Άγχος αποχωρισμού: όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι ιδιοκτήτες σκύλων.

Τα σκυλιά, σύμφωνα με νέα έρευνα, συμπεριφέρονται στους ιδιοκτήτες τους σαν να είναι ο μπαμπάς και η μαμά τους.
Οι επιστήμονες λένε ότι και στα σκυλιά εκδηλώθηκε το φαινόμενο της ασφάλειας όπως υπάρχει και στα παιδάκια, καθώς επίσης πώς τα σκυλιά αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον καλύτερα όταν είναι παρών ο ιδιοκτήτης παρά όταν λείπει.

Τόσα χρόνια ξέραμε το σκύλο ως τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου αλλά η νέα έρευνα δείχνει ότι μάλλον είναι τα τετράποδα παιδιά μας και καθόλου υπερβολικοί δεν ακούγονται οι φιλόζωοι όταν αποκαλούν χαϊδευτικά το ζωάκι τους «παιδάκι μου».

Η έρευνα έγινε στην Κτηνιατρική Σχολή της Βιέννης και ανακάλυψαν ότι και τα σκυλιά έχουν ένα χαρακτηριστικό συναίσθημα που συνδέεται με την ασφάλεια (secure base effect) που είναι πιο συνηθισμένο στα μωρά παιδιά.

Η θεωρία λέει ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν τους γονείς ως την «ασφαλή βάση» τους (secure base) όταν αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον, π.χ. παιχνίδι.

Παρόμοια σχέση ανακάλυψαν και μεταξύ σκύλου - ιδιοκτήτη. Μελέτησαν τη συμπεριφορά σκύλων σε 3 καταστάσεις: «απουσία ιδιοκτήτη», «σιωπηλός ιδιοκτήτης» και «ενθαρρυντικός ιδιοκτήτης».
Τα σκυλιά κέρδιζαν μία λιχουδιά παίζοντας με διάφορα παιχνίδια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα σκυλιά δεν «δούλευαν» τόσο, έστω και για να πάρουν τη λιχουδιά, όταν οι ιδιοκτήτες τους δεν ήταν εκεί. Δεν είχαν όρεξη!
Οταν ο ιδιοκτήτης ήταν εκεί αλλά δεν μιλούσε ή δεν τα ενθάρρυνε, επίσης δεν έδειχναν ιδιαίτερο κίνητρο.
Στη συνέχεια αντικατέστησαν τον ιδιοκτήτη με ένα άγνωστο στο ζώο πρόσωπο.
Τα σκυλιά δεν αλληλεπιδρούσαν με τους ξένους, ούτε ήθελαν να πάρουν τη λιχουδιά όταν το άτομο αυτό δεν ήταν εκεί.
Τα σκυλιά εμφάνιζαν μεγαλύτερο κίνητρο όταν ήταν και ο ιδιοκτήτης τους εκεί.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η παρουσία των ιδιοκτητών των ζώων είναι σημαντική για να αναπτύξουν αυτοπεποίθηση.

Είναι η πρώτη απόδειξη της ομοιότητας της σχέσης σκύλου- ιδιοκτήτη με τις πατρικές και μητρικές σχέσεις.

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ
Αγχος αποχωρισμού ονομάζουμε τη συναισθηματική διαταραχή ενός σκύλου ο οποίος πανικοβάλλεται ή τρομοκρατείται όταν τον αφήνετε μόνο του σπίτι ή στην ιδέα πως θα τον αφήσετε μόνο του. Θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με την ανθρώπινη κρίση πανικού.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο ακούγονται. Πολλοί ιδιοκτήτες λανθασμένα συνδέουν κάποιες συμπεριφορές ή συμπτώματα με το άγχος αποχωρισμού. Μόνο ένας έμπειρος εκπαιδευτής ή ειδικός συμπεριφοράς μπορεί να κάνει σωστή διάγνωση της διαταραχής και να τη θεραπεύσει, ανάλογα με την περίπτωση. 

Πολλές από τις συμπεριφορές ή τα συμπτώματα που θα διαβάσετε παρακάτω μπορεί να οφείλονται και σε άλλους παράγοντες.

- Κλαψουρίζει και είναι ανήσυχος το διάστημα που ετοιμάζεσαι να φύγεις ή αφού έχεις φύγει 

- Δείχνει τρομοκρατημένος ή τρέμει
- Γαβγίζει συνεχώς
- Κατουράει ή κάνει κακά του αφού έχετε φύγει
- Μασάει ή γρατζουνάει κουφώματα ή πόρτες που οδηγούν έξω από το σπίτι
- Κάνει καταστροφές στο σπίτι
- Οι κόρες των ματιών του είναι διεσταλμένες
- Ανασαίνει βαριά ή του τρέχουν τα σάλια
- Σε κάποιες περιπτώσεις το πρόβλημα είναι δικό μας και όχι του σκύλου.

Εάν ο σκύλος σου κάνει την ανάγκη του στο χαλί αφού έχεις φύγει από το σπίτι αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως πάσχει από άγχος αποχωρισμού. Εχει γίνει στο σκύλο σου σωστή εκπαίδευση τουαλέτας; Βγάζεις τον σκύλο σου βόλτα να κάνει την ανάγκη του; Εάν ο σκύλος μασάει πράγματα ή κάνει καταστροφές την ώρα που εσύ λείπεις επίσης δεν σημαίνει πως πάσχει από άγχος αποχωρισμού. Οι σκύλοι λατρεύουν να μασούν πράγματα. Τον εκπαίδευσες ώστε να σέβεται τα πράγματά σου και να μασάει μόνο τα παιχνίδια του;
 
Ενας ειδικός μπορεί να διαχωρίσει ποια συμπτώματα σχετίζονται με το «άγχος αποχωρισμού» και ποια όχι. Είναι μια συναισθηματική διαταραχή που σε αρκετές περιπτώσεις τα ζώα μέσα στον πανικό τους, κάνουν κακό στον εαυτό τους. Υπάρχουν σκύλοι που έχουν σπάσει τζάμια για να βγουν από το σπίτι με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά. Αυτές είναι από τις βαριές περιπτώσεις και με την βοήθεια ειδικού συνήθως κάνουν πολλές εβδομάδες να θεραπευτούν.

Πού μπορεί να οφείλεται το άγχος αποχωρισμού του σκύλου σου; 
Διάβασε παρακάτω και σκέψου μήπως ο σκύλος σου βρίσκεται μέσα σε αυτές τις κατηγορίες: 
- Υπάρχουν σκύλοι που είναι απίστευτα προσκολλημένοι στο αφεντικό τους. Τον ακολουθούν παντού μέσα στο σπίτι, ακόμη και στην τουαλέτα. Θέλουν συνέχεια να τον ακουμπούν. Τη ώρα που τρώει ή κάθεται στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση.
- Υπάρχουν σκύλοι που ο προηγούμενος ιδιοκτήτης τους τους άφηνε για πολλές ώρες μόνους τους, σε κάποιες περιπτώσεις για μέρες, χωρίς νερό ή τροφή. Εάν έχεις υιοθετήσει έναν σκύλο από καταφύγιο, δύσκολα μπορείς να γνωρίζεις τι έχει περάσει στη ζωή του.
- Υπάρχουν σκύλοι που όταν έμειναν σπίτι μόνοι τους, συνέβη κάτι κακό που τους τραυμάτισε ή τρόμαξε και έτσι στο μυαλό τους το μόνος στο σπίτι τους πανικοβάλει.
- Υπάρχουν σκύλοι που δεν έχουν μείνει ποτέ μόνοι τους.

Αυτές είναι κάποιες από τις κατηγορίες σκύλων που παρουσιάζουν «άγχος αποχωρισμού». Πριν βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα, συμβουλέψου κάποιον ειδικό. Σήμερα πολλοί αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με φάρμακα. Υπάρχουν κάποια που είναι εγκεκριμένα για χρήση στους σκύλους. Μην το κάνεις. Τα περισσότερα από αυτά χαλαρώνουν το σώμα του σκύλου αλλά το μυαλό του συνεχίζει να είναι σε πανικό. Φαντάσου πόσο άσχημο είναι.

Τι μπορείτε να κάνετε
Για μικρά προβλήματα άγχους αποχωρισμού, οι απλές τεχνικές που ακολουθούν μπορούν να είναι ό,τι χρειάζεστε για να ελαχιστοποιήσετε το πρόβλημα.

- Μπορείτε να προγραμματίσετε να έχετε κάθε μέρα χρόνο για άσκηση και παιχνίδι του σκύλου σας και να του δίνετε την αμέριστη προσοχή σας. Ενα ευτυχισμένο σκυλί είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει πρόβλημα. 
- Να παρέχετε στο σκύλο σας πολλά παιχνίδια, ειδικά αν του αρέσει να μασουλάει πράγματα. Θα τον εμποδίσει από το να μασουλάει (και να καταστρέφει) πράγματα του σπιτιού και άλλα υπάρχοντά σας. 
- Αν του αρέσει να σκάβει, σχεδιάστε ένα σημείο στην αυλή όπου θα επιτρέπεται να σκάβει όσο λείπετε. 
- Μην κάνετε τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις σας έντονες. Για παράδειγμα, όταν επιστρέφετε στο σπίτι, αγνοήστε το σκύλο για τα πρώτα λεπτά, μετά χαϊδέψτε τον ήρεμα. Μπορεί να είναι δύσκολο για σας, αλλά είναι σημαντικό. 
- Αφήστε στο σκύλο ένα κομμάτι από ρούχο σας, το οποίο έχει τη μυρωδιά σας, όπως μια παλιά μπλούζα με την οποία κοιμηθήκατε πρόσφατα.

