Οι πρώτες βοήθειες για το ατύχημα του σκύλου.

Είναι απαίτηση πολλών ιδιοκτητών σκύλων να γνωρίζουν τις στοιχειώδεις ενέργειες που θα πρέπει να κάνουν για να σώσουν το μικρό τους φίλο, όταν αυτός εκτεθεί σε κάποιο κίνδυνο. 

Ένας συχνός κίνδυνος είναι τα τροχαία ατυχήματα που αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινότητας μας. Το οδικό δίκτυο που στερείται περίφραξης, η ελλειπής φωταγώγησή του τη νύχτα και η υπάρξη ασυνείδητων οδηγών είναι παράγοντες που μας καθιστούν δυστυχώς θεατές ή συμμετέχοντες σε δυσάρεστες εικόνες στο δρόμο. Όμως, μην ξεχνάτε ότι και η εσφαλμένη θέση του σκύλου μέσα στο αυτοκίνητο μπορεί να είναι αιτία για σοβαρές κακώσεις του, όταν γίνει ένα απότομο φρενάρισμα ή πηδήξει από το παράθυρο.

Με τον όρο “πρώτες βοήθειες” εννοούμε όλες εκείνες τις απλές ενέργειες που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε με ό,τι πρόχειρα μέσα διαθέτει, με σκοπό:
- την αποκατάσταση των ζωτικών λειτουργιών του σκύλου που κινδυνεύει,
- τη διαφύλαξη της ζωής του,
- την αποτροπή της επιδείνωσης της κατάστασής του
- τη μείωση του πόνου, μέχρι τη στιγμή που θα αναλάβει ο κτηνίατρος

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ζωή του σκύλου είναι σε άμεσο κίνδυνο όταν:
- δεν μπορεί να αναπνεύσει ή αναπνέει με δυσκολία,
- χάνει πολύ αίμα, με αποτέλεσμα να προκληθεί υποογκαιμικό σοκ,
- έχει κάταγμα στη σπονδυλική στήλη ή στο κρανίο,
- έχει εκτεταμένα εγκαύματα
- έχει δηλητηριαστεί

Όταν συμβεί ένα ατύχημα στο δρόμο με “πρωταγωνιστή” ένα σκύλο, τότε οι άμεσες ενέργειες που πρέπει να γίνουν και να εκτελούνται με τη συγκεκριμένη σειρά είναι οι ακόλουθες:

1. ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΚΗΝΗΣ:
Ο παρέχων τις α` βοήθειες δε διακινδυνεύει τη σωματική του ακεραιότητα σε καμία περίπτωση. Πριν πλησιάσει τη “σκηνή” του ατυχήματος πρέπει να ελέγξει όλους τους πιθανούς κινδύνους που εγκυμονούν. Όσο σκληρό και αν ακούγεται «καλύτερα ένας τραυματισμένος σκύλος μόνο, παρά ένας τραυματισμένος σκύλος και ένας εξίσου τραυματισμένος πολίτης»! 
Οι συχνότεροι κίνδυνοι που απαντώνται στο σημείο του ατυχήματος είναι ο ίδιος ο τραυματισμένος σκύλος που λόγω του πανικού του και του πόνου του μπορεί να δαγκώσει ή γρατσουνίσει οποιονδήποτε πλησιάζει, έστω και καλοπροαίρετα, καθώς και τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Να θυμάστε ότι «ένα πληγωμένο ζώο πρέπει να το πλησιάζετε πάντα με μεγάλη προσοχή»! 

2. ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ ΣΚΥΛΟΥ:
Μη βιαστείτε να υποθέσετε ότι ο σκύλος είναι νεκρός, αν δεν κινείται.
Πλησιάστε τον από μπροστά, όσο πιο ήρεμα και καθησυχαστικά μπορείτε, για να μπορέσει να σας αντιληφθεί και ποτέ μην προσπαθήσετε να τον αιφνιδιάσετε.
Μιλήστε του με ήρεμη φωνή και μην απλώσετε τα χέρια σας, αν δε βεβαιωθείτε για τις προθέσεις του.
Πλησιάστε τον τόσο, ώστε να μπορέσετε να προφυλαχθείτε σε περίπτωση που σας επιτεθεί.
Να θυμάστε πάντα ότι ο τραυματισμένος σκύλος μπορεί να έχει υποστεί σοκ, να φοβάται και να πονάει σε μεγάλο βαθμό. Τα περισσότερα ζώα δυσανασχετούν κατά την προσπάθειά σας για βοήθεια και σε μερικές περιπτώσεις αντιδρούν βίαια.
Επίσης σημαντικό είναι να μην τρομάξει και τραπεί σε φυγή ή ακόμα χειρότερα, να πεταχτεί ξανά στο δρόμο. Οι απότομες κινήσεις που μπορεί να κάνει, θα επιδεινώσουν ακόμα περισσότερο την πιθανά τραυματισμένη σπονδυλική του στήλη και θα αυξήσουν τις όποιες αιμορραγίες έχει.
Η πρώτη προσέγγιση και ο έλεγχος είναι καλύτερα να γίνονται μαζί με τον ιδιοκτήτη, αν είναι δυνατό, αφού και το πιο φοβισμένο ζώο συνήθως εμπιστεύεται το άτομο που γνωρίζει.Διαφορετικά, αν είναι εφικτό δελεάστε τον με κάποια λιχουδιά. 
Αφού τον πλησιάσετε και σιγουρευτείτε για τις προθέσεις του, θα πρέπει να τον πιάσετε και να τον συγκρατήσετε.
Ο περιορισμός του τραυματισμένου σκύλου θα πρέπει να γίνεται γρήγορα, στο ελάχιστο δυνατό και όσο πιο τρυφερά γίνεται.
Να θυμάστε ότι σε πολλές περιπτώσεις «η χρήση ενός σταθερού, αλλά τρυφερού χεριού και λίγα ευχάριστα λόγια είναι το μόνο που χρειάζεται!!!».
Για να εμποδίσετε το σκύλο να δαγκώσει, μπορείτε να φτιάξετε πρόχειρα ένα απλό φίμωτρο με περίπου 1,5 μέτρο από επίδεσμο ή άλλο ύφασμα, (εναλλακτικά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτοκόλλητη ταινία).
Περάστε μια θηλιά γύρω από τα σαγόνια του σκύλου με τον κόμπο προς τα πάνω. Φέρτε τα ελεύθερα λουριά στο κάτω σαγόνι, σταυρώστε τα και δέστε τα προς τα πίσω, στο σβέρκο του σκύλου με ένα φιόγκο.
Αν δεν έχετε πείρα στο χειρισμό των σκύλων, να ξέρετε ότι το ζώο μπορεί να αντιδράσει επιθετικά. Χωρίς αυτή την πείρα μη δοκιμάσετε να το περιορίσετε πολύ από μόνοι σας, αλλά απλά ρίξτε μια θηλιά από σχοινί, μια αλυσίδα ή ένα προσωρινό λουρί (ζώνη, κασκόλ κτλ.) πάνω από το κεφάλι του σκύλου και γύρω από το λαιμό του. Αυτό τουλάχιστον θα τον εμποδίσει να διαφύγει.
Προσοχή!!! Μην τοποθετήσετε φίμωτρο αν δείτε ότι υπάρχει τραύμα στη μουσούδα του ή αν ο σκύλος έχει πρόβλημα με την αναπνοή του.

3. ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ή ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥ:
Μην προσπαθήσετε ποτέ να σηκώσετε ένα τραυματισμένο ζώο, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί πολύ βαρύ. Καλύτερα να φτιάξετε κάποιο είδος φορείου χρησιμοποιώντας ένα χαλάκι ή ένα κομμάτι ξύλο (όπως μια πόρτα) παρά να διακινδυνεύσετε να σας πέσει το ζώο ή να προκαλέσετε πόνο σ’ αυτό και στον εαυτό σας. 
Όταν είναι απαραίτητο να σηκώσετε ένα τραυματισμένο ζώο, θα πρέπει να το κάνετε και με τα δύο σας χέρια, έτσι ώστε η υποστήριξη να διανέμεται ομοιόμορφα. Να θυμάστε ότι ένα τραυματισμένο σκυλί μπορεί να αντιδράσει όταν το σηκώνουν και να προσπαθήσει να δαγκώσει. Είναι, επομένως, σημαντικό να σκύβετε με τέτοιο τρόπο, ώστε το πρόσωπό σας να μην είναι κοντά στο κεφάλι του σκύλου. Αν έχετε αμφιβολία, χρησιμοποιείστε ένα φίμωτρο με τον τρόπο που περιγράφηκε προηγουμένως. 
Ένα ζώο με ύποπτο κάταγμα πρέπει να μεταφέρεται πάντοτε με το τραυματισμένο μέλος σε όσο το δυνατό ψηλότερη θέση. Το κεφάλι θα πρέπει να μένει στο ίδιο επίπεδο ή να κλείνει ελαφριά κάτω, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα να πνιγεί από εμετό ή αίμα. 

4. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ:
Είναι σημαντικό να κρίνετε πόσο σοβαρά είναι τα τραύματα του σκύλου. 
Οι α` βοήθειες είναι απαραίτητες όταν υπάρχει σοβαρός τραυματισμός, καθώς αυτός είναι πιθανό να θέσει τη ζωή του σκύλου σε κίνδυνο.
Τα πιο κάτω είναι τα σημεία ενός σοβαρού τραυματισμού:
1. Απώλεια αισθήσεων
2. Δυσκολία στην αναπνοή
3. Σοβαρή αιμορραγία
4. Αδυναμία να σταθεί όρθιο
5. Φανερός πόνος όταν κινείται
6. Φανερά σημάδια υποογκαιμικού σοκ είναι η δύσκολη αναπνοή, τα χλωμά ούλα, η υποθερμία και η έλλειψη ανταπόκρισης
7. Κατάγματα

Πρώτες βοήθειες:
Airway + Breathing, δηλαδή διάνοιξη του αεραγωγού και έλεγχος της αναπνοής.
Ανοίξτε το στόμα, τραβήξτε τη γλώσσα προς τα εμπρός και πλάι και βεβαιωθείτε ότι ο σκύλος αναπνέει χωρίς εμπόδια. (Προσέξετε πάντα να μη σας δαγκώσει!!)
Εάν το ζώο συνεχίζει να παρουσιάζει δυσκολίες στην αναπνοή, αφαιρέστε του και το περιλαίμιο. 

Προσπαθήστε να ακούσετε την εκπνοή του ή αν δυσκολεύεστε, βάλτε ένα καθρεφτάκι μπροστά από τα ρουθούνια του σκύλου και περιμένετε να θολώσει.
Μπορείτε να διαπιστώσετε αν αναπνέει και από την κίνηση (ανεβοκατέβασμα) του θώρακα και της κοιλιάς. Οι φυσιολογικές αναπνοές στους σκύλους είναι 12-20/min, ανάλογα με τη φυλή. 
Το έντονο λαχάνιασμα δεν είναι καλή ένδειξη!
Αν δεν αναπνέει ο σκύλος, ξεκινήστε Καρδιοαναπνευστική Αναζωογόνηση.

Circulation, δηλαδή έλεγχος της κυκλοφορίας του αίματος που εξαρτάται από την καρδιακή λειτουργία.
Αισθανθείτε τον καρδιακό παλμό τοποθετώντας τα 4 δάκτυλά σας (εκτός από τον αντίχειρα) στην αριστερή πλευρά του στέρνου, στο ύψος λίγο πίσω από τον αγκώνα. Εναλλακτικά, ακουμπήστε το αυτί σας στο ίδιο σημείο και ψηλαφήστε με τα 4 δάκτυλά σας το σφυγμό στη μηριαία αρτηρία. Οι φυσιολογικοί σφυγμοί στους σκύλους είναι από 80-180/min ανάλογα με τη φυλή. Όσο μεγαλύτερη η φυλή, τόσο λιγότεροι οι σφυγμοί (πχ. στα λυκόσκυλα οι σφυγμοί είναι 80-120/min. 
Η γλώσσα και τα ούλα φυσιολογικά πρέπει να έχουν ανοικτό κόκκινο ή ροζ χρώμα. Αν είναι γκρι ή κυανά σημαίνει ότι υπάρχει υποξία, ενώ αν είναι λευκό πορσελανώδες σημαίνει ότι ο σκύλος έχει χάσει πολύ αίμα (εσωτερικά ή εξωτερικά). Κάντε τη δοκιμή της τριχοειδικής επαναπλήρωσης στα ούλα (πιέστε δυνατά με τον αντίχειρά σας στα ούλα και απομακρύνετε τον) για να δείτε αν αιματώνονται φυσιολογικά οι ιστοί του σώματος. Υπό κανονικές συνθήκες, το σημείο πίεσης θα πρέπει να ξανααποκτήσει το ροδαλό του χρώμα σε 2-3 δευτερόλεπτα.

