Head pressing στον σκύλο και την γάτα.

Όταν ένας σκύλος ή μια γάτα πιέζουν το κεφάλι τους απέναντι σε κάποιο αντικείμενο ή στον τοίχο, αυτό λέγεται head pressing. Πρόκειται για μια ψυχαναγκαστική κίνηση που κάνει ο σκύλος ή η γάτα, χωρίς κανέναν προφανή λόγο.

Η κίνηση αυτή δείχνει πως υπάρχουν βλάβες στο νευρικό σύστημα του ζώου οι οποίες μπορεί να προκύψουν από διάφορες αιτίες, όπως από την νόσο του προσθεγκεφάλου (διάφοροι θάλαμοι του εγκεφάλου παθαίνουν βλάβη), ή από τοξική δηλητηρίαση.
Στην γάτα μπορεί πιθανά να εμφανιστεί αυτό το σύμπτωμα, αν αυτή πάσχει από τοξοπλασμάτωση.
Στον σκύλο το head pressing μπορεί να υποδηλώνει και όγκο στον εγκέφαλο.

Δεν υπάρχει ηλικιακό εύρος ή προδιάθεση κάποιας ράτσας που να έχουν μεγαλύτερο ή μικρότερο κίνδυνο γι' αυτή την πάθηση. Ολα τα ζώα έχουν τις ίδιες πιθανότητες να το εμφανίσουν.  

Συμπτώματα
Το head pressing είναι ένα βασικό σύμπτωμα της προσθεγκεφαλικής νόσου, όπου διάφορα τμήματα του εγκεφάλου βλάπτονται.

Άλλα συμπτώματα που μπορεί να έχει ένα ζώο που πάσχει από προσθεγκεφαλική νόσο, είναι ο ψυχαναγκαστικός βηματισμός, η περιστροφή γύρω από τον εαυτό του, οι επιληπτικές κρίσεις, τα αδύναμα αντανακλαστικά και η δυσκολία στην όραση.
Κάποια από αυτά τα συμπτώματα, όταν συμβαίνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούν να οδηγήσουν σε βλάβες, όπως για παράδειγμα το ζώο να εμφανίσει πληγές στα πόδια λόγω του ψυχαναγκαστικού βηματισμού, ή να τραυματίσει το κεφάλι του στην προσπάθειά του να το πιέσει ενάντια σε κάποια επιφάνεια.

Αιτίες
Υπάρχουν διάφορες αιτίες για τις οποίες ένα ζώο μπορεί να εμφανίσει head pressing.
Πιθανές αιτίες μπορεί να είναι μια μεταβολική διαταραχή, όπως υπερ ή υπονατριαιμία (πάρα πολύ ή πολύ λίγο νάτριο στο πλάσμα του αίματος του σώματος), ένας όγκος, η υπατική εγκεφαλοπάθεια, ή μία λοίμωξη του νευρικού συστήματος, όπως η λύσσα.  
Άλλες αιτίες μπορεί να περιλαμβάνουν ένα τραύμα στο κεφάλι από κάποιο αυτοκινητιστικό ατύχημα, ή την έκθεση σε τοξίνες όπως ο μόλυβδος.
  
Διάγνωση

Το πρώτο πράγμα που εξετάζεται όταν εμφανιστεί head pressing, είναι ο αμφιβληστροειδής και όλες οι δομές στο πίσω μέρος του οφθαλμού, καθώς από εκεί μπορεί να εντοπιστεί κάποια λοιμώδης ή φλεγμονώδης νόσος, ή κάποια ανωμαλία στον εγκέφαλο.

Επόμενες εξετάσεις περιλαμβάνουν την μέτρηση της πίεσης του αίματος, αξονική τομογραφία, και μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου.

Ο κτηνίατρος επίσης θα συμπεριλάβει στις εξετάσεις μια ανάλυση ούρων, από την οποία μπορεί να δει αν υπάρχει πρόβλημα στον μεταβολισμό, και μια εξέταση αίματος, για να βρεθεί η ύπαρξη μολύβδου ή άλλων τοξικών ουσιών στο αίμα του ζώου.

Μύθοι και αλήθειες για τη λεϊσμανίωση.