Για πιο σοβαρές περιπτώσεις, αυτές οι τεχνικές πρέπει να εφαρμόζονται μαζί με τεχνικές απευαισθητοποίησης, οι οποίες αυτή τη στιγμή είναι η πιο αποδεκτή μέθοδος για να αντιμετωπιστεί το άγχος αποχωρισμού. 
Αυτού του είδους η αντιμετώπιση εμπεριέχει προγραμματισμένες αποχωρήσεις και συστηματική διαδικασία, ώστε να συνηθίσει ο σκύλος σας να μένει μόνος, ενώ τον εκθέτετε σε πολλές, συχνές, σύντομες αναχωρήσεις. Στην αρχή πρέπει να αφήνετε το σκύλο μόνο μονάχα για μικρά διαλείμματα (δευτερόλεπτα έως λεπτά), έτσι ώστε να προλαβαίνετε να επιστρέφετε πριν εκδηλωθούν τα συμπτώματα. Πρέπει να παρατηρείτε προσεκτικά το σκύλο για συμπτώματα άγχους ή υπερβολικού καλωσορίσματος κατά την επιστροφή σας. Αν κανένα από αυτά δεν εκδηλώνεται, μπορείτε σταδιακά να αυξάνετε το διάστημα που ο σκύλος μένει μόνος, μέχρι να φτάσετε τη 1μιση ώρα, και σε αυτό το σημείο πλέον θα μπορεί ο σκύλος να μένει μόνος για αρκετές ώρες. Έχετε υπ' όψιν σας ότι η αναχώρηση και η επιστροφή θα πρέπει να διατηρηθούν όσο πιο ήσυχες γίνεται, ώστε να αποφύγετε να εξιτάρετε το σκύλο. Ο σκύλος σας δεν πρέπει ούτε να λαμβάνει ειδική προσοχή πριν φύγετε, ούτε να επιβραβεύεται όταν επιστρέφετε.

Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις στις οποίες πρέπει να ληφθούν πιο δραστικά μέτρα, για να μειωθεί η εξάρτηση του σκύλου από τον ιδιοκτήτη του. Αν αυτή είναι η δική σας περίπτωση, τότε θα πρέπει να αγνοείτε το σκύλο για μία περίοδο, ορισμένες φορές τόσο μακρά όσο 3 εβδομάδες. Το να αγνοείτε το πολυαγαπημένο σας κατοικίδιο είναι πολύ δύσκολο για σας, αλλά θα μειώσει την υπερβολική εξάρτησή του από εσάς και θα του επιτρέψει να αντέχει την απουσία σας χωρίς άγχος.
 
Τι πρέπει να ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ αν ο σκύλος πάσχει από άγχος αποχωρισμού
Η τιμωρία. Η τιμωρία δεν είναι δραστικό μέτρο για την αντιμετώπιση του άγχους αποχωρισμού και μπορεί στην πραγματικότητα να εντείνει τα συμπτώματα. 
Η παραμονή του σκύλου στο crate (κλουβί) κατά τη διάρκεια της απουσίας σας. Με το να περιορίζετε το σκύλο στο crate όσο λείπετε, απλά αποφεύγετε τις ζημιές στα πράγματά σας, αλλά δε βοηθάτε το σκύλο να ξεπεράσει το άγχος του. Μπορεί να εκδηλώσει εξίσου κάποιες συμπεριφορές άγχους όσο παραμένει στο crate (ουρλιαχτό, γαύγισμα, ούρηση) και επίσης, διατρέχει κίνδυνο να τραυματιστεί στην προσπάθειά του να δραπετεύσει. Επίσης, ο σκύλος μαθαίνει να συνδυάζει το crate με την αναχώρησή σας και το βλέπει σαν ένα μέτρο τιμωρίας, οπότε χάνετε το πλεονέκτημα να το χρησιμοποιεί σε άλλες περιπτώσεις που είναι απαραίτητο.

Πηγή: ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ-ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ, livingwithdogs.gr

Κόκερ: η ζήτηση για μια "Λαίδη" δημιούργησε σκυλιά με το Σύνδρομο Αιφνίδιας Επιθετικότητας!

Προβλήματα συμπεριφοράς που έχουν σχέση με το Οξύ Μανιακό Σύνδρομο ή Σύνδρομο Αιφνίδιας Επιθετικότητας ή Σχιζοφρένεια του σκύλου, εντοπίζονται σε μεγάλο βαθμό στα κανελί Κόκερ, αλλά και σε κάποιες φυλές ακόμα. Η διάγνωση είναι δύσκολη και οι σκύλοι άκρως επικίνδυνοι. 

Βλέποντας ένα Κόκερ Σπάνιελ, ένα πανέμορφο, χοροπηδηχτό, μικρό σε μέγεθος σκυλάκι με το χαρακτηριστικό θλιμμένο βλέμμα, τις χαριτωμένες αφτάρες του και την αεικίνητη ουρά, νιώθουμε αυτόματα την επιθυμία να το χαϊδέψουμε.

Το πιθανότερο είναι να εκπλαγείτε από τη συμπεριφορά του κι ακόμα περισσότερο απ' όσα θα ακούσετε παρακάτω, όπως επίσης κι από τον αριθμό των ιδιοκτητών Κόκερ που καταφθάνουν στους επαγγελματίες για εκπαίδευση, στα πρόθυρα της απελπισίας.

Έτσι ακριβώς έμεινα κι εγώ έκπληκτη από αυτό που μου συνέβη, όταν στον Έκτορα, το Κόκερ μου, στην τρυφερή ηλικία των 9 μηνών, είχαν μπει τρία άγανα στο τύμπανο του αφτιού του. 

Ήταν Καθαρά Δευτέρα (δύσκολη μέρα για να βρεις κτηνίατρο που να εργάζεται), αρχίζω λοιπόν τα τηλέφωνα και οι 3 στους 3 κτηνίατροι που βρήκα αρνήθηκαν να κάνουν την επέμβαση χωρίς νάρκωση όταν άκουσαν τη φυλή, γιατί όλοι είχαν δαγκωθεί από Κόκερ. Τότε έγινα έξαλλη και στην επόμενη κτηνίατρο που βρήκα μίλησα λίγο επιθετικά: «Αν κι εσείς μου πείτε πως δεν θα κουράρετε τον σκύλο μου γιατί είναι Κόκερ, πάω κατευθείαν στον Κτηνιατρικό Σύλλογο για καταγγελία...». Η καημένη η κτηνίατρος, εξίσου έκπληκτη, μου απάντησε πως και αυτήν την έχουν δαγκώσει Κόκερ, αλλά αυτό δεν είναι λόγος ν' αφήσουμε έναν σκύλο να υποφέρει.

Η μικρή αυτή ιστορία είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου των προβλημάτων συμπεριφοράς στα Κόκερ, όπως και στις φυλές που θα αναφέρουμε στη συνέχεια.

Τα προβλήματα άρχισαν λίγο μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και εξαιτίας της ταινίας κινουμένων σχεδίων « Η Λαίδη και ο Αλήτης», όπου η Λαίδη είναι μια κανελί Κοκερίνα.

 
Τότε σημειώθηκε μια τρομακτική ζήτηση για κανελί Κόκερ που η προσφορά δεν μπορούσε να καλύψει. Έτσι χρησιμοποιήθηκαν στην αναπαραγωγή σκύλοι φοβικοί, ανασφαλείς, σκύλοι επιθετικοί, έγιναν απίστευτες αιμομειξίες ακατάλληλων σκύλων προς χάριν του θεού που ακούει στο όνομα «χρήμα», με αποτέλεσμα να καταστραφούν σχεδόν και σε συμπεριφορά και σε υγεία τα κανελί Κόκερ, και αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο κι όχι απλά σε μία-δύο χώρες.

Ευτυχώς, δεν συνέβη το ίδιο στα δίχρωμα αφού για αυτά δεν υπήρχε ζήτηση, όσο για τα μαύρα και τα μαύρα-πύρινα, έγινε σε πολύ μικρή κλίμακα, κυρίως λόγω του ότι ζευγάρωναν με κάποιο κανελί.

Σε τεύχος του περιοδικού «Κυνολογία», στο άρθρο με τίτλο «Επιθετικότητα» διαβάζουμε τα εξής: Έχοντας πολύ συχνή επαφή με τα σκυλιά, οι κτηνίατροι είναι οι πιο πιθανοί να υποστούν τραυματισμούς από δαγκωματιές. Στην κορυφή της λίστας των κτηνιάτρων για τις δέκα πιο επικίνδυνες φυλές βρίσκεται το Κόκερ. Λίγο πιο κάτω φέρνει ως παράδειγμα ότι υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να σας δαγκώσει ένα Κόκερ από ένα Ροτβάιλερ, απλά το Κόκερ δεν θα μπορέσει να προκαλέσει τόσο ισχυρό τραυματισμό όσο το rotti.

Σε άλλο τεύχος του περιοδικού δημοσιεύονται δύο στατιστικές, μία από την Ευρώπη και μία από την Αμερική, για τις φυλές που έχουν τη μεγαλύτερη συχνότητα δαγκωμάτων σε ανθρώπους. Και στη μία και στην άλλη, νούμερο 1 είναι το Κόκερ!
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε μ' έναν σκύλο που είναι πάντοτε υπερβολικά πεισματάρης και ξεροκέφαλος, συχνά έντονα κυριαρχικός, που δεν φοβάται καθόλου τον άνθρωπο και που του είναι πολύ εύκολο να κλείσει τα σαγόνια του πάνω στο χέρι σας, συχνά χωρίς προειδοποίηση.

Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε, συνήθως, απλά με ένα αρκετά κακομαθημένο πεισματάρικο σκύλο που ζητιανεύει ή κλέβει φαγητό, που τραβάει τόσο το λουρί του που οι ιδιοκτήτες έχουν φτάσει να αναρωτιούνται αν το ένα τους χέρι είναι πλέον μακρύτερο από το άλλο...

Στη χειρότερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με το «rage syndrome», ή Σύνδρομο Αιφνίδιας Επιθετικότητας, ή Οξύ Μανιακό Σύνδρομο, ή Σχιζοφρένεια των Σκύλων. Κι όλα αυτά σε ποσοστό περίπου 70% με 80% στο κανελί χρώμα, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχουν κανελί Κόκερ με καλό χαρακτήρα. Σε πείσμα όμως όλων των στατιστικών, οι Έλληνες ζητούν στη συντριπτική τους πλειονότητα κανελί Κόκερ.