Επιφανειακά Τραύματα και Αιμορραγίες
Αντιδράστε ψύχραιμα. Μην τα χάσετε λόγω της απώλειας αίματος. 
Ανάλογα με το τραυματισμένο αγγείο, το αίμα είτε θα έχει σκούρο κόκκινο χρώμα και θα ρέει αργά και σταθερά (φλεβική αιμορραγία) ή θα έχει ζωηρό κόκκινο χρώμα και θα ρέει ''κατά ριπάς'' σαν σιντριβάνι (αρτηριακή αιμορραγία). Ξεπλύνετε με καθαρό νερό την πληγή. Με μία γάζα ή ένα τσιμπιδάκι αφαιρέστε τα ξένα σώματα, αν υπάρχουν. Κόφτε με το ψαλιδάκι τις τρίχες που υπάρχουν στο σημείο και σας εμποδίζουν. Τοποθετείστε γάζες πάνω στο τραύμα και δέστε το πιεστικά. (Μη χρησιμοποιείτε βαμβάκι, αφήνει υπολείμματα ινών στις πληγές και δυσχεραίνει το σωστό καθάρισμα της περιοχής). 
Αν το τραύμα βρίσκεται σε σημείο που δε δένεται, πιέστε το δυνατά με το χέρι σας και κρατήστε το έτσι μέχρι να φτάσετε στον κτηνίατρο ή μέχρι να σταματήσει. Μην αφαιρείτε τις χρησιμοποιημένες γάζες από την πληγή, αλλά επιθέστε τις καινούριες από πάνω. Αν η αιμορραγία είναι αρτηριακή, θα χρειαστεί μεγαλύτερη πίεση για τον αποκλεισμό της κυκλοφορίας του αίματος προς την περιοχή του τραύματος. 
Σε αιμορραγίες του μπροστινού ποδιού πιέστε στη βραχίονα αρτηρία και σε αιμορραγίες του πισινού ποδιού στη μηριαία αρτηρία. Τελευταία σας εναλλακτική λύση είναι να δέσετε σφιχτά ένα ύφασμα ή μαντήλι λίγα εκατοστά πιο πάνω από την πληγή (προς τον κορμό του σώματος). Κάθε 10 λεπτά να χαλαρώνετε το σφίξιμο για 2 λεπτά, ώστε να μη νεκρωθεί το άκρο.
Αν δεν υπάρχει εξωτερικό τραύμα, αλλά αιμορραγεί από τη μύτη και το στόμα, κρατείστε το ζώο όσο πιο ήσυχο μπορείτε, μέχρι να έρθει βοήθεια ή μέχρι να μεταφερθεί στον κτηνίατρο (ένδειξη εσωτερικής αιμορραγίας). Σκεπάστε το με κουβέρτα ή ρούχα, για να το διατηρήσετε ζεστό. 
Μην του δώσετε τροφή ή νερό γιατί μπορεί να χειροτερέψει ή μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση με αναισθησία όταν φτάσει στην κτηνιατρική κλινική.

Κάταγμα (σπάσιμο) – Διάστρεμμα (στραμπούληγμα)
Αν ο σκύλος δεν μπορεί να μετακινηθεί μόνος του, ψάξτε για μυοσκελετικές κακώσεις (πχ. κατάγματα και πρησμένες αρθρώσεις ή διαστρέμματα).
Τα κτυπήματα στη σπονδυλική στήλη του προξενούν μεγάλο πόνο. Να αποφεύγετε τις περιττές κινήσεις του τραυματισμένου μέλους. Άπαξ και βεβαιωθείτε για το ύποπτο σημείο, δε χρειάζεται να ξαναπειραματιστείτε. 
Αν το ζώο σας επιτρέπει να το πιάσετε και φαίνεται το χτυπημένο σημείο, πχ. ένα κόκαλο που προεξέχει από το δέρμα, μπορείτε να φτιάξετε έναν ψεύτικο νάρθηκα με ένα κομμάτι χοντρό χαρτόνι ή ξύλο.

Σε περίπτωση κλειστού κατάγματος, ο πόνος είναι ιδιαίτερα έντονος στην ψηλάφηση. Παρατηρείται πρήξιμο, κριγμός, παρά φύση κίνηση και το ζώο δε στηρίζεται στο άκρο αυτό (αδυναμία στήριξης).
Τοποθετείστε μια παγοκύστη στο πρησμένο μέρος.
Στο διάστρεμμα η εικόνα είναι ίδια, με τη διαφορά πως σε ελαφριές περιπτώσεις το ζώο αν και διστακτικά μπορεί να πατήσει το πόδι του.
Επειδή τα άκρα των σπασμένων οστών είναι πιθανόν να τραυματίσουν τους μυς, τους συνδέσμους, τους τένοντες, αγγεία και νεύρα, επιβάλλεται η ακινητοποίησή τους.
Αν πρόκειται για άκρο που έχει σπάσει, σχηματίστε ένα είδος νάρθηκα, σα «σωλήνα» από περιοδικό ή σκληρό χαρτόνι και τυλίξτε το, μέχρι να φτάσετε στην κτηνιατρική κλινική.
Αν το κάταγμα είναι ανοικτό, έχει δηλαδή σκιστεί το δέρμα, τότε ξεπλένουμε με άφθονο νερό, τοποθετούμε ένα καθαρό ύφασμα και μετά εφαρμόζουμε το νάρθηκα.

5. ΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ:
Αφού έχετε σταθεροποιήσει την κατάσταση του τραυματισμένου σκύλου και τον έχετε περιποιηθεί όσο καλύτερα μπορείτε, τηλεφωνήστε στον κτηνίατρό σας ή σε μια κλινική ζώων και περιγράψτε τους την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο σκύλος. 
Δώστε το όνομά σας και τον αριθμό του τηλεφώνου σας και ακολουθείστε τις συμβουλές του κτηνίατρου. Θα βοηθήσει τον κτηνίατρο να ξέρει ότι είστε καθ’ οδόν, ώστε να σας περιμένει προετοιμασμένος. Θα πρέπει να ενημερώσετε τον κτηνίατρο για το είδος του ζώου που έχει εμπλακεί στο ατύχημα, σε ποια σημεία φαίνεται ότι χτύπησε το ζώο και το βαθμό τραυματισμού του, αν το ζώο είναι λυμένο ή περιορισμένο και πού έγινε το ατύχημα (με ακρίβεια). Επίσης, όταν η κτηνιατρική κλινική είναι κλειστή, ένα τηλεφώνημα στο χρυσό οδηγό θα σας ενημερώσει από πού να πάρετε βοήθεια.
Επειδή στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν κινητές μονάδες (ασθενοφόρα) για ζώα, το καλύτερο είναι να μεταφερθεί το πληγωμένο ζώο από το σημείο του ατυχήματος στην κτηνιατρική κλινική, όσο το δυνατό πιο σύντομα, εφόσον έχει σταθεροποιηθεί η ζωή του, με το πρώτο διαθέσιμο όχημα.
Αν δε μπορούμε να μετακινήσουμε το σκύλο ή να έρθει έγκαιρα ο κτηνίατρος στο περιστατικό, είναι σημαντικό να μείνει κάποιος μαζί του συνέχεια. Ακόμη και ζώα που είναι πολύ σοβαρά πληγωμένα μπορεί να συρθούν μακριά και να κρυφθούν!
Όσο καλά και να φαίνεται ο σκύλος μετά την παροχή των α` βοηθειών θα πρέπει να εξεταστεί άμεσα από τον κτηνίατρο.

6. ΜΕΤΑΦΟΡΑ ή ΑΝΑΜΟΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ:
Αν ο σκύλος δεν έχει κάταγμα στη σπονδυλική στήλη ο απλούστερος τρόπος μεταφοράς του είναι να τον πάρετε αγκαλιά, με τέτοιο όμως τρόπο, ώστε να υφίσταται τη λιγότερη καταπόνηση. Δηλαδή, η πλάτη του σκύλου να ακουμπάει στο στήθος σας, ενώ τα χέρια σας θα τον σταθεροποιούν, πιάνοντας το κάτω πρόσθιο και οπίσθιο άκρο αντίστοιχα. Με τον ένα σας αγκώνα, μπορείτε να συμπεριλάβετε και τον τράχηλο του σκύλου, ώστε να μην κρέμεται το κεφάλι του. Να περπατάτε αργά, σταθερά, χωρίς να τρέχετε, χωρίς να κάνετε άλματα και χωρίς να τραντάζετε το ζώο. Όταν κουραστείτε, δώστε το σκύλο σε κάποιον άλλο να συνεχίσει τη μεταφορά ή αν είστε μόνοι σας, αποθέστε απλά το ζώο στο έδαφος, μέχρι να ξεκουραστείτε.

Δύο ιδέες για αυτοσχέδια φορεία:

1. Περάστε δύο μακριά, γερά ξύλα, μέσα από ένα κουμπωμένο μπουφάν, τζάκετ, πουλόβερ κτλ.
2. Πάρτε ένα μπουφάν, ζακέτα, πουλόβερ και κλείστε το φερμουάρ, όπου χρειάζεται. Γυρίστε ανάποδα (το μέσα-έξω) τα μανίκια περνώντας τα χέρια σας από το μέρος του λαιμού (του ρούχου) και σπρώξτε τα στο εσωτερικό. Τώρα, φορέστε τα μανίκια από την εξωτερική μεριά του ώμου (του ρούχου) μέχρι να βγουν τα χέρια σας από το κάτω μέρος του ρούχου.
Αν ο σκύλος έχει κάταγμα στη σπονδυλική στήλη τότε απαιτείται υποχρεωτικά μεταφορά με σταθερό φορείο, για παράδειγμα: μια ξύλινη τάβλα, το αποσπώμενο τμήμα του πορτμπαγκάζ σε κάποια αυτοκίνητα, ένα σκληρό χαρτόκουτο κτλ.

Να έχετε πάντα στο νου σας να μην σκοντάψετε!!!
Όταν η μεταφορά γίνεται με αυτοκίνητο, τοποθετείστε το ζώο (δεμένο) στο πίσω κάθισμα ή στο πορτμπαγκάζ με τρόπο που να μην μπορεί να πέσει σε απότομο φρενάρισμα ή να σηκωθεί.

Όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, μετά από ένα τροχαίο ατύχημα, να μεταφέρετε πάντα το σκύλο σας στον κτηνίατρο για έλεγχο, γιατί μπορεί να είναι πολύ πιο τραυματισμένος από ό,τι σας φαίνεται αρχικά.

Αριστομένης Κατσιώλης. Κτηνίατρος. MSc.

πηγή: Ζωόφιλη Δράση

Μαζί με τον σκύλο μας στο αυτοκίνητο.

Μαζί με το σκύλο μας στο αυτοκίνητο. 
Εκπαιδεύστε το σκύλο σας, πριν μπει μέσα στο αυτοκίνητο, να μάθει να κάθεται και να περιμένει και να κάνει το ίδιο όταν βγει, και όχι μόλις ανοίγει η πόρτα να έχουμε τη «μεγάλη φυγή».

Εξασφαλίστε στο σκύλο σας ασφαλείς και ευχάριστες μετακινήσεις με το αυτοκίνητο. 
Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων χρησιμοποιούν για τη μεταφορά του σκύλου τους το αυτοκίνητό τους για να πάνε εκδρομή, ή διακοπές, ή απλώς να τον έχουν μαζί τους, ή ακόμα και από ανάγκη, όπως είναι η επίσκεψη στον κτηνίατρο. Υπάρχει ένα πολύ μικρό ποσοστό ιδιοκτητών που δεν μετακινούν το σκύλο τους καθόλου, και ακόμα και ο κτηνίατρος έρχεται ο ίδιος στο σπίτι ή στο χώρο του ζώου.