Άλλες σκνίπες τσιμπούν τον άνθρωπο και άλλες τον σκύλο!

Ακούμε συχνά ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Ανταποκρίνεται, όμως, ο άνθρωπος, στη φιλική συμπεριφορά του σκύλου ή απλά την αποδέχεται σαν κάτι αυτονόητο; Ωστόσο, η ύπαρξη νόμου που προβλέπει τη θανάτωση του σκύλου που πάσχει από λεϊσμανίωση, δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης για το τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας.

Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει μάλλον, αν η ενημέρωση στηριχθεί στη λογική. Η λεϊσμανίωση ενδιαφέρει, κυρίως, τον άνθρωπο και τον σκύλο και λιγότερο, τον λύκο, την αλεπού, το τσακάλι, τη γάτα, τα τρωκτικά, τις νυχτερίδες και τα άλλα ζώα.

Η μόλυνση γίνεται με το τσίμπημα της μολυσμένης σκνίπας. Με τον τρόπο αυτό, το παράσιτο Leishmania infantum, μπαίνει στον οργανισμό των ζώων και του ανθρώπου και προκαλεί, σε λίγους μήνες ή σε λίγα χρόνια, λεϊσμανίωση. Όταν η σκνίπα πίνει αίμα από το μολυσμένο ζώο ή άνθρωπο, παίρνει μαζί και τα παράσιτα, τα οποία πολλαπλασιάζονται στο έντερό της και σε 5-8 μέρες αποκτούν την ικανότητα να μολύνουν άλλα ζώα ή άλλον άνθρωπο.

Δεν υπάρχει μόλυνση, όταν δεν υπάρχουν σκνίπες!

Στην Ελλάδα, οι σκνίπες εμφανίζονται από τον Μάιο έως το Νοέμβριο, ενώ μολύνονται, ετησίως, κατά μέσο όρο, 25 άνθρωποι και πιθανόν, 100.000 σκύλοι (σε ορισμένες περιοχές, το 50% των σκύλων είναι μολυσμένο), 1.2% των τρωκτικών, αλεπούδες και άλλα ζώα.
Ο μεγάλος αριθμός των κρουσμάτων στον σκύλο και ο ελάχιστος αριθμός των κρουσμάτων στον άνθρωπο, οφείλεται κυρίως, στις βιολογικές συνήθειες των σκνιπών.

Οι σκνίπες είναι μικρά, νυχτόβια, έντομα, που ζουν για 14-40 μέρες. Τη μέρα κρύβονται σε σκοτεινά μέρη, μέσα σε κορμούς δένδρων, σε στάβλους κ.ά., πετούν σε μικρές αποστάσεις (συνήθως, 50 μέτρα από τη φωλιά τους), δεν μπαίνουν μέσα σε σπίτια και τρέφονται με χυμούς από νεαρά φυτά, από ώριμα φρούτα κ.ά. Όμως, κάθε 3-5 μέρες, οι θηλυκές σκνίπες χρειάζονται, επιπλέον, αίμα, για να ωριμάσουν τα αυγά τους.
Ανάλογα με το είδος τους, οι σκνίπες επιλέγουν τον άνθρωπο και συγκεκριμένα είδη ζώων για να απομυζήσουν αίμα. Τα δώδεκα είδη των σκνιπών που υπάρχουν στη χώρα μας, επιλέγουν για να απομυζήσουν αίμα, τον σκύλο και άλλα είδη ζώων ή τον άνθρωπο και άλλα είδη ζώων, αλλά στις επιλογές τους αυτές δεν συμπίπτουν ο άνθρωπος και ο σκύλος.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα:
α) να διαφέρει υπερβολικά ο αριθμός των κρουσμάτων στον άνθρωπο και στον σκύλο (1:4000),
β) να υπάρχουν περιοχές της χώρας, όπου το ποσοστό της μόλυνσης στον σκύλο είναι υψηλό, ενώ στον άνθρωπο δεν παρατηρούνται κρούσματα λεϊσμανίωσης,
γ) να μη μολύνονται τα μέλη της οικογένειας που έχουν μολυσμένο σκύλο στο σπίτι.