Από την άλλη μεριά, στα υπόλοιπα χρώματα συνήθως έχουμε να κάνουμε με υπέροχους σκύλους, ήρεμους, πανέξυπνους, υπάκουους, με εξαιρετική συμπεριφορά.

Η αναλογία σκύλων με Σύνδρομο Αιφνίδιας Επιθετικότητας είναι: 10 κανελί προς 2 μαύρα ή μαύρα-πύρινα και προς 1 δίχρωμο.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουμε πότε ένα Κόκερ ή ένας σκύλος κάποιας άλλης φυλής, είναι έντονα κυριαρχικός και πότε πάσχει από το σύνδρομο.

Είναι λοιπόν ευθύνη του εκπαιδευτή να καταφέρει να διακρίνει τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ τους και εάν τελικά βεβαιωθεί ότι πρόκειται για το σύνδρομο να μην ταλαιπωρείται άδικα ούτε αυτός, ούτε ο ιδιοκτήτης, ούτε ο σκύλος.

Σε μια έρευνα συμπεριφοράς σε Κόκερ με σύνδρομο, από τον ειδικό στη συμπεριφορά των σκύλων, δόκτορα Mugford, παρατηρήθηκαν τα εξής:

86% υπεράσπιζαν το κόκκαλό τους

68% » την τροφή, το μπολ τους

56% » το χώρο, κάτω από καρέκλες κ.λπ.

82% » κάποιο αντικείμενο

42% κάνουν επίθεση χωρίς να προηγηθεί γρύλισμα

96% ιδιοτροπίες, κακή διάθεση, ανυπακοή

74% καλύτερη συμπεριφορά εκτός του χώρου τους

54% δαγκώνει μόνο μέλη της οικογένειας

100% επιθετικότητα με παροξυσμό σε σωματική τιμωρία

60% αλλαγή χρώματος των ματιών στην επίθεση

84% συγχυσμένος κατά την επίθεση, μετανιωμένος μετά

Από τους σκύλους ήταν 74% κανελί-ξανθά, 20% μαύρα, 6% άλλα χρώματα.

Όπως βλέπουμε, η συμπεριφορά τους θυμίζει έναν πολύ έντονα κυριαρχικό σκύλο. 

Πώς, λοιπόν, θα καταλάβουμε ότι ένας σκύλος έχει το σύνδρομο;

Ας ρίξουμε μια ματιά στα συμπτώματα: ξαφνικές επιθέσεις χωρίς καμία φανερή αιτία. Ο σκύλος συχνά κοιμάται και ξαφνικά επιτίθεται χωρίς καμία προειδοποίηση. Τα μάτια διαστέλλονται και μερικές φορές αλλάζουν χρώμα κατά τη διάρκεια της επίθεσης και λίγη ώρα μετά. Ο σκύλος είναι εντελώς συγχυσμένος και μπερδεμένος όταν επιτίθεται και δεν αντιδρά σε καμία προσπάθεια να σταματήσει. Οι επιθέσεις είναι πάντα απρόβλεπτες και ο σκύλος φαίνεται αποπροσανατολισμένος μετά από την επίθεση και χωρίς να έχει επίγνωση των πράξεών του, ενώ σύντομα επιστρέφει στην κανονική συμπεριφορά. Συχνά, η επιθετικότητά τους μειώνεται σε άγνωστους χώρους.

Τα θύματα συνήθως είναι μέλη της οικογένειας, παιδιά ή επισκέπτες και εξ αιτίας της έλλειψης προειδοποίησης από το σκύλο, έχουν πάντα σοβαρά τραύματα που χρειάζονται οπωσδήποτε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Τα θύματα είναι πολύ συγχυσμένα, αφού λίγο μετά την επίθεση ο σκύλος τούς γλείφει τα χέρια, κουνάει την ουρά του, ζητάει χάδια και παιχνίδια, σαν να μη συνέβη τίποτα. Οι κρίσεις εμφανίζονται συχνότερα τις απογευματινές - βραδινές ώρες και οι σκύλοι δείχνουν να ενοχλούνται και αποφεύγουν τα φώτα. Τα πρώτα συμπτώματα στα θηλυκά εμφανίζονται στις 8-9 εβδομάδες, ενώ στα αρσενικά στους 6 μήνες και γι' αυτό το λόγο γίνονται έρευνες μήπως συνδέονται με τη τεστοστερόνη.

Το σύνδρομο δεν εμφανίζεται μόνο στο Κόκερ, αλλά και στις παρακάτω φυλές:

Αγγλικό & Αμερικανικό Κόκερ Σπάνιελ

Αγγλικό Σπρίνγκερ Σπάνιελ

Γκόλντεν Ριτρίβερ

Τζέζαπικ Μπέι Ριτρίβερ

Ντόμπερμαν

Γερμανικός Ποιμενικός

Ποιμενικός της Βέρνης

Ποιμενικός των Πυρηναίων

Αγίου Βερνάρδου

Μπουλ Τέρριερ

Ως προς την κληρονομικότητα δεν έχει βρεθεί κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο, αλλά τα στοιχεία από τις έρευνες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα πείθουν τους ερευνητές ότι υπάρχει σίγουρα γενετικό περιεχόμενο στο πρόβλημα. Θεωρούν, δε, ότι είναι θέμα πολυγονιδιακό, άρα δύσκολο να εντοπιστεί, οπότε οι πάσχοντες σκύλοι σαφώς δεν πρέπει να αναπαράγονται. Όλοι πάντως συμφωνούν ότι είναι πρόβλημα νευρολογικό και μπορεί να περνάει από γενιά σε γενιά σε πάσχουσες γενεαλογικές γραμμές αίματος.

Θεραπεία

Τι προκαλεί το σύνδρομο; Τίποτα ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί. Υπάρχουν πολλές θεωρίες, π.χ. είδος επιληψίας, είδος σχιζοφρένειας του σκύλου, χαμηλή σεροτονίνη στον εγκέφαλο, δυσλειτουργία του θυρεοειδούς ή ακόμα όπως μερικοί πιστεύουν ότι είναι μια πάρα πολύ έντονη μορφή κυριαρχικότητας. Επίσης, μπορεί να προκληθεί από σοβαρές ασθένειες που πέρασαν τα ζώα στους 4 πρώτους μήνες της ζωής τους.

Στα πλαίσια της θεραπείας, κάθε περίπτωση απαιτεί ξεχωριστή αντιμετώπιση και κάτι που συστήνεται σε έναν σκύλο δεν λειτουργεί σε έναν άλλο. Δοκιμάζονται: αλλαγή διατροφής, χρήση της d-αμφεταμίνης, θεραπεία με βιταμίνη Β12, ευνουχισμός, στείρωση, αντισπασμωδικά, προγεστερόνη, primidone (mysoline) και τεχνικές αλλαγής συμπεριφοράς που στοχεύουν στο να τροποποιήσουν την ιεραρχία μεταξύ σκύλου και ιδιοκτήτη. Στην πραγματικότητα θεραπεία δεν υπάρχει, οι μέχρι τώρα προσπάθειες αλλαγής συμπεριφοράς δεν αποδίδουν, όσο για την περίπτωση του ευνουχισμού ή της στείρωσης, δυστυχώς ισχύει το ίδιο.

Σύμφωνα με μελέτη του Καίμπριτζ, με αποστολή 2.000 ερωτηματολογίων σε ιδιοκτήτες και εκτροφείς Κόκερ, τα αποτελέσματα είναι τα εξής: 

Τα μονόχρωμα είναι πιο επιθετικά από τα δίχρωμα.

Τα αρσενικά είναι πιο επιθετικά από τα θηλυκά (αναλογία 7 προς 3).

Τα ευνουχισμένα αρσενικά είναι συχνά πιο επιθετικά από τα μη ευνουχισμένα αρσενικά. Το ίδιο ισχύει και για τα στειρωμένα θηλυκά.

Οι ιδιοκτήτες σκύλων με μεγαλύτερη επιθετικότητα ήταν συνήθως άτομα νεαρά, με ένταση ή ντροπαλά, ή άτομα απείθαρχα χωρίς σταθερότητα.

Οι ιδιοκτήτες σκύλων με μικρή επιθετικότητα ήταν συνήθως πάνω από 65 ετών, με πιο ήρεμες και συγκροτημένες προσωπικότητες.

Τα στειρωμένα θηλυκά δαγκώνουν συχνότερα παιδιά.

Παρατηρείται το φαινόμενο ότι στο σύνδρομο ο ευνουχισμός και η στείρωση αυξάνουν την επιθετικότητα σε αντίθεση με την έντονη κυριαρχικότητα που μπορεί να τη μειώσουν.

Σήμερα τα φαινόμενα προβληματικής συμπεριφοράς και του Συνδρόμου Αιφνίδιας Επιθετικότητας είναι ακόμα πολύ έντονα στα Κόκερ από το Ανατολικό μπλοκ και εμφανίζονται μόνο σποραδικά στις προηγμένες χώρες. Στην Αγγλία, γράφει η Joyce Caddy, το ποσοστό συνδρόμου στα Κόκερ είναι 1%.

Τώρα ας κοιτάξουμε την ελληνική πραγματικότητα.

Στειρώθηκαν 27 Κόκερ, εξ αυτών τα 25 για ανεξέλεγκτη επιθετικότητα.

Όλα ήταν κανελί.

Κανένα δεν ήταν ελληνικής εκτροφής.

Όλα ήταν από το Ανατολικό μπλοκ

Σε 5 κανελί με σύνδρομο έγινε ευθανασία.

 

Ανθρώπινα λάθη

Δυστυχώς, θα ακούσετε συχνά στο μέλλον τους διάφορους ιδιοκτήτες να σας λένε ότι πιστεύουν, για παράδειγμα, πως όταν ένας αρσενικός σκύλος καβαλάει τα πόδια των ανθρώπων και μάλιστα γρυλίζοντας, το καημένο έχει σεξουαλικές ανάγκες και πρέπει να εκτονωθεί... Γι’ αυτό πρέπει να τον ζευγαρώσουν οπωσδήποτε, ειδικά αν μάλιστα τους έχει δαγκώσει και μία-δύο φορές, για να ηρεμήσει. Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά το ζευγάρωμα θα τους δαγκώνει δις ημερησίως.

Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι ιδιοκτήτες Κόκερ ταΐζουν πρώτα το σκύλο τους και μετά τρώνε οι ίδιοι, βέβαια περίπου το μισό από το φαγητό τους διότι ο κανακάρης απαιτεί τους καλύτερους μεζέδες από το πιάτο τους. Κοιμάται στο κρεβάτι μαζί τους και στριμώχνονται στον καναπέ στην άκρη, για να έχει πολύ χώρο να ξαπλώσει ο γλυκούλης τους.

Μερικούς τους ταΐζουν με το κουταλάκι και τους έχουν θέση κανονική στο τραπέζι τους. Με αυτούς τους ανθρώπους θα είναι λίγο δύσκολο για τους εκπαιδευτές να συνεννοηθούν. Στη συντριπτική τους πλειονότητα τα Κόκερ είναι πρώτα στο να εκπαιδεύουν... ανθρώπους.

Συμπέρασμα; Θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί, ειδικά με τα κανελί Κόκερ και τις άλλες φυλές που προαναφέραμε και που εμφανίζουν απρόβλεπτη, αλλοπρόσαλλη, αντιφατική συμπεριφορά, με αναίτιες επιθέσεις. Θα συναντήσετε όμως και σκύλους με το σωστό χαρακτήρα της φυλής που πολύ δύσκολα θα αποφύγετε να τα ερωτευθείτε.

πηγή: happydogsworld.com

10 tips για να αντιμετωπίσει ο σκύλος την καλοκαιρινή ζέστη.

Με την θερμοκρασία να ανεβαίνει υψηλά τώρα πια, πρέπει να σκεφτούμε πως θα κρατήσουμε δροσερούς και χαρούμενους τους τετράποδους φίλους μας.
Ορίστε 10 tips που θα τα βοηθήσουν να απολαύσουν το καλοκαίρι χωρίς να ταλαιπωρηθούν:

1. Βγάζουμε βόλτα και ασκούμε τον σκύλο μας, νωρίς το πρωί και αργά το βράδυ.
Αφού αυτές είναι οι πιο δροσερές ώρες της ημέρας, τότε θα είναι και πιο ευχάριστη η βόλτα για τον σκύλο μας. Παρόλο που η έντονη άσκηση κάνει πάντα καλό στους σκύλους, το κατακαλόκαιρο είναι μια περίοδος που θα λέγαμε να αφήσετε λίγο τον σκύλο σας να χαλαρώσει και να μην γυμνάζεται έντονα.

2. Χρησιμοποιείτε παπουτσάκια για σκύλους.
Θα τα βρείτε σε ορισμένα pet shops ή μπορείτε να τα προμηθευτείτε από το ίντερνετ. Αν μένετε σε μεγαλούπολη και δεν έχετε την δυνατότητα να βγάλετε βόλτα τον σκύλο σας τις δροσερές ώρες της μέρας, αυτός είναι ένας καλός τρόπος να προστατέψετε τις πατούσες του από την καυτή άσφαλτο. Οπως ακριβώς τα παπουτσάκια προστατεύουν τις πατούσες του σκύλου μας τον χειμώνα από τον πάγο, το ίδιο κάνουν και το καλοκαίρι με τις καυτές επιφάνειες.

3. Ελέξτε για σημάδια αφυδάτωσης.
Οι σκύλοι δεν ιδρώνουν. Δροσίζονται μόνο με το λαχάνιασμα βγάζοντας την γλώσσα έξω από το στόμα. Γι' αυτό ένας σκύλος που έχει ζεσταθεί υπερβολικά θα λαχανιάζει και θα του τρέχουν τα σάλια έντονα. Θα έχει συμπτώματα λήθαργου και τα μάτια του θα κοκκινίσουν. Αν του ανασηκώσετε το δέρμα θα δείτε πως θα αργήσει να επανέλθει στην θέση του.

4. Κρατήστε τον σκύλο σας ενυδατωμένο!
Ο κάθε σκύλος έχει διαφορετικές ανάγκες για να καταπολεμήσει την ζέστη. Να έχετε υπόψη σας πως τα σκουρόχρωμα σκυλιά απορροφούν περισσότερη ζέστη από ότι τα ανοιχτόχρωμα. Επίσης τα υπέρβαρα σκυλιά διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αφυδάτωσης. Να έχετε πάντα μαζί σας στην βόλτα ένα μπουκαλάκι και ένα μπωλάκι για νερό. Ακόμα καλύτερα θα μπορούσατε να φορέσετε στον σκύλο ένα ειδικό γιλεκάκι και να τον αφήσετε να κουβαλάει δύο μπουκαλάκια νερό στην πλάτη του. Αυτά από μόνα τους θα δροσίζουν το σώμα του.

5. Βρείτε έξυπνους τρόπους για να δροσίσετε τον σκύλο σας.
Δεν έχετε κλιματιστικό? Κανένα πρόβλημα! Βρείτε ένα σκιερό μέρος στην αυλή ή την βεράντα, και τοποθετείστε μια παιδική πισινούλα. Απλώστε μέσα στην πισινούλα πετσέτες και βρέξτε τις ελαφρώς. Μετά αφήστε τον σκύλο σας να ξαπλώσει πάνω στις βρεγμένες πετσέτες.  
Επίσης μπορείτε να αφήσετε ένα μεγάλο μπωλ με παγάκια μπροστά σε έναν αναμμένο ανεμιστήρα. Θα προσφέρει στον χώρο περισσότερο δροσερό αέρα.

6. Οι σκύλοι δροσίζονται από κάτω προς τα πάνω.
Φροντίστε να ψεξάζετε με δροσερό νερό τις πατούσες και το στομάχι του σκύλου, και όχι τόσο την πλάτη του. Μια βρεγμένη πετσέτα στο πάτωμα, βοηθάει πολύ περισσότερο τον σκύλο όταν αυτός ξαπλώνει πάνω της, παρά αν του τον σκεπάσουμε στην πλάτη με αυτήν.

7. Αφήστε τον σκύλο σας να σκάψει!
Οι σκύλοι ενστικτωδώς βρίσκουν τρόπους για να καταπολεμήσουν την ζέστη. Οι σκύλοι στην φύση σκάβουν το χώμα όχι μόνο για να βρουν τροφή, να κρυφτούν ή να γεννήσουν, αλλά και για να δροσιστούν. Αν υπάρχει η δυνατότητα, βρείτε μια σκιερή περιοχή στον κήπο σας, και επιτρέψτε στον σκύλο σας να σκάψει και να ξαπλώσει πάνω στο δροσερό χώμα που θα βρει από κάτω.

8. Αφήστε τον σκύλο σας να τσεκάρει τον καιρό.
Οι σκύλοι δεν παρακολουθούν το δελτίο καιρού, και δεν ξέρουν πότε επιτρέπεται να βγουν έξω και πότε όχι. Αφήστε τον σκύλο σας να βγει για λίγο έξω και να νιώσει την ζέστη, την υγρασία ή το κρύο, και ενστικτωδώς θα αποφασίσει από μόνος του, αν αντέχει μια μεγάλη βόλτα ή αν πρέπει να επιστρέψει σύντομα σπίτι.

9. Μην αφήνετε ποτέ τον σκύλο σας μέσα σε παρκαρισμένο αυτοκίνητο.
Μέσα στο αυτοκίνητο συσσωρεύεται περισσότερη θερμότητα από ότι σε μια ανοιχτή περιοχή, ακόμα και όταν αυτό βρίσκεται στην σκιά. Επίσης, μέσα στο αυτοκίνητο ο σκύλος όταν μείνει μόνος του, μπορεί να γίνει υπερκινητικός είτε λόγω κάποιου περαστικού σκύλου ή ανθρώπου, είτε λόγω πανικού και κλειστοφοβίας. Η υπερκινητικότητα προκαλεί πολύ πιο εύκολα αφυδάτωση. Όταν έχουμε τον σκύλο μαζί μας στο αυτοκίνητο και κάνουμε μεγάλες διαδρομές, καλό είναι να έχουμε πάντα ανοιχτό το κλιματιστικό.

10. Όσο η θερμοκρασία ανεβαίνει, τόσες περισσότερες δικαιολογίες έχετε για να κάνετε πιο συχνά μπάνιο στην θάλασσα!
Η καλύτερη δραστηριότητα που μπορείτε να κάνετε με τον σκύλο σας το καλοκαίρι, είναι το μπάνιο στην θάλασσα. Αντί να βγείτε μια απλή βόλτα, αν έχετε την δυνατότητα, πηγαίνετε τον σκύλο σας στην θάλασσα ή σε κάποια ειδική πισίνα για κολύμπι. Το να κολυμπάτε παρέα με τον σκύλο σας είναι εξίσου διασκεδαστικό και δυναμώνει την μεταξύ σας σχέση, όσο και μια έντονη και δραστήρια βόλτα.

πηγή: cesarsway.com

Απολαυστικό παγωτό για σκύλους.

Μέσα στο καλοκαίρι, όλοι λαχταράμε κάτι παγωμένο και απολαυστικό για να δροσιστούμε. Οπως είναι γνωστό, οι σκύλοι δεν πρέπει να καταναλώνουν ζάχαρη και γενικότερα γλυκά, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να στερηθούν κάτι δροσιστικό και πεντανόστιμο που μπορεί να τους δροσίσει ένα καυτό καλοκαιρινό μεσημέρι.

Ορίστε μια εύκολη και γρήγορη συνταγή, για να φτιάξετε ένα λαχταριστό παγωτό για τον τετράποδο φίλο σας!