Η πρώτη επαφή
Αν ένα κουτάβι μάθει από μικρό το αυτοκίνητο, είναι όλα καλά, αν όχι πρέπει να ακολουθήσετε κάποια τακτική. Συνήθως, η πρώτη τους επαφή με το αυτοκίνητο δεν είναι και η καλύτερη καθώς συνδυάζεται με την απομάκρυνση από τη μητέρα και τα αδελφάκια τους, ενώ μετά έχουν συνέχεια ο κτηνίατρος, τα εμβόλια και ο πόνος.
Προσπαθήστε η πρώτη μετακίνηση του μικρού αγαπημένου σας φίλου να είναι αγκαλιά σε κάποιον ή μέσα σε ένα κλουβί μεταφοράς για να νιώθει ασφάλεια. Μην το «πετάξετε» στο πορτ-μπαγκάζ, ούτε ελεύθερο στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, ούτε στο πάτωμα στη θέση του συνοδηγού, γιατί είναι επικίνδυνο να μπλεχτεί στα πόδια μας την ώρα που οδηγούμε.

Αν η ναυτία οφείλεται σε άγχος
Αν ο σκύλος σας έχει ήδη πρόβλημα με ναυτία, βάλτε τον μέσα στο αυτοκίνητο και καθυστερήστε να ξεκινήσετε. Αν δείτε ότι έχει σιελόρροια, τότε ο λόγος είναι το άγχος κι όχι η μετακίνηση. Αν ο σκύλος σας παρουσιάζει αυτό το πρόβλημα, ξεκινήστε να τον βάζετε 5 λεπτά μέσα στο αυτοκίνητο, χωρίς να το μετακινείτε και μετά παίξτε μαζί του.
Μετά από λίγες μέρες, οδηγήστε μικρές αποστάσεις για 5 λεπτά και πηγαίνετε κάπου το σκύλο για βόλτα ή για παιχνίδι. Αργότερα, μεγαλώστε τη διάρκεια της αυτοκινητάδας μέχρι να το συνηθίσει. Όσο πιο νεαρός είναι ο σκύλος τόσο πιο εύκολα θα τα καταφέρετε.

Ανοιχτά ή κλειστά παράθυρα;
Υπάρχουν κάποιοι που ανοίγουν το παράθυρο και ο σκύλος βγάζει το κεφάλι του έξω από το αυτοκίνητο και καμιά φορά και τα δυο του πόδια, με αποτέλεσμα να κρέμεται ο μισός απέξω. Μετρήστε πιθανά προβλήματα υγείας, στο αναπνευστικό ή στα μάτια, ασφάλειας καθώς κινδυνεύει να χτυπήσει από κάποιο δίκυκλο ή αν ο σκύλος είναι και «μυστήριος» να δαγκώσει κάποιον οδηγό δικύκλου ή και πεζό σε κάποιο φανάρι.

Υπάρχει ακόμα και η περίπτωση να πηδήξει έξω από το αυτοκίνητο αν δει κάτι που μπορεί να του τραβήξει την προσοχή, όπως άλλο σκύλο ή γάτα. Προσέχετε ιδιαίτερα τα ανοιχτά παράθυρα στο αυτοκίνητο. Αν σταματήσετε κάπου και βγείτε για λίγο έξω από το αυτοκίνητο, ο σκύλος μπορεί να πηδήξει από το παράθυρο και να σας ακολουθήσει, με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό. Στα αξεσουάρ αυτοκινήτου θα βρείτε ένα πλέγμα που μοιάζει με πέργκολα φυτών, στηρίζεται εύκολα στο παράθυρο και ο σκύλος μπορεί να παίρνει αέρα χωρίς να βγαίνει έξω, αλλά και χωρίς να μπορεί να βάλει το χέρι του κάποιος μέσα.

Οι θάνατοι ξεχασμένων σκύλων μέσα στα αυτοκίνητα κατά τους θερινούς μήνες από αμέλεια των ιδιοκτητών τους, νομίζω ότι είναι σκληρό μάθημα για όλους μας. Στις μεγάλες αποστάσεις, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, κάνετε μια στάση για ξεμούδιασμα δικό σας και του σκύλου σας. Τους καλοκαιρινούς μήνες επιβάλλεται να έχετε αίρ κοντίσιον. Επίσης, προτιμάτε να ταξιδεύετε απόγευμα προς βράδυ ή πολύ πρωί, για να αποφύγετε τη ζέστη.

Μεταφορά με άνεση και ασφάλεια
Αν δεν θέλετε ο σκύλος σας να αφήνει τρίχες στο κάθισμα, στρώστε ένα σεντόνι ή κάποια ανάλογα αξεσουάρ, τα οποία υπάρχουν στο εμπόριο. Εκπαιδεύστε το σκύλο σας, πριν μπει μέσα στο αυτοκίνητο, να μάθει να κάθεται και να περιμένει και να κάνει το ίδιο όταν βγει, και όχι μόλις ανοίγει η πόρτα να έχουμε τη «μεγάλη φυγή».

Υπάρχουν ορισμένα σκυλιά που είναι πολύ ανήσυχα κατά τη διαδρομή, κινούνται πάνω-κάτω μέσα στο αυτοκίνητο και πολλές φορές γαβγίζουν ασταμάτητα και ενοχλητικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορείτε να το δένετε κάνοντας κάποια πατέντα ή χρησιμοποιώντας ένα λουρί του οποίου η άκρη να είναι σαν πόρπη και να μπαίνει στην υποδοχή της ζώνης ασφαλείας. Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε ένα δίχτυ που κυκλοφορεί στην αγορά και εμποδίζει το σκύλο να έρχεται στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου.

Επίσης, το κλουβί μεταφοράς είναι μια ασφαλής αλλά ογκώδης λύση. Βέβαια, όλα αυτά ισχύουν αν δεν έχετε μάθει στο σκύλο σας να κάθεται ήσυχα. Είναι καλύτερα η θέση του σκύλου να είναι στο πίσω κάθισμα για να είναι πιο άνετα και αν προσπαθεί να έρχεται συνέχεια μπροστά, δέστε τον. Για οικονομία χώρου, αν υπάρχει οικογένεια, σε κάποια μικρά αυτοκίνητα, αν βγάλουμε την εταζέρα από το πορτ-μπαγκάζ μπορούμε να βάλουμε εκεί το σκύλο μας, έτσι ώστε να είναι και παρέα μας αλλά και να παίρνει αέρα κανονικά.

Τέλος, να πούμε ότι πρέπει να δώσουμε στα σκυλιά να καταλάβουν ότι με το αυτοκίνητο πάμε κάπου για να περάσουν καλά, για να είναι χαρούμενα, αλλά και ταυτόχρονα υπάκουα και να έχουν συμπεριφορά συνοδηγού και συνταξιδιώτη για να είναι ευχάριστες και οι κοντινές και συνήθως αναγκαίες μετακινήσεις μας, αλλά και τα ταξίδια.

Θοδωρής Τριάντης
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΚΥΛΩΝ

πηγή: skilia.gr

Ο διαβήτης του σκύλου.

Ο διαβήτης είναι μια σοβαρή ασθένεια η οποία επηρεάζει τον τρόπο ζωής τόσο των ανθρώπων όσο και των σκύλων.

Τι ακριβώς είναι ο διαβήτης?
Κάθε κύτταρο στον ανθρώπινο οργανισμό αλλά και στον οργανισμό των ζώων, χρειάζεται μια ενέργεια, την γλυκόζη, την οποία την βρίσκει μέσα στην τροφή που καταναλώνουμε. Πιο συγκεκριμένα, το πάγκρεας εκκρίνει μια ουσία, την ινσουλίνη, η οποία βρίσκει την γλυκόζη που κυκλοφορεί μέσα στο αίμα, και την μεταφέρει από το αίμα στα υπόλοιπα κύτταρα του σώματος, ώστε να τους δώσει την απαραίτητη ενέργεια.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν το πάγκρεας δεν παράγει ινσουλίνη, ή παράγει σε πολύ μικρές ποσότητες, και έτσι η ινσουλίνη δεν είναι ικανή να κάνει την δουλειά της σωστά. Τότε συσσωρεύεται η γλυκόζη στο αίμα, και τα υπόλοιπα κύτταρα λιμοκτονούν από την έλλειψη ενέργειας.

Υπάρχουν δύο τύποι διαβήτη:
Ο Τύπος 1: όταν το πάγκρεας δεν παράγει καθόλου ινσουλίνη, και οι ενέσεις είναι απαραίτητες για την χορήγηση σωστής δόσης ινσουλίνης στον οργανισμό
Ο Τύπος 2: όταν το πάγκρεας παράγει μικρή δόση ινσουλίνης ή η ινσουλίνη δεν κάνει σωστά την δουλειά της

Ενώ στους ανθρώπους μπορούν να εμφανιστούν και οι δύο τύποι διαβήτη, στους σκύλους εμφανίζεται μόνος ο διαβήτης τύπου 1. 
Ο διαβήτης εμφανίζεται στα ενήλικα και στα ηλικιωμένα σκυλιά, και στατιστικά προσβάλει 1 στους 500 σκύλους. 
Τα πιο επιρρεπή σκυλιά στον διαβήτη, είναι τα ηλικιωμένα, τα θηλυκά και τα παχύσαρκα.
Επίσης ορισμένες φυλές σκύλων έχουν προδιάθεση για την εμφάνιση διαβήτη, όπως τα Samoyed, τα Pugs, τα Keeshonden και τα Golden Retriever.

Αιτίες που προκαλούν τον διαβήτη
Η βασικότερη αιτία για την εμφάνιση διαβήτη στα ζώα, είναι η κληρονομικότητα. Είναι πολύ πιθανό, αν ο γονιός έχει διαβήτη, να εμφανίσουν και τα παιδιά.

Συμπτώματα του διαβήτη
- Αυξημένη όρεξη (τρώνε περισσότερο από το κανονικό και δείχνουν να μην χορταίνουν με τίποτα)
- Πολυδιψία (πίνουν υπερβολική ποσότητα νερού)
- Πολυουρία (ουρούν πολύ μεγάλη ποσότητα ούρων)
- Απώλεια βάρους (παρόλο που τρώνε περισσότερο από το κανονικό, αρχίζουν να χάνουν βάρος)
- Προβλήματα όρασης (αρχίζουν να έχουν ενοχλήσεις στα μάτια και να μην βλέπουν καλά)
- Συχνή εξάντληση χωρίς ιδιαίτερη σωματική άσκηση
- Δυσκολία επούλωσης πληγών

Επιπτώσεις - επιπλοκές του διαβήτη
Αν το ζώο μας πάσχει από διαβήτη και δεν του παρέχουμε την απαραίτητη θεραπεία, τότε όλα τα συμπτώματα θα γίνονται πιο έντονα.
Θα δημιουργηθεί καταρράκτης στα μάτια του ζώου, με αποτέλεσμα την μερική ή ολική τύφλωση. Ο καταρράκτης είναι το άσπρισμα του φακού του ματιού του σκύλου, το οποίο εμποδίζει το φως να μπει σωστά μέσα στο μάτι, και δεν θεραπεύεται εκτός και αν διαγνωστεί σε πολύ πρώιμο στάδιο.
Θα δημιουργηθεί νεφρική ανεπάρκεια, ουρογεννητικά και καρδιακά προβλήματα, και νευροπάθεια.
Τέλος, όταν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα αυξηθούν υπερβολικά, θα υπάρξει αφυδάτωση, αδυναμία και διαταραχή συνείδησης και θα επέλθει ο θάνατος.

Θεραπεία του διαβήτη
Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής θεραπεία της νόσου. Υπάρχει όμως αγωγή η οποία όταν τηρείται σωστά, τότε ο σκύλος έχει μια πολύ καλή ποιότητα ζωής και δεν μειώνεται καθόλου το προσδόκιμο ζωής του.
Η πιο σωστή κίνηση, αμέσως μόλις παρατηρήσουμε κάποια συμπτώματα στον σκύλο μας, είναι να πάμε στον κτηνίατρο. Αυτός με μια σειρά αιματολογικών εξετάσεων θα διαπιστώσει αν ο σκύλος μας έχει διαβήτη.
Η αρχική αγωγή για τον διαβήτη αφορά διατροφικά μέτρα. Μια κλινική δίαιτα, ειδικά σχεδιασμένη για διαβητικούς σκύλους, είναι απαραίτητη. Η σωστή άσκηση είναι επίσης απαραίτητη. Στα θηλυκά σκυλιά, προτείνεται η στείρωση, καθώς οι ορμόνες κατά την διάρκεια του οίστρου διαταράσσει τα επίπεδα της γλυκόζης στον οργανισμό.
Όταν όλα αυτά τα μέτρα δεν είναι πλέον επαρκή, τότε η χορήγηση ενέσιμης ινσουλίνης δύο φορές τη μέρα θα είναι απαραίτητη.