Σύμφωνα με επιζωοτιολογικά και επιδημιολογικά δεδομένα, καθώς και επιστημονικές μελέτες που έγιναν στη χώρα μας, η λεϊσμανίωση εμφανίζεται: 
α) ως ανθρωπονόσος (δηλ. άνθρωπος-σκνίπα-άνθρωπος), και 
β) ως ζωονόσος (δηλ. σκύλος-σκνίπα-σκύλος), ενώ ο ρόλος των άλλων ζώων, όπως λύκος, τσακάλι, αλεπού, τρωκτικά, άλογο, χοίρος κ.ά., είναι μάλλον περιορισμένος.
Σήμερα, στην Ελλάδα, τα μέτρα που προλαμβάνουν τη μόλυνση και θεραπεύουν το νόσημα τόσο στον άνθρωπο, όσο και στον σκύλο, είναι πολύ αποτελεσματικά. Επιπλέον, είναι γνωστό ότι το 5-20% των μολυσμένων σκύλων ή ανθρώπων, γίνονται καλά χωρίς φάρμακα (αυτοϊώνται)...
Όμως, η λεϊσμανίωση προκαλεί τον ίδιο φόβο, όπως πριν από 100 χρόνια... και υπεύθυνος για τη μόλυνση του ανθρώπου συνεχίζει να θεωρείται ο σκύλος... «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου»...

Το νόσημα «καλά αζάρ» υπάρχει μόνο στην Ινδία!

- Η λεϊσμανίωση στη χώρα μας συνεχίζει να ονομάζεται «καλά αζάρ». Το «καλά αζάρ», όμως, είναι νόσημα του ανθρώπου στην Ινδία και προκαλείται από παράσιτο που δεν υπάρχει στην Ελλάδα!

- Οι σκνίπες δεν μοιάζουν με τα κουνούπια! Είναι μικρότερες σε μέγεθος, το τσίμπημά τους πονάει περισσότερο και αναπτύσσονται στο χώμα, όχι στο νερό, όπως τα κουνούπια!

- Τον χειμώνα δεν χρειάζεται το «λουράκι» για τις σκνίπες, επειδή οι σκνίπες δεν ζουν κάτω από 15°C!

- Tο ζώο που κάνει αντιλεϊσμανιακή αγωγή δεν έχει παράσιτα στα αγγεία του δέρματος και δεν μολύνει τις σκνίπες που πίνουν αίμα από αυτό!

- Η σωστή αντιλεϊσμανιακή αγωγή απαλλάσσει το ζώο από τα παράσιτα, αρκεί αυτό να μη μολυνθεί πάλι (η λεϊσμανίωση δεν αφήνει ανοσία!).

- Όλα τα αντιλεϊσμανιακά φάρμακα είναι αποτελεσματικά, αρκεί να δίνονται στο ζώο ΚΑΘΕ 12 ΩΡΕΣ (τα παράσιτα βγαίνουν από τα μολυσμένα κύτταρα κάθε 12-24 ώρες και μόνον τότε είναι ευαίσθητα στα φάρμακα!)

Του Στέλιου Θ. Χαραλαμπίδη 
πρώην καθηγητή Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων στην Κτηνιατρική Σχολή του Α.Π.Θ.

πηγή: zoosos.gr

Βασικές οδηγίες φροντίδας για νεογέννητα γατάκια.

Συνήθως η μαμά γάτα ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει με τα νεογέννητα μωρά της.

Τι γίνεται όμως αν βρούμε νεογέννητα γατάκια ορφανά, αν για κάποιο λόγο η μαμά τους δεν είναι σε θέση να τα φροντίσει, και αν θέλουμε να τους παρέχουμε την καλύτερη δυνατή φροντίδα μεγαλώνοντας?

Ας διαβάσουμε παρακάτω μερικές χρήσιμες πληροφορίες για τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κάνουμε:

• Ως νεογέννητα δεν παράγουν θερμότητα και βασίζονται στην ζέστη που θα τους προσφέρετε. Σκεπάστε τα και τοποθετήστε τα κοντά σε πηγή θερμότητας, όπως θερμοφόρα, ηλεκτρική ή νερού ή ένα πλαστικό μπουκάλι με ζεστό νερό, όχι όμως καυτό. 