Συστατικά

1 μπανάνα

1 κεσεδάκι γιαούρτι

2 κουταλιές της σούπας φυστικοβούτυρο

2 κουταλιές της σούπας μέλι

Εκτέλεση

- Λιώνουμε την μπανάνα και την ανακατεύουμε με το γιαούρτι

- Ζεσταίνουμε ελαφρώς το φυστικοβούτυρο ώστε να γίνει πιο ρευστό και να μπορεί να ανακατευτεί καλύτερα με τα άλλα συστατικά

- Προσθέτουμε στο μείγμα, το λιωμένο φυστικοβούτυρο και το μέλι

- Βάζουμε το μείγμα είτε με μικρά μπωλάκια, είτε σε μεγάλες παγοκύστες, ανάλογα με το μέγεθος παγωτού που θέλουμε να φτιάξουμε, και τα αφήνουμε στην κατάψυξη να παγώσουν

Προαιρετικά: αν αρέσουν στον σκύλο μας γενικότερα τα φρούτα και οι πιο περίεργες γεύσεις, μπορούμε να ψιλοκόψουμε μέσα στο μείγμα μας, φράουλες ή διάφορα βατόμουρα και σμέουρα. Κάνουν πολύ καλό στον οργανισμο του σκύλου μας, και προσθέτουν έξτρα φρουτένια και δροσερή γεύση στο παγωτό!

Είναι καλό να βγάζουμε το παγωτάκι από το ψυγείο 10 λεπτά περίπου πριν το δώσουμε στο σκυλάκι μας, για να το αφήσουμε να μαλκώσει ελαφρώς, και ναμπορεί να το γλύψει πιο ευχάριστα. 

Μετά του το βάζουμε στο μπωλάκι του, και ανάλογα με το μέγεθος του παγωτού, μπορεί να απασχολήσει ευχάριστα τον σκύλο μας, για τα επόμενα 10 λεπτά έως και μισή ώρα.

Γιατί οι σκύλοι γέρνουν το κεφάλι τους στο πλάι?

Οι σκύλοι προέρχονται από τους λύκους, οι οποίοι συγκαταλέγονται στα πιο κοινωνικά θηλαστικά του κόσμου. Για να λειτουργήσει αρμονικά μια αγέλη λύκων, τα ζώα αυτά έχουν επινοήσει ένα πλούσιο ρεπερτόριο σινιάλων επικοινωνίας, ώστε το ένα να μπορεί να «διαβάσει» τις διαθέσεις του άλλου. Το πώς λοιπόν ένας λύκος κουνάει την ουρά του, το κεφάλι, τα αυτιά ή τα χείλη του, έχει μεγάλη σημασία.
  Οι σκύλοι έχουν κληρονομήσει πολλά από τα σινιάλα των λύκων. Όταν ένας σκύλος γέρνει το κεφάλι του, συνήθως έχει εντοπίσει κάτι ενδιαφέρον. Σε μια αγέλη αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί τα ζώα μπορούν να καταλάβουν ότι ένα από τα μέλη της αγέλης έχει αντιληφθεί, π.χ., κάποιον κίνδυνο. 

Στους σκύλους, το γερμένο κεφάλι μπορεί να δηλώνει και διάθεση για παιχνίδι, όπως όταν κουνάνε την ουρά τους. Ο σκύλος μπορεί, επίσης, να γείρει το κεφάλι του με χαριτωμένο τρόπο επειδή ξέρει ότι έτσι θα του δώσουν μια λιχουδιά. Υπάρχουν παραδείγματα σκύλων που ανεβάζουν τα ακρόχειλά τους, σα να χαμογελούν, επειδή γνωρίζουν ότι ο ιδιοκτήτης τους θα τα ανταμείψει.

Πηγή : emprosnet.gr  

ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''SCIENCE ILLUSTRATED''

Οι διαφορετικοί τύποι επιθετικότητας του σκύλου.

Στον κόσμο των σκύλων, θεωρείται φυσιολογικό ένας σκύλος να είναι επιθετικός μερικές φορές. Όταν τα σκυλιά όμως ζουν στην ανθρώπινη κοινωνία η επιθετική συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους τα σκυλιά δείχνουν επιθετικότητα. 

Διαβάστε για 7 τύπους επιθετικής συμπεριφοράς.

 

1)''Αυτό είναι το σπίτι μου! (ή το παιχνίδι μου ή το φαγητό μου κλπ)''  

Η επιθετικότητα εδαφικής κυριαρχίας εκδηλώνεται όταν ένας σκύλος είναι προστατευτικός με τον χώρο του.

Η επιθετικότητα ιδιοκτησίας εκδηλώνεται όταν ένας σκύλος προστατεύει τα πράγματα του, το αγαπημένο του παιχνίδι ή το μπωλ με το φαγητό του.

Η επιθετικότητα προστασίας εκδηλώνεται όταν ο σκύλος προστατεύει την αγέλη, δηλαδή εσάς ή τα παιδιά σας ή τα άλλα σκυλιά της οικογένειας.

Αυτές οι 3 συμπεριφορές πηγάζουν από παρόμοιες αιτίες αλλά ένα σκυλί που εκδηλώνει μία από αυτές μπορεί να μην εκδηλώνει τις άλλες 2. Η εκδήλωση της επιθετικότητας σε αυτές τις περιπτώσεις προειδοποιούν και δείχνουν ότι ο σκύλος είναι σε επιφυλακή, όπως πρέπει και εσείς.

 

2)''Μαμά μου φοβάμαι!''

Όταν ο σκύλος αντιλαμβάνεται κάτι σαν κίνδυνο μπορεί να δείξει σημάδια επιθετικότητας από φόβο. Ένα νέο περιβάλλον, άγνωστοι άνθρωποι ή άλλα ζώα μπορεί να πυροδοτούν αυτή την επιθετικότητα. Μερικές φορές, η επιθετικότητα από φόβο μπορεί να είναι και αποτέλεσμα μίας κακής ανάμνησης, όπου το ζώο είχε πονέσει ή είχε κακοποιηθεί.

 

3)''Είμαι πιο σημαντικός από σένα''

Όταν ένα σκυλί εκδηλώνει επιθετικότητα κυριαρχίας είναι σαν να λέει ''Είμαι το αφεντικό εδώ''. Μερικές φορές αυτό προκαλείται όταν ένα σκυλί θέλει να ανέβει στην ιεραρχία της αγέλης αλλά και όταν ένα σκυλί αισθάνεται μία πρόκληση/απειλή της θέσης του. Για παράδειγμα, οι αγκαλιές μας μπορεί να μεταφραστούν απ το σκύλο ως επίδειξη κυριαρχίας από μας. Ή όταν τον πιάνουμε από το κολλάρο για να τον μεταφέρουμε. Και τότε μπορεί να αντιδράσει επιθετικά. Τα καλά νέα είναι ότι τα σημάδια αυτά εξαλείφονται εύκολα με εκπαίδευση.

 

4)''Πεινάω! Φέρτο''

Η επιθετικότητα για το φαγητό διαφέρει από την επιθετικότητα ιδιοκτησίας, όπου το σκυλί μπορεί να γίνει επιθετικό για να προστατεύσει το μπωλ του. Στην περίπτωση της επιθετικότητας για φαγητό, η αιτία είναι πιο βαθιά, στις ρίζες του, από το ένστικτο του για κυνήγι. Τα σκυλιά ήταν κυνηγοί αλλά μερικές ράτσες έχουν χάσει την τάση τους ενώ άλλες την κρατούν ακόμα. Για παράδειγμα, τα μικρόσωμα τεριέ είχαν εκπαιδευθεί για να κυνηγούν ποντίκια και τρωκτικά.

 

5)''Σταμάτα!''

Όταν ο σκύλος σας σας ορμήξει επειδή τον πιάσατε κάπου που δεν του αρέσει, είναι η περίπτωση της επιθετικότητας από πόνο. Μπορεί να γίνει χωρίς να το περιμένετε, επειδή το ζώο θα πονέσει ή θα νιώσει άβολα εκεί που θα το πιάσετε. Είτε το χτενίζετε και το πονέσετε κατά λάθος, είτε έχει μια πληγή ή αρθρίτιδα που δεν φαίνεται...Οπότε πιθανότατα χρειάζεται και εξέταση από κτηνίατρο.

πηγή: adespoto.gr

Εξωπαράσιτα στον σκύλο και την γάτα.

Τα εξωπαράσιτα είναι πολύ επικίνδυνα για τα αγαπημένα μας κατοικίδια, και μπορούν να τους προκαλέσουν πολύ σοβαρές και θανατηφόρες ασθένειες.

Τα εξωπαράσιτα από τα οποία πρέπει να προστατέψουμε τα ζώα μας είναι:

• ψύλλοι

• τσιμπούρια

• σκνίπες

• κουνούπια

• ψείρες

Τα αντιπαρασιτικά σπρέι και οι αμπούλες, τα spray σιτρονέλλας και το αντιπαρασιτικό κολάρο, είναι απαραίτητα για την σωστή πρόληψη των εξωπαράσιτων, και μετά από συζήτηση με τον κτηνίατρό μας, πρέπει να τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά, μόνα τους και σε συνδυασμό, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες όπου τα εξωπαράσιτα βρίσκονται σε έξαρση.

Το ΕΔΚΕ (Εθελοντική Δράση Κτηνιάτρων) έφτιαξε ένα πολύ χρήσιμο και ενημερωτικό βιντεάκι σχετικά με τα εξωπαράσιτα και την αντιμετώπισή τους, που καλό είναι όλοι να παρακολουθήσουμε.

Τσίμπιμα φιδιού στον σκύλο ή την γάτα μας.

Τώρα που καλοκαιριάζει και τα φίδια αρχίζουν να εμφανίζονται στους αγρούς, υπάρχει πιθανότητα να τσιμπίσουν το αγαπημένο μας τετράποδο, όταν αυτό εξερευνά τη φύση, σκαλίζει το χώμα και παρενοχλεί τις φωλιές τους.
Κάθε χρόνο είναι αρκετά τα περιστατικά τσιμπίματος φιδιού σε σκύλο ή γάτα, που καταλήγουν στον κτηνίατρο, και καλό είναι να μάθουμε ποιές είναι οι σωστές κινήσεις που πρέπει να ακολουθήσουμε σε περίπτωση που αντιληφθούμε πως κάτι τσίμπησε το ζωάκι μας.

Εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν 7 είδη δηλητηριωδών φιδιών, και το πιο επικίνδυνο από όλα είναι η οχιά. Το τσίμπιμά της μπορούμε να το καταλάβουμε σχετικά εύκολα, καθώς αφήνει στο σημείο 2-3 χαρακτηριστικές τρυπούλες (εκτός και αν το φίδι είναι πολύ μικρό, οπότε οι τρυπούλες μπορεί να μην είναι εμφανείς).