Μίλα στον σκύλο σου σωστά, για να μην μιλάς τζάμπα!

Παραδέξου το. Μιλάς και εσύ στον σκύλο σου και προσποιείσαι ότι σου απαντάει ή απαντάς εσύ γι' αυτόν. Μην νιώθεις όμως άσχημα, και εγώ το κάνω αυτό, όπως και πολλοί άλλοι. Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό (αν και ένας ψυχολόγος ίσως να διαφωνήσει). 
Το τι λες στον σκύλο σου είναι σίγουρα σημαντικό, όμως το ΠΩΣ το λες είναι υψίστης σημασίας. Δεν το ήξερες αυτό; 
Διάβασε λίγο ακόμα τότε, γιατί έχω πολλά να σου πω. 

ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΣΩΣΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, 

ΧΤΙΖΕΙΣ Η ΓΚΡΕΜΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΣΟΥ

Σίγουρα καταλαβαίνεις ότι ο τόνος της δωνής σου, ασυναίσθητα κιόλας, αλλάζει όταν πιάνεις επ' αυτοφώρω το μικρό σου τετράποδο να έχει πάρει ένα αγαπημένο σου παπούτσι και να το μασουλάει σαν τσίχλα. Δεν θα του μιλήσεις με αυτόν τον μελιστάλαχτο τόνο φωνής που είχες όταν μπήκες στο σπίτι. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνεις ότι χρησιμοποιούνται διαφορετικοί τόνοι και χροιές φωνής για να γίνεται ο διαχωρισμός μεταξύ των διορθώσεων, των εντολών και των επιβραβεύσεων προς τον σκύλο.

Οι διορθώσεις πρέπει να γίνονται με αυστηρό τόνο φωνής και κοφτά ενώ οι εντολές με λίγα περισσότερα ντεσιμπέλ, καθαρή χροιά και επιβλητικό τόνο. Οι επιβραβεύσεις απ την άλλη, όπως είναι φυσικό, γίνονται με εύθυμο τόνο φωνής και ενθουσιασμό. Όμως όχι με τόσο ενθουσιασμό ώστε να εξιτάρεις τον σκύλο σου σε τέτοιο σημείο, ώστε να χαλάσει μια εντολή που μόλις έκανε και να κάνει εσένα να μετανιώσεις που τον επιβράβευσες.

Το όνομα του σκύλου σου πρέπει πάντα να προηγείται της εντολής που του λες. 
Πως αλλιώς θα καταλάβει ο μικρός σου ότι μιλάς σε αυτόν; Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όταν βάζεις το όνομα του σκύλου σου πριν από μία εντολή που του λες, αυτομάτως δίνεις μεγαλύτερη έμφαση στην εντολή.
Να ξέρεις ότι ο σκύλος σου συνδέει τις λέξεις με πράξεις ή θέσεις. Δεν έχει κάποιο εσωτερικό μεταφραστικό μηχανισμό, όχι.  Έτσι λοιπόν θα ήθελα να σε συμβουλέψω όταν πρωτομαθαίνεις μία εντολή στον σκύλο σου, να τον δελεάζεις πρώτα στην θέση που θέλεις να πάρει και μετά να προφέρεις την εντολή με την οποία θα συνδέσεις την θέση. Να θυμάσαι βέβαια την εντολή να την λες καθαρά και επιβλητικά.

Μην επαναλαμβάνεσαι. Η μητέρα του αγαπημένου σου τετράποδου δεν επαναλάμβανε δέκα φορές αυτό που ήθελε να κάνει το κουτάβι της. Εσύ γιατί το κάνεις; Όταν θέλεις ο σκύλος σου να εκτελέσει την εντολή ΚΑΤΣΕ για παράδειγμα, πρέπει να του πεις να κάτσει μία φορά, αν δεν κάτσει, του το λες άλλη μία φορά (μήπως δεν άκουσε καλά βρε παιδί μου) λίγο πιο επιτακτικά. Αν πάλι δεν κάτσει τότε απλά τον πιέζεις ελαφρά χαμηλά στην πλάτη του ώστε να τον ξυπνήσεις και να τον οδηγήσεις στο να κάτσει. Εξυπακούεται ότι ο σκύλος σου γνωρίζει ήδη την εντολή ΚΑΤΣΕ βέβαια. Αυτό που δεν σου συνιστώ είναι να αρχίσεις να επαναλαμβάνεις ακατάπαυστα και σε παροξυσμό την εντολή πάνω απ' το κεφάλι του και να πανηγυρίζεις που έκατσε στην τριακοστή όγδοη φορά. Όχι αυτό δεν χρήζει επιβράβευσης...

Όσο αναφορά τις προτάσεις που χρησιμοποιείς όταν μιλάς στον σκύλο σου, έχω να σου πω το εξής ένα. Μην χρησιμοποιείς προτάσεις! Όπως προανέφερα, ο σκύλος σου δεν κάνει μεταφράσεις μέσα του. Δεν μεταφράζει καν τις μονολεκτικές εντολές, οπότε σκέψου πόσο κινέζικες του ακούγονται οι μακροσκελείς προτάσεις. Ναι σε αυτό το σημείο μπορεί να τον δεις να γέρνει το κεφάλι του δεξιά ή αριστερά με απορία. Είναι σίγουρα πολύ χαριτωμένο αλλά δεν είναι καθόλου αποτελεσματικό αν μέσα στα πλαίσια της πρότασης, εσύ περιμένεις από τον σκύλο σου να εκτελέσει κάτι για σένα.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι η στάση του σώματός σου. Ναι, καλά διάβασες. Η στάση. 
Όταν ζητάς στον σκύλο σου να εκτελέσει μια εντολή, έχει τεράστια διαφορά αν θα είσαι ξαπλωμένος στον καναπέ ή όρθιος. Ξαπλωμένος, το καταλαβαίνεις και μόνος σου, εκπέμπεις χαλαρότητα και η εντολή το πιο πιθανό είναι να παζαρευτεί ή ακόμα και να αγνοηθεί από τον σκύλο σου. Ενώ όρθιος, ό,τι ύψος και να έχεις, στα μάτια του σκύλου σου φαίνεσαι θεόρατος και επιβλητικός. Δύσκολα δηλαδή (εφόσον γνωρίζει την εντολή ξαναλέω) θα σε αγνοήσει.

Άφησα σαν τελευταία επισήμανση το πιο συνηθισμένο λεκτικό λάθος που σχεδόν όλοι οι κηδεμόνες σκύλων κάνουν. Πονάνε τα αυτιά μου όταν ακούω αυτό το «ΚΑΤΣΕ ΚΑΤΩ!» Αν το λες και εσύ, θα ήθελα να σε ρωτήσω εκ μέρους του σκύλου, τι ακριβώς θέλεις να κάνει ο σκύλος σου? Να κάτσει? Ή να ξαπλώσει? Διαχώρισε αυτές τις δύο εντολές και μην τις χρησιμοποιείς μαζί γιατί προκαλούν σύγχυση στο σκύλο σου, ειδικά αν επιχειρήσεις να του μάθεις τις βασικές εντολές. 
Το ίδιο ισχύει όταν π.χ. τον πιάνεις στα πράσα να έχει ξαπλώσει κάπου που δεν θέλεις. Μην του λες ΚΑΤΩ! Γιατί στις βασικές εντολές είναι το ξάπλωσε. Οπότε καταλαβαίνεις ότι αν ο σκύλος σου έχει κάνει βασική εκπαίδευση, τότε το πιο πιθανό είναι να ξαπλώσει ακόμα πιο αναπαυτικά αντί να κατέβει. Προτίμησε το ΜΗ σε τέτοιες περιπτώσεις και οδήγησέ τον εσύ στην σωστή θέση.

Πάνω απ’ όλα, κράτα την επικοινωνία με τον σκύλο σου ευχάριστη. Εντάξει όσο γίνεται, δεν σου λέω να είσαι χαρούμενος όταν τον βλέπεις να μασάει το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης. Να θυμάσαι όμως ότι μέσω της σωστής επικοινωνίας, χτίζεις ή γκρεμίζεις την σχέση με τον σκύλο σου. Διάλεξε λοιπόν τι θες να πεις και μετά σκέψου πως θα το πεις για να φτάσει το σωστό μήνυμα στον σκύλο σου ώστε να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια... θα είσαι και εσύ και ο σκύλος σου ευχαριστημένοι.

Η Μαριλένα Σαρίδη είναι εκπαιδεύτρια σκύλων και μπορείς να μάθεις περισσότερα για την δουλειά της στο www.happydogtrainer.gr ή απ' την σελίδα της στο Facebook

πηγή:  nou-pou.gr

Τοξοπλάσμωση: Μύθοι και Πραγματικότητα, και ο παρεξηγημένος ρόλος της γάτας.

Σκέφτεστε να πάρετε γατούλα αλλά δεν το αποφασίζετε γιατί σας λένε συχνά ότι «γάτες και εγκυμοσύνη δεν συμβιβάζονται» ή ότι «οι γάτες προκαλούν στειρότητα»;  

Έχετε γατούλα αλλά και προβλήματα με τους γείτονές σας γιατί φοβούνται ότι η γατούλα «θα τους κολλήσει τοξόπλασμα»;

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά βρίσκεται στην ενημέρωση σχετικά με την τοξοπλάσμωση.

Τι είναι η τοξοπλάσμωση;
Η τοξοπλάσμωση είναι ένα συνήθως χρόνιο παρασιτικό νόσημα των ζώων και του ανθρώπου, συναντάται σε ολόκληρο τον κόσμο και οφείλεται στο πρωτόζωο παράσιτο Toxoplasma gondii.
Στους ιστούς του ανθρώπου και των ζώων παράγονται οι “κύστεις” του τοξοπλάσματος μέσα στις οποίες το παράσιτο επιβιώνει ολόκληρη τη ζωή του μολυσμένου ατόμου ή ζώου.

Πώς μεταδίδεται;

Η μετάδοση του παρασίτου στον άνθρωπο γίνεται:
α) με τις “κύστεις” του παρασίτου,
όταν καταναλώνεται ωμό ή ατελώς ψημένο κρέας μόσχου, προβάτου, χοίρου κ.ά. (κιμάς, γύρος, σουβλάκι κ.ά.). Στη χώρα μας είναι μολυσμένα σχεδόν ένα στα δύο βοοειδή, ένα στα τέσσερα πρόβατα, αίγες κ.α.
β) με τις ώριμες ωοκύστεις του παρασίτου, όταν καταναλώνονται άπλυτα ή ατελώς πλυμένα μολυσμένα φρούτα, λαχανικά, χόρτα.
γ) με τα μεροζωΐδια του παρασίτου,
που βρίσκονται στο αίμα της εγκύου (ανθρώπου και ζώου) και το γάλα της μητέρας  και είναι δυνατόν να μολύνουν αντίστοιχα, τα έμβρυα και τα νεογέννητα.

Πώς σχετίζεται η γάτα με τη μετάδοση;
 Η γάτα ΔΕΝ σχετίζεται άμεσα με τη μόλυνση του ανθρώπου ή των ζώων με το παράσιτο, επειδή το κρέας της δεν καταναλώνεται στη χώρα μας. Η γάτα διασπείρει μόνο τις άωρες ωοκύστεις του παρασίτου στο περιβάλλον.
Όταν η γάτα μολύνεται για πρώτη ή δεύτερη φορά με το παράσιτο (οι γάτες χωρίς ιδιοκτήτη με την κατανάλωση ωμού κρέατος, με τρωκτικά κ.ά.) αποβάλλει σε λίγες εβδομάδες μαζί με τα κόπρανά της στο περιβάλλον τις άωρες ωοκύστεις του παρασίτου, οι οποίες καθίστανται ώριμες σε διάστημα 2-4 ημερών (όταν οι συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας του περιβάλλοντος είναι άριστες). Ο άνθρωπος και τα ζώα μολύνονται μόνο με τις ώριμες ωοκύστεις.