Το πόσο επικίνδυνο είναι το τσίμπιμα του φιδιού για το ζώο μας, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: 
από το είδος του φιδιού, το μέγεθός του, την ηλικία του, την εποχή, και από το πόσο διάστημα έχει περάσει από την τελευταία φορά που τσίμπισε κάτι άλλο και πόσο δηλητήριο κατάφερε να παράξει στο μεταξύ. Ολα αυτά καθορίζουν την ποσότητα και την ποιότητα του δηλητήριου που έχει εισέλθει στον οργανισμό του ζώου μας.

Οι σκύλοι και οι γάτες, πιο συχνά δέχονται τσιμπίματα φιδιών στα πόδια και το πρόσωπο. Οταν το φίδι είναι δηλητηριώδες, την στιγμή του τσιμπίματος, το ζώο μας αισθάνεται έντονο πόνο, θα γρυλίσει και θα απομακρυνθεί απότομα με έντρομο ύφος. Το σημείο μετά από λίγα λεπτά θα κοκκινήσει, θα πρηστεί, και αν το δηλητήριο είναι όντως από οχιά και σε μεγάλη ποσότητα, τότε τα συμπτώματα θα είναι πιο βαριά. Θα μουδιάσει και θα παραλύσει το δαγκωμένο σημείο, ο σκύλος θα εμφανίσει ναυτία, εμμετό και αδυναμία, θα μουδιάσει η γλώσσα και το στόμα του, και θα αναπτύξει πυρετό με ρίγη και μυϊκούς σπασμούς.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, με την πρώτη υποψία πως τσίμπησε το ζωάκι μας ένα φίδι, πρέπει να το μεταφέρουμε οπωσδήποτε στον κτηνίατρο.
Στο μεταξύ, το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε, είναι να ακινητοποιήσουμε το ζώο μας. Οσο λιγότερη κίνηση κάνει το σώμα του, τόσο λιγότερο θα κυκλοφορήσει το δηλητήριο στον οργανισμό του και θα κερδίσουμε χρόνο.
Το να ρουφήξουμε το δηλητήριο με το στόμα μας, ή το να δέσουμε πολύ σφιχτά το άκρο για να μην προχωρήσει το δηλητήριο, είναι απλώς μύθοι, που κάνουν την κατάσταση πολύ χειρότερη, και καλό είναι να αποφεύγονται.
Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να πιέσουμε την περιοχή ώστε να βγει αρκετό αίμα, να ακινητοποιήσουμετο ζώο μας, και να το μεταφέρουμε αμέσως στον κτηνίατρο.
Αν έχουμε χρόνο να παρατηρήσουμε το φίδι που τσίμπισε το ζώο μας (χρώμα, μήκος, σχέδια στην ράχη, χαρακτηριστικά του κεφαλιού), ή ακόμα και αν καταφέρουμε να το σκοτώσουμε και να το φέρουμε μαζί μας στον κτηνίατρο, θα τον βοηθήσει να καταλάβει πολύ πιο γρήγορα τι είδους φίδι τσίμπησε το ζώο μας, και ποια θα είναι η πιο αποτελεσματική αγωγή.

Ανάλογα με την σοβαρότητα της περίπτωσης θα ακολουθηθεί και η ανάλογη αγωγή.
Το σίγουρο είναι πως θα χορηγηθούν στο ζώο μας αντιβιωτικά, ηλεκτρολύτες και αντιτετανικός ορρός, καθώς όλα τα φίδια μεταφέρουν μικρόβια, και άσχετα από το δηλητήριο είναι επικίνδυνα για οποιαδήποτε άλλη λοίμωξη.
Στην συνέχεια ο κτηνίατρος θα παρακολουθεί στενά το ζώο μας για ένα 24ωρο.
Το αν θα χορηγηθεί ο αντιοφικός ορρός ή όχι, θα αποφασιστεί αποκλειστικά και μόνο από τον κτηνίατρο, και αφού έχουν περάσει πρώτα 2-3 ώρες από το τσίμπιμα. Γενικά έχει αποδειχθεί πως ο αντιοφικός ορός είναι σχετικά αναποτελεσματικός, καθώς με τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες αλλοιώνεται πολύ γρήγορα και χαλάει, και επίσης προκαλεί πολύ συχνά στα ζώα αλλεργικό σοκ. Γι' αυτό και οι κτηνίατροι τον χορηγούν πλέον μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και πάντα ενδοφλέβια.
Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, θα χρειαστεί και μετάγγιση αίματος για να θεραπευτεί πλήρως το ζώο μας.

Γενικά θα πρέπει να γνωρίζουμε πως το τσίμπιμα φιδιού δεν είναι κάτι απλό, καθώς αρκετά περιστατικά καταλήγουν σε θάνατο για το κατοικίδιό μας, αν δεν αντιμετωπιστούν σωστά και έγκαιρα.
Θα πρέπει πάντα να μεταφέρουμε το ζωάκι μας στον κτηνίατρο άμεσα, και εκείνος να αποφασίζει ποιά είναι η πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του τσιμπίματος.

Προσοχή στην θερμοπληξία: Δεν αφήνουμε ποτέ τον σκύλο μέσα στο αυτοκίνητο το καλοκαίρι!

Τώρα το καλοκαίρι η θερμοκρασία ανεβαίνει, και τα σκυλιά πολύ απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να την διαχειριστούν και να την αντιμετωπίσουν όπως εμείς οι άνθρωποι.

Κάθε χρόνο πολλά σκυλιά υποφέρουν και πεθαίνουν, επειδή ο ιδιοκτήτης τους θεώρησε πως δεν υπάρχει πρόβλημα να τα αφήσει έστω και για 5 λεπτάκια μέσα στο αυτοκίνητο, ενώ εκείνος πεταγόταν στο σούπερ μάρκετ να πάρει κάτι.
Σε μια ήπια μέρα, όπου η εξωτερική θερμοκρασία είναι 25 βαθμούς περίπου, η θερμοκρασία μέσα στο αυτοκίνητο μπορεί να ανέβει στους 38 με 48 βαθμούς, μέσα σε 10 μόνο λεπτά!
Και δεν χρειάζεται να υπάρχει ήλιος και ζέστη. Ακόμα και μια συννεφιασμένη μέρα με υγρασία, μπορεί να μετατρέψει το αυτοκίνητο σε σάουνα για τους σκύλους, σε πολύ λίγη ώρα.

Τα σκυλιά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την ζέστη όπως εμείς, καθώς το μόνο τους όπλο είναι το λαχάνιασμα και η ελάχιστη εφίδρωση από τις πατούσες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παθαίνουν εγκεφαλικές βλάβες, να καταρρέει κάποιο όργανο και να πεθαίνουν από θερμοπληξία μέσα σε 15 μόνο λεπτά!

Συμπτώματα της θερμοπληξίας

• νευρικότητα
• υπερβολική δίψα
• πυχτό σάλιο
• έντονο λαχάνιασμα
• υπνηλία και λήθαργος
• ανορεξία
• σκούρο χρώμα της γλώσσας
• ταχυκαρδία
• πυρετός
• εμμετός
• διάρροια με αίμα
• έλλειψη συντονισμού στο βάδισμα

Αν παρατηρήσετε κάτι τέτοιο στον σκύλο σας, οδηγήστε τον αμέσως σε ένα σκιερό και δροσερό μέρος. Δώστε του να πιεί λίγο δροσερό νερό, και βρέξτε το σώμα του με δροσερό νερό (προσοχή, όχι παγωμένο γιατί ο οργανισμός του θα πάθει σοκ). Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και δροσερές κομπρέσες για να δροσίσετε το σώμα του, και να τις τοποθετήσετε στο στομάχι του, στις πατούσες και στον λαιμό του. Ετσι θα καταφέρετε να ρίξετε σταδιακά την θερμοκρασία του σώματός του. Στην συνέχεια καλέστε επειγόντως τον κτηνίατρο!

Πρόληψη της θερμοπληξίας

Το καλύτερο από όλα, είναι να αφήνουμε τον σκύλο στο σπίτι, εκτός και αν σκοπεύουμε να πάμε μια βόλτα παρέα με το αυτοκίνητο και μετά να βγούμε μαζί έξω από αυτό.
Οσο ο σκύλος θα είναι μέσα στο αυτοκίνητο και θα οδηγούμε, πρέπει να φροντίσουμε τα παράθυρα ή το air condition να είναι ανοιχτό.
Εχουμε πάντα μαζί μας ένα μπωλάκι και ένα μπουκαλάκι με δροσερό νερό, ώστε όπου βγούμε έξω να μπορέσουμε να του δώσουμε να πιεί.

Αν τον αφήσουμε στο σπίτι, θα πρέπει να υπάρχει ένα σκιερό και δροσερό μέρος για να μπορεί να ξαπλώσει όσο μας περιμένει, και φυσικά ένα μεγάλο μπωλ με δροσερό και φρέσκο νερό.

Οταν βγαίνουμε βόλτα περπατώντας με τον σκύλο μας το καλοκαίρι, είναι προτιμότερο να επιλέγουμε τις πρωινές ή τις βραδινές ώρες όταν υπάρχει περισσότερη δροσιά, και να μην κυκλοφορούμε το μεσημέρι με τον έντονο ήλιο και την ζέστη. Να κουβαλάμε πάντα μαζί μας στην βόλτα, μπωλάκι και μπουκαλάκι με νερό.

Τέλος, τα σκυλιά που μπορεί το τρίχωμά τους να κουρευτεί, είναι καλό να τα κουρεύουμε το καλοκαίρι ώστε να δροσίζεται καλύτερα το σώμα τους.
Προσοχή όμως, αν κουρευτούν πάρα πολύ κοντά, και φαίνεται πλέον το δέρμα τους, τότε το δέρμα τους είναι πολύ ευαίσθητο στην ακτινοβολία του ήλιου, και πρέπει να τους βάζουμε αντιλιακό (το παιδικό με μεγάλο δείκτη προστασίας είναι το καλύτερο) πριν βγούμε παρέα στον ήλιο. Αυτό πρέπει να το κάνουμε μέχρι να ξαναμεγαλώσει το τρίχωμα και να καλύπτει και πάλι επαρκώς το δέρμα τους.

Μελέτη έδειξε πως τα ζιζανιοκτόνα σχετίζονται με τον καρκίνο στους σκύλους.

Πόσες φορές έχετε αφήσει τον σκύλο σας να κυλιστεί στο γρασίδι, ή να μασουλήσει λίγα χόρτα?
Αφού διαβάσετε το άρθρο παρακάτω, ίσως να το ξανασκεφτείτε πριν τον αφήσετε να το κάνει.

Μια έρευνα που έγινε από το επιστημονικό περιοδικό "Science of the Total Environment" έδειξε πως το κατοικίδιό μας, εισπνέει, καταπίνει και μεταφέρει καρκινογόνα φυτοφάρμακα ακόμα και σε εμάς.
Σύμφωνα με το Discovery News, η μελέτη αναφέρει πως τα χημικά που υπάρχουν στα κοινά ζιζανιοκτότα (διχλωροφαινοξυοξεικό οξύ, MCPP κλπ) σχετίζονται με τον καρκίνο ουροδόχου κύστης στα ζώα.

Σε μια συνέντευξη στο Discovery News, η Deborah Knapp του Πανεπιστημίου Purdue, του Τμήματος Κτηνιατρικής Κλινικής Επιστήμης, λέει χαρακτηριστικά: "ο σκύλος μπορεί να καταναλώσει τα χημικά, είτε κατευθείαν από το φυτό, είτε γλύφοντας την γούνα ή τις πατούσες του που έχουν προηγουμένως ακουμπήσει στα χόρτα".

Η έρευνα κατατάσσει τα Scottish και τα West Highland white terriers, τα  Shetland sheepdogs, τα beagles και τα fox terriers σαν τις φυλές με τον υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο από την έκθεσή τους σε φυτοφάρμακα.

πηγή: lifewithdogs.tv

Giardia: ένα παράσιτο στο έντερο του σκύλου μας.

Τι είναι το  Giardia?
 Το Giardia είναι ένα μονοκύτταρο παράσιτο που ζει μέσα στο έντερο του σκύλου μας. Εκτός από τους σκύλους, μπορεί να βρεθεί και μέσα στις γάτες, μέσα σε πολλά άγρια ζώα, καθώς και μέσα σε πολλούς ανθρώπους που ζουν κυρίως σε χώρες του τρίτου κόσμου.

Πως μεταδίδεται το  Giardia?
Το Giardia μολύνει και τα ενήλικα σκυλιά, αλλά πιο συνηθισμένα μολύνει τα κουτάβια. Τα σκυλιά μολύνονται από το παράσιτο Giardia όταν πίνουν βρωμόνερα που έχουν μολυθνεί με κόπρανα, ή αν έρθουν σε επαφή με κόπρανα άλλου σκύλου στο δρόμο.
Επίσης αν ένα σκυλί είναι θετικό στο παράσιτο (μπορεί το ίδιο να μην νοσήσει ποτέ) και γλύψει τον πρωκτό του και αμέσως μετά γλύψει ένα άλλο ζώο ή έναν άνθρωπο, μπορεί να μεταφέρει και το παράσιτο.

Τι επιπτώσεις-συμπτώματα έχει το παράσιτο Giardia στον σκύλο μας?
Πολλά σκυλιά φέρουν μέσα τους το παράσιτο χωρίς ποτέ να ασθενήσουν. Κάποια όμως (συνήθως όταν ο αριθμός των παράσιτων είναι μεγάλος μέσα στον οργανισμό) παθαίνουν giardiasis, την ασθένεια δηλαδή που προκαλείται από την λοίμωξη που δημιουργεί το πράσιτο. 
Σε αυτή την περίπτωση, ο σκύλος μας  αρχικά παρουσιάζει διάρροια. Αν το πρόβλημα παραμείνει και γίνει χρόνιο, τότε ο σκύλος θα χάσει βάρος, θα δείχνει να είναι σε άσχημη κατάσταση, και τελικά μπορεί να επιφέρει ακόμα και τον θάνατο.

Πως μπορούμε να προστατέψουμε τον σκύλο μας από το παράσιτο Giardia?
Ο καλύτερος τρόπος για την πρόληψη της λοίμωξης από το παράσιτο, είναι να προσέχουμε πάντα ο σκύλος μας να πίνει καθαρό και ασφαλές νερό, και να μην πλησιάζει τα βρωμόνερα του δρόμου. Επίσης πρέπει να προσέχουμε να μην πλησιάζει ο σκύλος μας σε περιοχές όπου άλλα ζώα έχουν αφήσει τα περιττώματά τους.

Πρόληψη εξάπλωσης.
Για την πρόληψη της εξάπλωσης του παράσιτου Giardia, αλλά και άλλων παράσιτων, θα πρέπει να μαζεύουμε αμέσως τα περιττώματα του σκύλου μας από τον δρόμο και να τα πετάμε στα σκουπίδια. Θα πρέπει να τα μαζεύουμε χρησιμοποιώντας γάντια, ή καλύπτοντας το χέρι μας με μια σακούλα, ή με ειδικό φτιαράκι. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να προσέχουμε να μην έρθουν σε επαφή τα χέρια μας με τα περιττώματα.

Αποτελεσματική θεραπεία.
Οταν παρατηρήσουμε συνεχή διάρροια στον σκύλο μας, καλό είναι να πάμε στον κτηνίατρο. Εκείνος θα κάνει ένα τεστ κοπράνων και θα διαπιστώσει αν ο σκύλος πάσχει από giardiasis. Τότε θα μας συνταγογραφήσει κάποια ασφαλή και αποτελεσματική θεραπεία με αντιβίωση και με αυτόν τον τρόπο θα καταπολεμιστεί αποτελεσματικά το παράσιτο.

Μπορεί ο άνθρωπος να μολυνθεί από το παράσιτο Giardia?
Το  Giardia είναι ένα κοινό παράσιτο που στους ανθρώπους προκαλεί απλώς διάρροια.
Υπάρχουν διαφορετικά είδη της οικογένειας Giardia, κάποιο από αυτά προσβάλει τους ανθρώπους και κάποιο άλλο τους σκύλους. Αν και η μόλυνση από σκύλο σε άνθρωπο είναι πιθανή, το πιο σύνηθες είναι οι άνθρωποι να μολύνονται από το παράσιτο που προσβάλει τους ανθρώπους, και όχι το αντίστοιχο των σκύλων.

Οταν οι σκύλοι τρώνε ξένα αντικείμενα.

Εχετε ακούσει ποτέ να λένε "φάε σαν σκύλος" ή "οι σκύλοι τρώνε τα πάντα"? Όσοι έχετε σκύλο μπορείτε να καταλάβετε αμέσως γιατί λέγονται αυτές οι φράσεις. 

Όλοι έχουμε ακούσει φρικιαστικές ιστορίες για σκύλους που πήγαν επειγόντως στον κτηνίατρο γιατί κατάπιαν κάτι που δεν έπρεπε με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η υγεία τους, και ταυτόχρονα άλλες περιπτώσεις όπου ο σκύλος έφαγε διάφορα αντικείμενα, και παρόλα αυτά ήταν μια χαρά. 
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν αν ο σκύλος μας έχει καταπιεί κάποιο αντικείμενο που δεν πρέπει? Πάμε κατευθείαν στον κτηνίατρο ή περιμένουμε να το αποβάλλει στα περιττώματά του?

Σημάδια πως ο σκύλος  μας έχει καταπιεί ένα ξένο αντικείμενο
Αν ο σκύλος μας παρουσιάζει κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα, πολύ πιθανό να σημαίνει πως έφαγε κάτι ξένο ή τοξικό:

• κάνει εμμετό (στην αρχή βγαίνει "φαγητό" και μετά υγρά)
• δείχνει να πονάει η κοιλιά του
• δεν έχει όρεξη για φαγητό
• έχει υπνηλία
• έχει αλλαγή στην συμπεριφορά του
• η όψη των περιττωμάτων είναι διαφορετική από ότι συνήθως (διάρροια ή δυσκοιλιότητα)

Πάμε αμέσως στον κτηνίατρο
Αν ο σκύλος μας έχει καταπιεί κάποιο ξένο αντικείμενο, θα πρέπει να τον πάμε στον κτηνίατρο. Είναι πολύ καλύτερα να εκτιμήσει ένας ειδικός την κατάσταση από ότι εμείς. 
"Οι ιδιοκτήτες δεν θα πρέπει να περιμένουν να βγει το αντικείμενο από μόνο του. Επίσης δεν πρέπει να προκαλέσουν εμμετό στον σκύλο για να προσπαθήσουν να βγάλουν το αντικείμενο χωρίς να συμβουλευτούν πρώτα τον γιατρό. Κάποια αντικείμενα μπορούν να προκαλέσουν εξίσου σοβαρή βλάβη καθώς εξέρχονται", λένε οι ειδικοί.

Τρόποι θεραπείας
Αν ο κτηνίατρος υποψιαστεί πως ο σκύλος έχει καταπιεί ένα επικίνδυνο ξένο σώμα, θα βγάλει ακτινογραφίες ώστε να φανεί ακριβώς τι υπάρχει και να αποφασιστεί ο καλύτερος τρόπος για να αφαιρεθεί. Ανάλογα με το αντικείμενο, ο γιατρός μπορεί να προκαλέσει εμμετό στον σκύλο, ώστε να το αποβάλλει μόνος του. 
Κάποια αντικείμενα πρέπει να αφαιρεθούν ενδοσκοπικά. Σε τέτοια περίπτωση ο γιατρός θα βάλει έναν μακρύ σωλήνα μέσα στον λαιμό του σκύλου και θα αφαιρέσει το αντικείμενο από το στομάχι. Αυτή η διαδικασία είναι σχετικά απλή, χωρίς μεγάλο ρίσκο, και απλά ο σκύλος πρέπει να αναρρώσει από την αναισθησία και να είναι και πάλι απολύτως υγιής.
Αν όμως το αντικείμενο έχει περάσει το στομάχι και έχει εισχωρήσει στα έντερα, τότε χρειάζεται μεγαλύτερη εγχείρηση. Στην περίπτωση που το αντικείμενο βρίσκεται στα έντερα, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για εντερική απόφραξη. Ενδεχομένως να πρέπει να αφαιρεθεί και ένα τμήμα του εντέρου μαζί με το αντικείμενο, με αποτέλεσμα οι πιθανότητες επιπλοκών να αυξάνονται.