Όταν η γάτα μολύνεται για δεύτερη ή τρίτη φορά με το παράσιτο, τότε αναπτύσσεται σε αυτή ανοσία, με αποτέλεσμα να διακόπτεται ο πολλαπλασιασμός του παρασίτου και να μη αποβάλλονται άωρες ωοκύστεις στο περιβάλλον. Συνολικά η γάτα σε ολόκληρη τη ζωή της αποβάλλει άωρες ωοκύστεις του παρασίτου για 2-20 ημέρες. Στη χώρα μας η συχνότητα μόλυνσης της γάτας που τρέφεται με ωμό κρέας, ποντίκια κ.α. είναι μόνο 0.9%, ενώ η κατοικίδια γάτα έχει ελάχιστες πιθανότητες να μολυνθεί με το παράσιτο, επειδή συνήθως δεν καταναλώνει ωμό ή ατελώς ψημένο κρέας, ποντίκια κ.α.

Τι συνέπειες έχει η τοξοπλάσμωση στον άνθρωπο;
Αλλοιώσεις και συμπτώματα του νοσήματος εμφανίζονται συνήθως στο 30% των μολυσμένων ατόμων και αφορούν σχεδόν κατά κανόνα στην πρώτη μόλυνση του ατόμου με το παράσιτο ή σε ανοσοκατεσταλμένα άτομα.

Τι επιπτώσεις έχει για τις εγκύους;
Η μόλυνση ή η αναζωπύρωση του νοσήματος έχουν σοβαρές επιπτώσεις, όταν συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης (παρατηρείται σε 1-120/10.000 εγκύους). H μόλυνση του εμβρύου κατά το πρώτο τρίτο της εγκυμοσύνης είναι πιθανόν να προκαλέσει την αποβολή του (από τις 1.000 αποβολές που παρατηρούνται στον άνθρωπο οι 2-8 οφείλονται στην τοξοπλάσμωση), ενώ η μόλυνση του εμβρύου κατά το δεύτερο ή το τρίτο στάδιο της εγκυμοσύνης είναι πιθανόν να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα σε αυτό.
Στις γυναίκες που έχουν μολυνθεί τουλάχιστον έως 4-6 μήνες πριν τη σύλληψη, αναπτύσσεται ανοσία που συνήθως προφυλάσσει το έμβρυο κατά τις μελλοντικές μολύνσεις με το παράσιτο. Επίσης, όταν τίθεται έγκαιρα η διάγνωση στην έγκυο και ακολουθείται η αντίστοιχη φαρμακευτική αγωγή μειώνεται σημαντικά η πιθανότητα να μολυνθεί το έμβρυο.

Υπάρχει φαρμακευτική αγωγή;
Η φαρμακευτική αγωγή κατά του παρασίτου γίνεται συνήθως στον άνθρωπο και σπανίως στα ζώα και είναι αποτελεσματική μόνον κατά την οξεία φάση ή κατά τις αναζωπυρώσεις του νοσήματος (το παράσιτο είναι ευαίσθητο και καταστρέφεται, όταν βρίσκεται έξω από τα κύτταρα κατά τη διάρκεια των 8 πρώτων μηνών της μόλυνσης, ενώ είναι απρόσβλητο, όταν βρίσκεται μέσα στα κύτταρα ή μέσα στις “κύστεις”). Γι αυτό, η φαρμακευτική αγωγή είναι άσκοπη κατά τη χρόνια φάση της τοξοπλάσμωσης (μετά τους 8 πρώτους μήνες της μόλυνσης) και καθίσταται επικίνδυνη κατά το πρώτο ήμισυ της εγκυμοσύνης, επειδή η pyrimethamine (φάρμακο επιλογής), μειώνει τη σύνθεση του φολικού οξέος στο παράσιτο, αλλά επίσης σε μητέρα και έμβρυο (κίνδυνος τερατογένεσης).

Πώς μπορούμε να προφυλαχθούμε;

Ο άνθρωπος περιορίζει τις πιθανότητες μόλυνσής του με το παράσιτο:
• όταν καταναλώνει βρασμένο ή κατεψυγμένο κρέας
• όταν πλένει καλά τα φρούτα και τα λαχανικά που τρώγονται ωμά (μαρούλι, ντομάτες, μήλα κ.ά.)
• όταν πλένει καλά τα χέρια και τα αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν κατά το χειρισμό του ωμού κρέατος,
• όταν πίνει βρασμένο ή παστεριωμένο γάλα
• όταν καθαρίζει την αμμοδόχο της γάτας τουλάχιστον κάθε 1-2 ημέρες
• όταν χρησιμοποιεί γάντια κατά τη φροντίδα του κήπου

Για να προληφθεί η μόλυνση της γάτας με το παράσιτο χορηγείται στο ζώο μόνο βρασμένο κρέας (οι “κύστεις” καταστρέφονται στους 66°C) ή κατεψυγμένο κρέας (οι “κύστεις” καταστρέφονται σε 3 ημέρες στους -20° C).
Η μόλυνση των φυτοφάγων και των παμφάγων ζώων αποτρέπεται, όταν τα ζώα δεν έρχονται σε επαφή με τα κόπρανα της γάτας ή τα κόπρανα της γάτας απομακρύνονται κάθε 1-2 ημέρες και κλείνονται σφιχτά σε νάϋλον σακούλα.

Συνοψίζοντας...

Για να είμαστε ασφαλείς και εμείς και τα κατοικίδιά μας από το τοξόπλασμα, θα πρέπει απλά να τηρούμε τους βασικούς κανόνες υγιεινής.

Ο σκύλος δεν έχει κάποια σχέση με την τοξοπλάσμωση.

Αν έχουμε γατούλα και προσέχουμε την διατροφή της, αλλά και την καθαριότητα της άμμου της, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μόλυνσής της.

Η σωστή ενημέρωση μας ηρεμεί, επειδή απομακρύνει την προκατάληψη.
 
Του  Σ. Θ.Χαραλαμπίδη, τ.Καθηγητή Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου  Θεσσαλονίκης, Κτηνιατρική Σχολή, Εργαστήριο Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων.


πηγή: adespoto.gr

Περίοδοι κοινωνικής ανάπτυξης του σκύλου.

Η κοινωνικοποίηση ενός σκύλου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις περιόδους κοινωνικής ανάπτυξης, καθώς και τις ευαισθησίες της κάθε ηλικιακής του φάσης.  Γνωρίστε τις πιο κρίσιμες περιόδους στη ζωή των τετράποδων φίλων μας και μεγαλώστε… σωστούς σκύλους!
 
Μία κρίσιμη περίοδος είναι μία συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή του σκύλου όπου φαινομενικά μία ασήμαντη εμπειρία μπορεί να έχει, πολλές φορές, τρομακτικό αποτέλεσμα στη μετέπειτα συμπεριφορά του ζώου, ενώ μπορεί να συμβαίνουν σωματικές αλλαγές στην αρχή ή στο τέλος της κάθε μιας από αυτές τις κρίσιμες φάσεις.
Αυτές ονομάζονται περίοδοι κοινωνικής ανάπτυξης. Οι συγκεκριμένες ηλικίες δεν είναι απόλυτες, αλλά γενικά εφαρμόζονται στα περισσότερα κουτάβια και σκύλους. Από τη γέννηση ενός κουταβιού έως 4 μηνών, οι κρίσιμες περίοδοι είναι ίδιες για όλα τα σκυλιά χωρίς να παίζει ρόλο το μέγεθος ή η ράτσα. Από 4 μηνών και πάνω, οι κρίσιμες περίοδοι ποικίλλουν εξαρτώμενες από το μέγεθος και την ηλικία του σκύλου.

Περίοδος από τη γέννηση ως 12 ημερών (Neonatal)  
Αυτή η περίοδος αφιερώνεται σε δύο λειτουργίες: να αποκτηθεί διατροφή με το θηλασμό και να διατηρηθεί η ζεστασιά. Ένα κουτάβι δεν μπορεί να είναι αυτάρκες όταν γεννιέται. Χρειάζεται ζεστασιά από το περιβάλλον του για να διατηρήσει τη θερμοκρασία τού σώματός του. Χρειάζεται σωματική διέγερση για να ουρήσει και να αφοδεύσει.
Δεν διαθέτει ακόμα όραση και ακοή και έχει ελλιπείς τις αισθήσεις της όσφρησης, γεύσης και αφής. Αντιδρά στη ζέστη και στο κρύο και μέχρι κάποιο σημείο και στον πόνο. Επίσης αντιδρά και στη μυρωδιά της μητέρας του. Κινείται με το να μπουσουλάει μπροστά με κυκλικό τρόπο, κινώντας το κεφάλι του από πλευρά σε πλευρά, σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τη μητέρα του. Μπορεί να «βγάζει» φωνή ενώ ψάχνει και με τον τρόπο αυτό διεγείρει τη μητέρα του να το σπρώξει με τη μουσούδα της, δίνοντάς του έτσι να καταλάβει πού είναι. Ενώ το κουτάβι μεγαλώνει πολύ γρήγορα σε μέγεθος και δύναμη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η συμπεριφορά του παραμένει ουσιαστικά η ίδια. Επίσης δεν υπάρχει καμία διαφορά στα κύματα που εκπέμπει ο εγκέφαλος του κουταβιού όταν αυτό είναι ξύπνιο ή κοιμάται.

Μεταβατική περίοδος 13-20 ημερών (Transition)
Αυτή η περίοδος στιγματίζεται από μεγάλο αριθμό σωματικών αλλαγών στο κουτάβι. Στην αρχή ανοίγουν τα μάτια του. Ενώ οι κόρες των ματιών του αντιδρούν στο φως, ο αμφιβληστροειδής χιτώνας δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί και δεν είναι ικανό να βλέπει αντικείμενα ή κινήσεις μέχρι να φτάσει την ηλικία των 21 ημερών. Το κουτάβι αρχίζει να μπουσουλάει και προς τα πίσω και μερικές φορές αργότερα αρχίζει να περπατάει με ασταθή τρόπο, πέφτοντας κάτω στο έδαφος κάθε φορά που προσπαθεί να κινηθεί μπροστά.
Με το που αρχίζει να περπατάει κανονικά, σταματάει πλέον και το μπουσούλημα. Τα πρώτα δόντια αρχίζουν να σκάνε στην 20η περίπου μέρα, και αρχίζει να δαγκώνει και να μασάει. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρχίζει επίσης και το κούνημα της ουράς. Από την 20η μέρα περίπου, αρχίζει να αντιδρά σε θορύβους όταν ξαφνιάζεται από κάποιον ήχο, αλλά δεν είναι ικανό ακόμα να εντοπίσει την πηγή του ήχου.

Περίοδος αντίληψης 21-28 ημερών (Awareness)
Αυτή είναι η πρώτη εβδομάδα κατά τη διάρκεια της οποίας το κουτάβι είναι πιθανό να χρησιμοποιεί τις αισθήσεις της όρασης και της ακοής. Και επειδή η αλλαγή των αισθητηρίων ικανοτήτων του γίνεται τόσο απότομα (περίπου μέσα σε μια περίοδο κάποιων ωρών στα περισσότερα κουτάβια), χρειάζεται οπωσδήποτε ένα σταθερό περιβάλλον.

Τώρα έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη όσο ποτέ για τη μητέρα του και για ένα οικείο περιβάλλον. Το να ξεκόψει κάποιος το γάλα σε ένα κουτάβι από τη μητέρα του ή να το μετακινήσει σε ένα καινούργιο περιβάλλον είναι βέβαιο ότι δημιουργεί ψυχολογικό τραύμα στα κουτάβια. Επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρχίζει και η μάθηση και είναι η στιγμή της ζωής ενός κουταβιού όπου μαθαίνει τι είναι να είσαι σκύλος.

Περίοδος κοινωνικοποίησης με σκύλους 21-49 ημερών (Canine Socialization)  
Σε αυτή την περίοδο το κουτάβι μαθαίνει να χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες συμπεριφορές του είδους του και πώς τον κάνουν να είναι σκύλος. Για να φτάσει το γενετικό του δυναμικό, πρέπει να παραμείνει στη φωλιά του με τη μητέρα και τα αδέλφια του μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου.
Σε αυτή τη φάση της ηλικίας, το κουτάβι εξασκείται σε στάσεις του σώματός του, εκφράσεις του προσώπου του και ήχους φωνητικούς και μαθαίνει πώς επηρεάζουν όλα αυτά τα αδέλφια του, τη μητέρα του και κάθε άλλο σκυλί που έρχεται σε επαφή μαζί του. Μαθαίνει πώς είναι να γαβγίζει και να του γαβγίζουν, πώς νιώθει όταν δαγκώνει και πώς όταν δαγκώνεται.