Πως να αποτρέψουμε τον σκύλο μας από το να φάει ξένα αντικείμενα
Η καλύτερη μέθοδος είναι η πρόληψη. Το πιο εύκολο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε σε περίπτωση που ξέρουμε πως ο σκύλος μας έχει την τάση να τρώει διάφορα ξένα αντικείμενα, είναι να μην αφήνουμε τα αντικείμενα έκθετα, όπου έχει πρόσβαση ο σκύλος μας.
"Πολλές φορές ακούω ιδιοκτήτες να λένε πως ο σκύλος έφαγε ένα μαλακό κουκλάκι, πως κατάπιες όλη την γέμιση κλπ. Σε τέτοια περίπτωση, μην του ξαναδώσετε τέτοιου είδους παιχνίδια. Υπάρχουν πολλα άλλα παιχνίδια που δνε έιναι μαλακά, υφασμάτινα ή με γέμιση, που είναι λιγότερο επικίνδυνα για τα ζώα μας." λέει ο κτηνίατρος Shari Brown. "Αυτό που λέω πάντα στους ιδιοκτήτες σκύλων, είναι πως πρέπει να σκέφτονται πως έχουν ένα μωρό στο σπίτι. Οταν έχεις ένα μωρό, κλείνεις τις πόρτες ώστε να μην βγει έξω το μωρό, μαζεύεις τα μικροαντικείμενα από το πάτωμα και το κρεβάτι του μωρού κλπ. Τα ίδια πρέπει να προσέχεις και με στον σκύλο σου."

πηγή: cesarsway.com

Οι παγίδες πίσω από τις "κατηγορίες" των ξηρών τροφών.

Super Premium
Ο όρος Super Premium είναι πλέον πολύ γενικός και αόριστος και υποδηλώνει απλά πως η τροφή αυτή είναι όχι κακής ποιότητας. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως η τροφή αυτή έχει απαραίτητα ως πρώτο συστατικό το κρέας ή πως δεν μπορεί να περιέχει και  υποπροϊόντα και χημικά συντηρητικά. Μια Super Premium τροφή μπορεί να περιέχει οτιδήποτε. Π.χ ίσως να είναι το κρέας πρώτο συστατικό αλλά να έχει πολύ μεγάλη περιεκτικότητα σε τέφρα οπού υποδηλώνει την κακή ποιότητα του. Επίσης σχεδόν πάντα υπάρχουν μεγάλες ποσότητες χημικών συντηρητικών και βιταμίνες σε χημική μορφή και χρωστικές!

Natural (φυσική)
Μια τροφή η οποία αποκαλείται στη συσκευασία Natural δεν είναι απαραίτητα μια κατάλληλη τροφή για το σκύλο μας. Ο όρος Natural σημαίνει πως κάποιο ή κάποια από τα  συστατικά της τροφής έχουν μεγαλώσει στη φύση και όχι σε μονάδες παραγωγής. Παρόλα αυτά μια Natural τροφή μπορεί να περιέχει κακής ποιότητας συμπληρώματα ή σόγια, γλουτένη, καλαμποκάλευρο κ.α. Μπορεί να περιέχονται ακόμα και υποπροϊόντα!

Organic (οργανική)
Μια τροφή μπορεί να χαρακτηριστεί οργανική Organic λαμβάνοντας υπόψη μόνο τα φυτικά συστατικά της! Είναι εκείνη της οποίας τα φυτικά συστατικά έχουν μεγαλώσει χωρίς τη χρήση φυτοφαρμάκων, εντομοκτόνων, ζιζανιοκτόνων. Παρόλα αυτά  υπό εξαιρέσεις μπορεί και να χρησιμοποιηθούν. Παρότι η τροφή χαρακτηρίζεται Οργανική, ίσως να χρησιμοποιούνται μη οργανικά λιπάσματα! Επίσης παρότι τα φυτικά συστατικά της είναι οργανικά, η ποιότητα του κρέατος να είναι κακής ποιότητας!! Οργανικό κρέας είναι εκείνο το οποίο προέρχεται από ζώα τα οποία δεν έχουν λάβει αντιβιοτικά  η ορμόνες. Παρόλα αυτά η τροφή μπορεί να περιέχει ένα ποσοστό τέτοιου κρέατος αλλά τα υπόλοιπα συστατικά της να είναι κακής ποιότητας ή ακόμα η περιεκτικότητα της σε οργανικό κρέας να είναι παρά πολύ μικρή έως μηδαμινή. Παρόλα αυτά η τροφή χαρακτηρίζεται από τις εταιρείες ως Οργανική!!


Συμπέρασμα:
Με το πέρασμα των  χρόνων οι τροφές εξελιχθήκαν προς το καλύτερο, πάντα όμως υστερώντας σε κάποια σημεία.
Όπως είδαμε με τις παραπάνω κατηγορίες ξηρών τροφών μπορούν πολύ εύκολα να παραπλανηθούν οι καταναλωτές. Μπορούν επιλεκτικά να λάβουν υπόψη ένα μέρος των συστατικών τους και παράλληλα να περιέχουν κάποια κακής ποιότητας συστατικά ή ακόμα και υποπροϊόντα δίχως τελικά να είναι απολύτως φυσικές.

πηγή: webpet.gr

Αύξηση του προσδόκιμου ηλικίας σε στειρωμένους σκύλους.

Πολλοί ιδιοκτήτες σκύλων στειρώνουν τα κατοικίδιά τους για να αποφύγουν κατά κύριο λόγο ανεπιθύμητες κυήσεις (και κατ’επέκταση και γέννες) αλλά μία νέα έρευνα της Κτηνιατρικής Σχολής και του Τμήματος Γενετικής του Πανεπιστημίου της Τζόρτζια (ΗΠΑ) περιγράφει ότι η διαδικασία της στείρωσης μπορεί να μεταβάλλει τον κίνδυνο εμφάνισης συγκεκριμένων αιτιών θανάτου και να αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης των αγαπημένων μας σκύλων.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Τζόρτζια σύμφωνα με 40,139 βεβαιώσεις θανάτου της κτηνιατρική βάσης δεδομένων του Πανεπιστημίου από το 1984 μέχρι το 2004, προσδιόρισαν το μέσο όρο ηλικίας θανάτου των σκύλων που δεν είχαν στειρωθεί στα 7,9 χρόνια έναντι των 9,4 χρόνων για τα σκυλιά που είχαν στειρωθεί. Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο PLOS ONE.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία οι επιστήμονες παρατήρησαν σημαντικές διαφορές στα αίτια θανάτων μεταξύ των στειρωμένων και των μη στειρωμένων σκύλων. Οι σκύλοι οι οποίοι είχαν  στειρωθεί είχαν συχνότερο αίτιο θανάτου κάποιο βαρύ τραυματισμό ή κάποια μολυσματική νόσο. Αντίθετα, σκύλοι οι οποίοι δεν είχαν στειρωθεί είχαν συχνότερο αίτιο θανάτου κάποια μορφή καρκίνου ή κάποιο αυτοάνοσο νόσημα. Στα παραπάνω ευρήματα θα πρέπει να διευκρινιστεί πως η εμφάνιση καρκίνου δεν είναι απούσα στους στειρωμένους σκύλους απλώς δεν είναι τόσο συχνή ώστε να εμφανίζεται στην αρχή της λίστας. Παράλληλα η μέση διάρκεια ζωής των σκύλων που παρατηρήθηκε στην παρούσα μελέτη είναι πιθανόν χαμηλότερη από αυτή που θα μπορούσε να παρατηρηθεί στον γενικότερο πληθυσμό των σκύλων καθώς οι σκύλοι που παρατηρήθηκαν για τη μελέτη είχαν παραπεμφθεί στην κλινική της Κτηνιατρικής σχολής και αντιπροσωπεύουν έναν πληθυσμό άρρωστων ζώων.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες φαίνεται πως κάποιες από τις ορμόνες αναπαραγωγής, κυρίως η προγεστερόνη και η τεστοστερόνη, εμφανίζουν “ανοσοκατασταλτικές ιδιότητες”, πράγμα που εξηγεί και την αυξημένη πιθανότητα μολύνσεων σε ζώα που δεν έχουν στειρωθεί.
Διάφορες μελέτες που έγιναν σε άνδρες που ευνουχίστηκαν (για ιατρικούς λόγους) παρατηρήθηκε και εκεί αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης που έρχεται να επιβεβαιώσει την έρευνα που έγινε και στους σκύλους. Όταν όμως οι ερευνητές μελέτησαν την επίδραση της αναπαραγωγής στα ποσοστά επιβίωσης των ανθρώπων, τα αποτελέσματα διέφεραν από μελέτη σε μελέτη, πράγμα που σημαίνει πως ίσως να έχουμε μία πιο καθαρή απάντηση αν επικεντρωθούμε στο πως το αναπαραγωγικό σύστημα επηρεάζει τις πραγματικές αιτίες της θνησιμότητας και όχι την επίδρασή της στη διάρκεια ζωής.

Με βάση όλα τα παραπάνω οι επιστήμονες αναφέρουν πως τα ευρήματα της έρευνας είναι πολύ σημαντικά για τους σκύλους και τους ιδιοκτήτες αυτών καθώς πλέον μπορεί να γίνει καλύτερη “διαχείριση” στην υγεία των σκύλων καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Τέλος οι υπεύθυνοι της έρευνας ανέφεραν ότι θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον αν μπορούσαν να έχουν στοιχεία από θανάτους στον παγκόσμιο πληθυσμό των σκύλων προκειμένου να γίνει μια ακόμη σφαιρικότερη μελέτη.

πηγή: diagnovet.gr