Μαθαίνει τις ποικίλες αυτές συμπεριφορές που τον κάνουν σκύλο: παιχνίδια κυνηγητού που τον κάνουν να συντονίζεται και να συγχρονίζεται, συμπεριφορά χαιρετισμού που του μαθαίνουν την ανάλογη στάση που πρέπει να έχει το σώμα του όταν χαιρετάει, παιχνίδια μάχης που του μαθαίνουν τη χρήση του σώματός του, στάσεις σώματος και εκφράσεις που αποσπούν ποικίλες αντιδράσεις.
Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, όταν μια μάχη ξεκινήσει, το κουτάβι μαθαίνει ότι μια υποτακτική στάση σώματος έχει ως αποτέλεσμα το τέλος μιας επιθετικότητας από το αδελφάκι του. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου, το κουτάβι παίρνει ένα από τα πιο σπουδαία μαθήματα της ζωής του: να επιδεικνύει πειθαρχία. Αυτό το μαθαίνει από τη μητέρα του η οποία μέσω της πειθαρχίας μαθαίνει τα κουτάβια να μη δαγκώνουν τόσο δυνατά ή κατά τη διάρκεια του απογαλακτισμού να την αφήνουν ήσυχη.

Έχουμε πολλά να μάθουμε παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα πειθαρχεί ένα κουτάβι. Όταν το μικρό έχει κάνει μία αταξία και βρίσκεται πολύ κοντά στη μητέρα του και εκείνη δεν θέλει να ενοχλείται, θα το προειδοποιήσει με ένα πολύ έντονο κοίταγμα που πολύ συχνά συνοδεύεται από μία σχεδόν ανεπαίσθητη ζάρα της μύτης ή τράβηγμα των χειλιών.
Εάν το κουτάβι δεν έχει μάθει ακόμα την έννοια του κοιτάγματος από τη μητέρα του ή είναι αποφασισμένο να την ενοχλεί, τότε εκείνη με τη σειρά της θα το κατσαδιάσει με έντονη φωνή, συνοδευόμενη με ένα τσίμπημα στη μύτη του. Το κατσάδιασμα αποτελείται από γρύλισμα που δείχνονται και δόντια και το «τσίμπημα» της μύτης πολύ σπάνια πληγώνει. Το μάθημα πάντως σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ καλό. Το τιμωρημένο κουτάβι γρήγορα γυρνάει ανάσκελα, κλαψουρίζοντας έντονα. Η μητέρα του αμέσως σταματάει την επιβολή της πειθαρχίας και παίρνει μία καλοσυνάτη και αγέρωχη έκφραση.
Το κουτάβι παίρνει πολλά μαθήματα: να σέβεται την έκφραση του προσώπου της μητέρας του που προηγείται (προειδοποιεί) της πειθαρχίας, μαθαίνει ότι μπορεί και ότι θα δέχεται πειθαρχία στη ζωή του, μαθαίνει να παίρνει υποτακτική στάση εκεί που επιβάλλεται. Σίγουρα το πιο σπουδαίο απ’ όλα και αυτό που αφορά και τη συνύπαρξή του με τους ανθρώπους, είναι ότι μαθαίνει να δέχεται την πειθαρχία. Επίσης, περίπου στο τέλος της 3ης εβδομάδας (21 ημερών) τα κουτάβια αρχίζουν να ουρούν και να αφοδεύουν μακριά από την περιοχή που κοιμούνται.

Σε αυτή την περίοδο ξεκινάει και η διαμόρφωση ισχυρών δεσμών όχι μόνο με άλλους σκύλους, αλλά και με ανθρώπους και άλλα ζώα, όπως γάτες, πρόβατα, κουνέλια κ.λπ. Εδώ ακριβώς είναι και ο ιδανικός χρόνος να αρχίσει η κοινωνικοποίηση του κουταβιού με άλλα ζώα.
Η περίοδος από 21 ως 49 ημέρες είναι αυτή που το κουτάβι μαθαίνει τις συμπεριφορές εκείνες που τον κάνουν σκύλο.
Αν δεν έχει την ευκαιρία αυτή, δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει πλήρως αυτά τα μαθήματα. Κουτάβια που μεταφέρονται από τη φωλιά τους πολύ νωρίς τείνουν να είναι νευρικά, να γαβγίζουν και να δαγκώνουν και πολύ συχνά δεν επιδέχονται πειθαρχία. Αρκετές φορές είναι επιθετικά σε άλλα σκυλιά και κάποιος φορές δεν μπορούν και να αναπαράγουν. Ένα κουτάβι που απομακρύνεται από την τοκετομάδα πριν την ηλικία των 7 εβδομάδων, δεν μπορεί να κατανοήσει το γενετικό του δυναμικό ως σκύλος και σύντροφος.

Περίοδος κοινωνικοποίησης με ανθρώπους 7-12 εβδομάδων (Human Socialization)
Ο καλύτερος χρόνος για να πάει ένα κουτάβι στο καινούργιο του σπίτι είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από 50 ως 84 ημερών. Είναι επίσης ο καλύτερος χρόνος για να του εισάγουμε όλα εκείνα τα πράγματα που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη μελλοντική του ζωή. Για παράδειγμα, αν δεν έχει δει ήδη ζώα μιας φάρμας, είναι αναγκαίο να έρθει σε επαφή μαζί τους ήπια, με θετικό τρόπο και σίγουρα όχι απειλητικό.

Ακόμα χρειάζεται να γνωρίσει ήχους, όπως μιας ηλεκτρικής σκούπας, τη μηχανή του αυτοκινήτου, την κυκλοφορία της πόλης. Επίσης παιδιά, άντρες με μούσια, γυναίκες με καπέλα, ηλικιωμένους. Όλα αυτά για το σκύλο είναι πολύ διαφορετικά, για μας απλά όλοι είναι άνθρωποι. Η κοινωνικοποίησή του πρέπει να περιλαμβάνει έκθεση σε πολλούς τύπους ανθρώπων και κάθε ηλικίας. Στην ηλικία των 7 εβδομάδων τα κύματα που εκπέμπει ο εγκέφαλος είναι ίδια με αυτά ενός ενήλικου σκύλου.
Η ικανότητά του, όμως, για συγκέντρωση δεν είναι αυτή όπως ενός ενήλικου σκύλου και η ικανότητα προσοχής διαρκεί ελάχιστα. Σίγουρα όμως μπορεί να μάθει και μαθαίνει είτε του διδάσκουμε πράγματα είτε όχι. Αυτή είναι η ηλικία που γίνεται η πιο γρήγορη διαδικασία μάθησης. Κάθε τι που γνωρίζει του προσελκύει μεγάλο ενδιαφέρον, όσο ποτέ αργότερα. Η μάθηση σε αυτή την ηλικία είναι μόνιμη. Επίσης αυτή είναι και η ιδανική στιγμή να ξεκινήσει εκπαίδευση υπακοής με θετικό τρόπο, έχοντας υπόψη τα φυσικά του όρια και το μικρό βαθμό προσοχής που μπορεί να δώσει.

Περίοδος φοβίας 8-11 εβδομάδων (Fear Impact Period)
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κάθε τραυματική, οδυνηρή ή τρομακτική εμπειρία θα έχει δραματική επίδραση πάνω στο κουτάβι, πολύ μεγαλύτερη από το αν συνέβαινε οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή. Για παράδειγμα, αν η πρώτη μεταφορά του κουταβιού στο κτηνιατρείο είναι δυσάρεστη, μπορεί να κάνει το σκύλο να νιώθει πάντα φοβισμένα κάθε φορά που επισκέπτεται το γιατρό του.
Παίρνοντας όμως μαζί σας ένα παιχνίδι ή κάποιες λιχουδιές, μπορείτε να κάνετε την εμπειρία αυτή ευχάριστη, ανακουφίζοντας έτσι την αρνητική επιρροή της περιόδου αυτής. Αν το κουτάβι πάει για εκπαίδευση υπακοής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είναι σημαντικό η τάξη να μη δημιουργεί στρες στο σκύλο.

Περίοδος κατάταξης ιεραρχίας 13-16 εβδομάδων (Seniority Classification Period)
Αυτή η κρίσιμη περίοδος είναι γνωστή και ως περίοδος που αρχίζουν να πέφτουν τα δόντια, αλλά επίσης και ως αποκοπή εξάρτησης από τη μαμά του. Σε αυτή την ηλικία, το κουτάβι αρχίζει να «τεστάρει» για να δει ποιος πρόκειται να γίνει αρχηγός αγέλης. Από 13 εβδομάδων και πάνω, αν το κουτάβι προσπαθεί να δαγκώσει -ακόμα κι αν πρόκειται για παιχνίδι-, αυτή είναι μια προσπάθεια να κυριαρχήσει. Και αυτή η συμπεριφορά πρέπει οπωσδήποτε να αποθαρρύνεται.
Το να ξέρει ο σκύλος ποιος είναι αρχηγός της αγέλης είναι πολύ σπουδαίο γι’ αυτόν. Αν δεν υπάρχει το κατάλληλο πρόσωπο μέσα σε ένα σπίτι να αναλάβει αυτό το ρόλο, τότε αναλαμβάνει ο ίδιος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο σκύλος προσπαθεί να διευκρινίσει το θέμα της αρχηγίας. Όσο πιο κυριαρχικός είναι ένας σκύλος τόσο πιο απαραίτητο είναι να υπάρχει ένας δυνατός και σταθερός αρχηγός. Όσο πιο υποτακτικός είναι ένας σκύλος τόσο πιο πρόθυμος είναι να υπακούει σε ένα αφεντικό, ακόμη κι αν αυτός είναι ανίκανος ή ασταθής.

Περίοδος ενστίκτου φυγής 4-8 μηνών (Flight instinct Period)  
Αυτή είναι η στιγμή που το κουτάβι θα τεστάρει τα «φτερά» του. Θα τολμήσει να ανοιχτεί, να φύγει μακριά από το αφεντικό του και όσο κι αν τον καλεί, αυτός δεν ακούει με τίποτα. Η συγκεκριμένη περίοδος μπορεί να διαρκέσει από μερικές μέρες ως πολλές εβδομάδες. Και δυστυχώς, οι πιο πολλοί ιδιοκτήτες, επειδή δεν γνωρίζουν αυτό το φυσιολογικό στάδιο ανάπτυξης, αντιδρούν λάθος και δημιουργούν μεγάλα προβλήματα.
Και αυτό όχι γιατί απλά το κουτάβι αρχίζει να μαθαίνει να μην έρχεται όταν το φωνάζουν, αλλά μαθαίνει και ένα πολύ δυσάρεστο μάθημα, πως όταν επιστρέφει κατσαδιάζεται και πιθανόν το χτυπάνε. Η ανάγκη να ξεκινήσει η εκπαίδευση για το κουτάβι την ίδια στιγμή που παρουσιάζεται και το ένστικτο φυγής, είναι μεγάλη. Έτσι ο ιδιοκτήτης συνεχίζει ουσιαστικά την εκπαίδευση του «έλα» με θετικό τρόπο, με λουρί για κάποιες εβδομάδες και αφού νιώσει ότι ελέγχει την κατάσταση, χωρίς λουρί ξανά.
Αν για οποιοδήποτε λόγο και ενώ είναι χωρίς λουρί συνεχίζει να μην υπακούει στην εντολή «έλα», τότε πολύ απλά του ξαναφοράμε το λουρί για αρκετές εβδομάδες. Έτσι, επειδή πάντα ανταμείβεται όταν έρχεται, μαθαίνει ότι το να επιστρέφει όταν τον καλούν είναι ευχάριστο.
Υπάρχει και μία άλλη φυσιολογική αλλαγή που συνοδεύει το ένστικτο φυγής, το πέσιμο δοντιών. Το κουτάβι έχει χάσει τα δόντια του μεταξύ 4-6 μηνών και αρχίζουν να εμφανίζονται τα καινούργια ενήλικα δόντια. Επειδή, όμως, η ολοκλήρωση της θέσης των δοντιών στα σαγόνια γίνεται μεταξύ 6 και 10 μηνών, υπάρχει φυσιολογικά και η διάθεση στο κουτάβι να μασάει σχεδόν τα πάντα. Είναι μεγάλη ανάγκη να εξασκεί το στόμα του κι αν υποθέσουμε ότι κάποιος κλειδώνει το κουτάβι σε ένα άδειο δωμάτιο, εκείνο με τη σειρά του θα καταστρέψει την πόρτα ή τους τοίχους.

Δεύτερη περίοδος φοβίας 6-14 μηνών (Second Fear Impact)
Αυτή η περίοδος ονομάζεται επίσης και περίοδος φοβίας καινούργιων καταστάσεων. Αυτό που σημαδεύει τη δεύτερη περίοδο φοβίας είναι μία αλλαγή συμπεριφοράς στο σκύλο που τώρα πια είναι έφηβος. Μπορεί ξαφνικά να δείξει απροθυμία στο να πλησιάσει κάτι καινούργιο ή να φοβηθεί κάτι ή και κάποιον ήδη γνωστό.
Όταν ο σκύλος δείξει κάτι τέτοιο δεν πρέπει να πιεστεί να το αντιμετωπίσει, να εξαναγκαστεί να φανεί γενναίος ή να ενισχύσουμε το φόβο του μέσω χαδιού και καθησυχαστικής φωνής. Η πίεση μπορεί να κάνει το σκύλο να φοβηθεί ακόμα πιο πολύ και τα χάδια τον ενθαρρύνουν να φοβάται (τα δέχεται ως επιβράβευση κάθε φορά που φοβάται). Η φοβία του πρέπει να χειρίζεται με υπομονή και ευγένεια. Πρέπει να επιτραπεί στο σκύλο να το δουλέψει στο χρόνο του και εξάλλου δεν είναι δυνατό να πιεστεί να γνωρίσει κάτι το οποίο θεωρεί ως επικίνδυνο.
Η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τοποθετεί το σκύλο σε μια θέση επιτυχίας και έτσι η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται. Ένας καλός τρόπος για να ξεπεράσει ο σκύλος τη φοβία του, π.χ. σ” ένα αντικείμενο, είναι να το ακουμπάμε ή να καθόμαστε πάνω του και να του δώσουμε το χρόνο να έρθει σε εμάς που δεν φοβόμαστε και πολύ περισσότερο όταν αυτό είναι και γνωστό. Πρέπει επίσης να ξέρουμε ότι εάν ο σκύλος φοβηθεί για κάποιο λόγο έναν χώρο που έχει και άλλα σκυλιά, πιθανόν μετέπειτα να φοβάται ομάδες από σκύλους, παρ’ όλο που δεν ήταν η αρχική αιτία φοβίας του.

Ωριμότητα 1-4 ετών (Maturity)
Έχει άμεση σχέση με το μέγεθος. Πολλές ράτσες, ειδικά οι γιγαντιαίες, συνεχίζουν να αναπτύσσονται σωματικά και να αλλάζουν και πέρα από την ηλικία των 4 ετών. Έτσι, λοιπόν, η ωριμότητα παραπέμπει σε σεξουαλική ωριμότητα και όχι σε πλήρη ανάπτυξη. Για έναν μέσο σκύλο η ωριμότητα επέρχεται συνήθως μεταξύ 1 ½ και 3 χρόνων, σε έναν μικρόσωμο σκύλο πολύ νωρίτερα και σε έναν γιγαντιαίο αργότερα.
Αυτή η κρίσιμη περίοδος συχνά σημαδεύεται από μια αύξηση της επιθετικότητας και μία ακόμα προσπάθεια για αρχηγία. Η αυξημένη επιθετικότητα δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Συχνά σημαίνει ότι ο μέχρι τώρα φιλικός σκύλος έγινε ένας καλός φύλακας και γαβγίζει όταν άνθρωποι πλησιάζουν την πόρτα. Μπορεί, επίσης, να σημαίνει ότι και δύο σκυλιά που μέχρι πρότινος ήταν φιλικά μεταξύ τους, να αρχίσουν να τσακώνονται κάθε φορά που συναντιούνται.
Όταν ένας σκύλος προσπαθήσει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου να πάρει την αρχηγία, πρέπει να τον χειριστούμε αποφασιστικά και σταθερά. Τακτική εκπαίδευση, επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και μη δίνοντάς του την ευκαιρία να σκέφτεται να πάρει τη θέση του αρχηγού, τελικά θα τον κρατήσουν στη θέση που πρέπει να έχει ως σκύλος. Η φοβία του πρέπει να χειρίζεται με υπομονή και ευγένεια. Πρέπει να επιτραπεί στο σκύλο να το δουλέψει στο χρόνο του και εξάλλου δεν είναι δυνατό να πιεστεί να γνωρίσει κάτι το οποίο θεωρεί ως επικίνδυνο.
Η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τοποθετεί το σκύλο σε μια θέση επιτυχίας και έτσι η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται. Ένας καλός τρόπος για να ξεπεράσει ο σκύλος τη φοβία του, π.χ. σε ένα αντικείμενο, είναι να το ακουμπάμε ή να καθόμαστε πάνω του και να του δώσουμε το χρόνο να έρθει σε εμάς που δεν φοβόμαστε και πολύ περισσότερο όταν αυτό είναι και γνωστό. Πρέπει επίσης να ξέρουμε ότι εάν ο σκύλος φοβηθεί για κάποιο λόγο έναν χώρο που έχει και άλλα σκυλιά, πιθανόν μετέπειτα να φοβάται ομάδες από σκύλους, παρ’ όλο που δεν ήταν η αρχική αιτία φοβίας του.

Της Μαρίας Δεκαρίστου, Κριτού

πηγή: skilia.gr

Παθαίνουν οι σκύλοι αλτσχάιμερ?

Η ερώτηση που αποτελεί τίτλο του εν λόγω άρθρου μπορεί να φαίνεται στους περισσότερους αναγνώστες μας τουλάχιστον αφελής. Ως γνωστόν η νόσος αλτσχάιμερ εμφανίζεται στους ανθρώπους και κυρίως σε προχωρημένη ηλικία. Παρολαυτά, μια παρόμοια νόσος ταλαιπωρεί κάποιες φορές, και τους τετράποδους φίλους μας.

Ο κτηνίατρος κ. E. Barchas, με άρθρο του στο Dogster, αναφέρθηκε στην ασθένεια αυτή παίρνοντας αφορμή από ένα περιστατικό που αφορούσε τον σκύλο ενός γνωστού του:

"Πριν λίγο καιρό δέχθηκα τηλεφώνημα ενός πελάτη μου. Το 17-χρονο σκυλάκι του είχε καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία διεγνώσθη μετά από μία σχεδόν θανάσιμη αναπνευστική κρίση. Ευτυχώς, ο οργανισμός του σκύλου ανταποκρίθηκε στη χορηγούμενη θεραπεία και τελικά ο σκύλος επέστρεψε, κάποια στιγμή, στο σπίτι του.

Αρκετές ημέρες αργότερα, δέχθηκα τηλεφώνημα και πάλι από τον ίδιο άνθρωπο. Ο σκύλος του ανέπνεε κανονικά, ήταν δραστήριος και δεν έβηχε όπως παλιά. Παρολαυτά, η συμπεριφορά του ήταν πολύ περίεργη. Ο σκύλος φαινόταν ταραγμένος και περπατούσε κάνοντας κύκλους. Δεν ανταποκρινόταν όταν τον φώναζαν με το όνομά του, αν και δεν φαινόταν να είχε χάσει την ακοή του. Δεν κοιμόταν πολύ – μόνο για λίγο, καθώς η ταραχή του επέστρεφε.  

Ο ιδιοκτήτης του ήθελε να ξέρει αν όλα τα συμπτώματα αυτά ήταν τυχόν παρενέργειες της φαρμακευτικής αγωγής που είχε πάρει πριν λίγο καιρό, για την καρδιά του.
Είμαι κτηνίατρος πολύ καιρό και γνωρίζω πως ποτέ δεν θα έχω αντιμετωπίσει τα πάντα. Έχω μάθει επίσης πως τα πάντα είναι πιθανά και πως ποτέ δε μπορούμε να λέμε «ποτέ». Γιαυτό και δε μπορούσα να δηλώσω με απόλυτη βεβαιότητα πως τα φάρμακά του (benazepril, furosemide, και pimobendan) δεν ήταν αυτά που προκάλεσαν τα συμπτώματα. Θα μπορούσα να πω όμως πως το θεωρούσα απίθανο. Έχω εκτεταμένη εμπειρία με όλα αυτά τα φάρμακα και τις παρενέργειές τους – ποτέ δεν προκάλεσαν ταραχή, αποπροσανατολισμό και αϋπνία.

Μου φάνηκε πως ο σκύλος υπέφερε από εξασθένηση των γνωστικών του λειτουργιών – κοινώς, από άνοια. Οι ηλικιωμένοι σκύλοι είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο εν λόγω πρόβλημα. Μάλιστα, η ασθένεια αυτή έχει και όνομα: canine cognitive dysfunction syndrome (CCDS – σκυλίσιο σύνδρομο γνωστικής δυσλειτουργίας). Ο ιδιοκτήτης του σκύλου αναρωτήθηκε, προφανώς, γιατί τα συμπτώματα εμφανίστηκαν τόσο απότομα.

Θυμήθηκα την πρώτη φορά που συνάντησα άνθρωπο με άνοια, πριν αρκετά χρόνια. Ήταν μια μεγάλη, σε ηλικία, συγγενής μου. Έπεσε και έσπασε ένα κόκκαλο στο πόδι της. Θα χρειαζόταν χειρουργείο και, σύμφωνα με τον γιατρό της, δε θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Η πρόβλεψη αυτή του γιατρού μου φάνηκε παράξενη – ένα σπασμένο κόκκαλο ήταν το πρόβλημα! Αποδείχθηκε πως έκανα λάθος. H εγχείριση πέτυχε αλλά, λίγο μετά το ατύχημα, η συγγενής μου διεγνώσθη με άνοια η οποία προχωρούσε ταχέως. Δυστυχώς, η κυρία δε μπόρεσε ποτέ ξανά να ζήσει έξω από κάποιο κέντρο υποστήριξης. Η πτώση αυτή ουσιαστικά αποτέλεσε τον «διακόπτη» που ενεργοποίησε την άνοια, η οποία υπέβοσκε για πολλά χρόνια
Στην περίπτωση του σκύλου, θεώρησα πως η κρίση της καρδιακής ανεπάρκειας είχε παρόμοια αποτελέσματα. Παρολαυτά, δίχως να δω τον σκύλο από κοντά δε θα μπορούσα να ξέρω σίγουρα. Δυστυχώς ο ιδιοκτήτης του αρνήθηκε την εξέταση!

Ακόμα και αν είχα εξετάσει το σκυλάκι, δε θα μπορούσα να ξέρω σίγουρα τι είχε. Η διαγνωστική δυσλειτουργία είναι δύσκολη στη διάγνωσή της – ακόμα και στον άνθρωπο, παρά τις σχετικές εξετάσεις που υπάρχουν. Σκεφτείτε πως τέτοιες εξετάσεις δεν υπάρχουν για τους σκύλους.

Τι είναι, τελικά, η διαγνωστική δυσλειτουργία στους σκύλους; 
Δεν είναι ακριβώς ίδια με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Ο εγκέφαλος του σκύλου δεν αποκτά αμυλοειδής πλάκες (αν και σπανίως οι εγκέφαλοι των σκύλων εξετάζονται μετά το θάνατό τους, επομένως ενδεχομένως οι πλάκες να υπάρχουν και να μη γνωρίζουμε γι’ αυτές).

Παρολαυτά, η διαγνωστική δυσλειτουργία έχει αρκετές ομοιότητες με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Αποτελεί νόσο του εγκεφάλου και εμφανίζεται στους γηραιότερους σκύλους. Ο σκύλος που προσβάλλεται απ’ αυτήν μπορεί να ξεχάσει το όνομά του, να χάνεται στο δικό του περπάτημα και βηματισμό ή να μη θυμάται τους ιδιοκτήτες του. Στα πρώτα στάδια της νόσου, ο σκύλος δεν χαιρετά τα αφεντικά του όταν αυτά έρχονται στο σπίτι ενώ μπορεί να περπατά στην αυλή και ξαφνικά να μένει ακίνητος, κοιτώντας στο κενό.

Όπως αναφέραμε ήδη, είναι μία νόσος δύσκολη στη διάγνωσή της. Τα συμπτώματα δεν είναι πάντα τόσο έκδηλα ενώ είναι παρόμοια μ’ αυτά άλλων ασθενειών. Για παράδειγμα, οι σκύλοι με απώλεια ακοής ενδέχεται επίσης να μη χαιρετούν τα αφεντικά τους στην πόρτα γιατί δεν αντιλαμβάνονται την είσοδό τους. Αλλαγές στη συμπεριφορά του σκύλου προκαλούνται και από τα προβλήματα στο συκώτι (ηπατική εγκεφαλοπάθεια). Όγκοι στον εγκέφαλο, μηνιγγίτιδα και εγκεφαλίτιδα έχουν επίσης συμπτώματα παρόμοια μ’ αυτά της διαγνωστικής δυσλειτουργίας. Ακόμα και κάποια φάρμακα όπως π.χ παυσίπονα ή φάρμακα θεραπείας της επιληψίας έχουν παραπλήσια συμπτώματα.

Τα άσχημα νέα έχουν ως εξής. Η ασθένεια έχει προοδευτικό χαρακτήρα (δηλαδή χειροτερεύει με τον χρόνο) και δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς με κάποια θεραπεία. Υπάρχουν φάρμακα στο εμπόριο η χρήση των οποίων όμως, δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα σύμφωνα με τους πελάτες μου.

Ευτυχώς, υπάρχουν και καλά νεα! Οι σκύλοι που πάσχουν από τη συγκεκριμένη νόσο δεν ταλαιπωρούνται τόσο όσο οι άνθρωποι που προσβάλλονται από Αλτσχάιμερ ή άλλες παθήσεις. Αντίθετα, κατορθώνουν ως ένα βαθμό να ζουν φυσιολογικά – κυρίως γιατί δεν έχουν το ίδιο γνωστικό επίπεδο μ’ αυτό των ανθρώπων αλλά και γιατί ο εγκέφαλός τους δεν καταστρέφεται τόσο όσο αυτός των ανθρώπων με άνοια.

Αν νομίζετε πως ο σκύλος σας μπορεί να υποφέρει από γνωστική δυσλειτουργία, ζητήστε από τον κτηνίατρό σας να τον εξετάσει. Όπως ανέφερα, αρκετές ασθένειες έχουν παραπλήσια συμπτώματα. Κάποιες εξ αυτών μάλιστα, είναι σοβαρές και απαιτούν θεραπεία. Ο κτηνίατρος, κατά πάσα πιθανότητα, θα σας συστήσει εξετάσεις – αίματος, ή άλλες. Αν ο σκύλος σας διαγνωσθεί τελικά, με το σύνδρομο CCDS, παρηγορηθείτε στη σκέψη πως δεν θα ταλαιπωρηθεί τόσο όσο κάποιος άνθρωπος με άνοια, και προσφέρετέ του όση περισσότερη φροντίδα χρειάζεται." 

πηγή: petfriends.gr

3 λόγοι που πεθαίνουν οι σκύλοι σε νεαρή ηλικία.

Με την πάροδο των χρόνων, φαίνεται πως το προσδόκιμο ζωής ενός σκύλου μικραίνει αντί να μεγαλώνει, και εμφανίζονται όλο και περισσότερα προβλήματα που επιδεινώνουν την υγεία τους. Και αυτό είναι αντιφατικό, καθώς τα τελευταία χρόνια ασχολούμαστε όλο και περισσότερο με την ευζωία των κατοικίδιων μας και φροντίζουμε για την υγεία τους πιο σχολαστικά.
Κάποιες από τις πιθανές αιτίες που προκαλούν τον θάνατο στα νεαρά σκυλιά δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε, μπορούμε όμως να πάρουμε κάποια μέτρα ώστε να μειώσουμε τις πιθανότητες.

Παρακάτω θα αναφέρουμε τις 3 πιο συχνές αιτίες θανάτου ενός νεαρού σκύλου, και θα σας δώσουμε μερικές συμβουλές για το τι πρέπει να προσέχουμε:

1. Καρκίνος
Ένας στους τέσσερις σκύλους θα διαγνωστεί με καρκίνο. Παρόλο που συνήθως εμφανίζεται σε σκυλιά ηλικιωμένα, μεγαλύτερα των 10 ετών, πλέον το φαινόμενο έχει αρχίσει να παρατηρείται και σε μικρότερης ηλικίας σκυλιά.
Πρόσφατες έρευνες αναφέρουν πως η πιο πιθανή αιτία για την αύξηση καρκίνου στους σκύλους είναι τα τοξικά και τα χημικά με τα οποία έρχονται σε επαφή τα σκυλιά στην διάρκεια της ζωής τους.

- Η υγιεινή διατροφή είναι πολύ σημαντική για την καλή υγεία του σκύλου μας, και ευτυχώς όλο και περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων επιλέγουν τροφές χωρίς δημητριακά και πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά. Οι κακής ποιότητας ξηρές τροφές, περιέχουν συστατικά τα οποία πραγματικά μπορούν να βλάψουν την υγεία των σκύλων μας.

- Μια άλλη πιθανή αιτία εμφάνισης καρκίνου, είναι ο "υπερεμβολιασμός". Εδώ και χρόνια συνηθίζεται η ετήσια επανάληψη των εμβολίων στα σκυλιά ως ο αποτελεσματικότερος τρόπος αποφυγής ασθενειών, όμως οι πιο πρόσφατες μελέτες δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.
Όλο και περισσότεροι κτηνίατροι προσπαθούν πλέον να μειώσουν την συχνότητα των εμβολίων και να αντιμετωπίσουν τις νόσους με μια πιο ολιστική προσέγγιση, και προφανώς έχουν δίκιο. Οι έρευνες δείχνουν πως τα εμβόλια περισσότερο εκθέτουν τα ζώα σε καταστροφικά τοξικά, παρά τα προστατεύουν. Ίσως είναι λοιπόν καιρός να συζητήσετε με τον κτηνίατρό σας για την πιθανότητα μείωσης της συχνότητας των εμβολίων, και εύρεσης άλλων τρόπων προστασίας της υγείας του σκύλου σας.

2. Γενετικές  ασθένειες
Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων, όταν αναφέρονται σε γενετικές ασθένειες, εννοούν την δυσπλασία του ισχίου και του αγκώνα. Παρόλο που και αυτή είναι μια σημαντική γενετική ασθένεια, υπάρχουν και πολλές άλλες, πολύ πιο σοβαρές τις οποίες οι περισσότεροι αγνοούν. Υπάρχουν γενετικές ασθένειες που επηρεάζουν όλα τα όργανα του σώματος, και για πολλές η αιτία είναι ακόμη άγνωστη.

Μερικές από τις πιο συχνές γενετικές ασθένειες είναι:

-  Νόσος von Willebrand: μια κληρονομική αιμορραγική διαταραχή που περιορίζει την ικανότητα πήξης του αίματος
- Εκφυλιστική μυελοπάθεια: υποβάθμιση του νωτιαίου μυελού που προκαλεί προοδευτική κατάρρευση της λειτουργίας του σώματος
- Μεγαλοεισοφάγος: διαστολή του οισοφάγου που εμποδίζει την κατάποση της τροφής και την σωστή πέψη
- Παγκρεατική ανεπάρκεια: ατροφία ενός τμήματος του παγκρέατος που οδηγεί στην γενικότερη αδυναμία και ατονία του σκύλου
- Προοδευτική ατροφία του αμφιβληστροειδούς: φθορά των κυττάρων του αμφιβληστροειδούς στο μάτι που προκαλεί τύφλωση 

Υπάρχουν πολλές ακόμα γενετικές ασθένειες που εμφανίζονται στα σκυλιά, και ο καλύτερος τρόπος για να τις αποφύγουμε, είναι να επιλέξουμε υγιείς γονείς που να έχουν ελεγχθεί ιατρικά πριν τεκνοποιήσουν, ώστε να ελαχιστοποιείται η εμφάνιση κάποιας γενετικής ασθένειας. Ευτυχώς πλέον υπάρχουν και εξετάσεις dna, που μπορούν να μας δείξουν αν ένας σκύλος είναι φορέας κάποιας ασθένειας ή όχι.

3. Τραυματισμοί
Ατυχήματα συμβαίνουν και δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα για να τα αποφύγουμε. Όμως, κάποια ατυχήματα, όπως το να χτυπηθεί το σκυλί μας από αυτοκίνητο ή να δεχτεί επίθεση από άλλον σκύλο, μπορούν να αποφευχθούν αν κρατάμε τον σκύλο μας με λουρί στην βόλτα, και είμαστε σε θέση να διαβάζουμε την γλώσσα του σώματος των σκύλων.
Άλλα ατυχήματα που σχετίζονται με την ρήξη χιαστών κλπ, συνήθως προκαλούνται από παχυσαρκία και ελλειπή άσκηση του ζώου μας. Η καθημερινή και σωστή άσκηση του ζώου μας, και η διατήρηση του φυσιολογικού βάρους, προλαμβάνουν μια σειρά από ατυχήματα.
Τέλος, είναι καλό να δένουμε τον σκύλο μας με ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο, να κρατάμε ασφαλή τον χώρο του και να μην αφήνουμε διεξόδους στην αυλή από όπου μπορεί να το σκάσει, και να προσέχουμε πάντα στα πάρκα ώστε να προλάβουμε έναν σκυλοκαυγά πριν αυτός ξεσπάσει.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να κρατάμε τα κατοικίδια μας ασφαλή και υγιή, και πολλά μικρά πραγματάκια που βοηθούν και βελτιώνουν την καθημερινότητα τους. 
Αν κρατάμε τον σκύλο μας σε φυσιολογικό βάρος, αν επιλέγουμε μια σωστή τροφή, αν του παρέχουμε την απαραίτητη άσκηση, και αν το εκθέτουμε σε όσο λιγότερα τοξικά γίνεται, τότε θα καταφέρουμε να έχουμε μια μακρόχρονη και όμορφη ζωή μαζί του.
Και παρόλο που για τις γενετικές ασθένειες δεν μπορούμε να κάνουμε και πάρα πολλά εκτός από την σωστή επιλογή γονέων, δεν θα πρέπει να τρομοκρατούμαστε, καθώς οι περισσότερες από αυτές δεν είναι θανατηφόρες. Από την στιγμή που θα διαγνωστούν, με την σωστή κτηνιατρική υποστήριξη, τα κατοικίδια μας μπορούν να συνεχίσουν να έχουν μια ποιοτική ζωή με μεγάλη διάρκεια.

πηγή: theilovedogssite.com

Χρήσιμες συμβουλές για την φροντίδα των ηλικιωμένων σκύλων τον χειμώνα.

Η εποχή σιγά-σιγά αλλάζει και πρέπει να προετοιμαστούμε για τον πιο κρύο καιρό που έρχεται. Πρέπει φυσικά να υπολογίσουμε και τα ζώα μας, ειδικά τα μεγαλύτερα σε ηλικία.

• Η αρθρίτιδα που ταλαιπωρεί τα γέρικα ζωάκια επιδεινώνεται με την υγρασία, για σκύλους και γάτες. Εξασφαλίστε ένα στεγνό, ζεστό μέρος για να μένει το ζώο.

• Προσοχή στις θερμοφόρες και τα καλοριφέρ ή την περιοχή κοντά στο τζάκι. Μερικά ζώα αποκοιμιούνται πολύ κοντά με κίνδυνο εγκαύματος.

• Συμπληρώματα διατροφής και βιταμίνες βοηθούν την καλή κίνηση του ζώου. Ρωτήστε τον κτηνίατρο σας.

• Βουρτσίστε συχνά το ζώο για να έχει υγιές τρίχωμα που θα το κρατά ζεστό.

• Όπως εμείς, τα ζώα έχουν περισσότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν το χειμώνα. Αν είναι κακοδιάθετο, προσπαθήστε να δείτε τι έχει και επισκεφθείτε τον κτηνίατρο αν συνεχίζεται η απώλεια όρεξης.

• Είναι καλό να εξετάσει ο κτηνίατρος το ζώο πριν αρχίσουν τα μεγάλα κρύα. Ο Νοέμβριος είναι ένας καλός μήνας για εξέταση αίματος, ώστε να δείτε και τυχόν μόλυνση από τσιμπούρια ή σκνίπα του καλαζάρ που μπορεί να έγινε το καλοκαίρι.

πηγή: tothemaonline.com