• Αγοράστε ειδικό γάλα για ορφανά γατάκια. Αποφεύγετε το αγελαδινό γάλα που προκαλεί διάρροιες. Αν δεν βρείτε άμεσα το ειδικό γάλα, δώστε γάλα πρώτης βρεφικής ηλικίας. Το τάισμα πρέπει να γίνεται κάθε 2-3 ώρες, με μπιμπερό και χωρίς πίεση.

• Ως μωρά δεν μπορούν να αδειάσουν μόνα την κύστη τους και η μητέρα τα βοηθά γλείφοντας την περιοχή. Τρίψτε ελαφρά την κοιλίτσα τους με χαρτομάντιλο ή βαμβάκι. Διαδικασία που πρέπει να γίνεται μετά από κάθε γεύμα.

• Προσφέρετε στα μικρά ήσυχο και ζεστό περιβάλλον και μην τα αφήνεται εκτεθειμένα στον ήλιο. Μία κούτα με πανιά και θερμοφόρα είναι αρκετά. Αν κλαίνε ένα λούτρινο κουκλάκι θα τα ηρεμήσει.

• Η αποπαρασίτωση δεν συστήνεται στα πολύ μικρά γατάκια. Συμβουλευτείτε τον κτηνίατρο για την εσωτερική και εξωτερική αποπαρασίτωση. Ελάχιστο σπρέι για την εξωτερική αποπαρασίτωση αρκεί για τους ψύλλους ενώ εσωτερική αποπαρασίτωση με μορφή πάστας καλό είναι να δίνεται σε γατάκια ηλικίας μεγαλύτερα των 3 εβδομάδων.

• Ο απογαλακτισμός γίνεται όταν φτάσουν τον πρώτο μήνα. Τότε μπορούν να μάθουν να τρώνε από μόνα τους. Ανακατέψτε το γάλα με λιωμένη κονσέρβα και αφήστε τα να γλείψουν σιγά σιγά κονσέρβα από πιατάκι.

πηγή:  sigmalive.com

Κυριαρχικός σκύλος: Μύθος ή πραγματικότητα?

O «κυριαρχικός» σκύλος στο κτηνιατρείο
Από τις πιο συχνές ερωτήσεις ιδιοκτητών σκύλων στο κτηνιατρείο είναι για τη συμπεριφορά των κατοικίδιων τους. Ακόμα και αν υπάρχει κάποιο αμιγώς ιατρικό πρόβλημα, αυτό γίνεται κατανοητό στον ιδιοκτήτη μέσα από τις αλλαγές της συμπεριφοράς του ζώου, π.χ. ο σκύλος μου είναι λιγότερο δραστήριος, τρώει λιγότερο ή πίνει περισσότερο νερό. Πολλοί άνθρωποι όμως και ιδιαίτερα συχνά προβληματίζονται και μας ρωτούν και για τις ενοχλητικές γι’ αυτούς συμπεριφορές των σκύλων τους που δε σχετίζονται απαραίτητα με κάποιο οργανική αιτία. 
«Ο σκύλος μου θέλει να είναι το αφεντικό του σπιτιού, είναι κυριαρχικός, γι’ αυτό π.χ. γρυλίζει και δεν με αφήνει να πλησιάσω το φαγητό του, τρώει πρώτος, θέλει να βγει πρώτος από το σπίτι, περπατάει μπροστά μου και τραβάει στο λουρί, θέλει να κάθεται σε ψηλότερο σημείο από εμένα, είναι επιθετικός απέναντί μου, αλλά όχι απέναντι στο σύζυγο μου, δεν κάνει ότι του λέω, κτλ». 

Στα πλαίσια αυτά, ο κτηνίατρος πολλές φορές καλείται να απαντήσει και να διαγνώσει μέσα σε δευτερόλεπτα ή λεπτά στην καλύτερη περίπτωση τα αίτια των ενοχλητικών/προβληματικών συμπεριφορών και να εξηγήσει στον ιδιοκτήτη ότι ο σκύλος του δεν θέλει να είναι το αφεντικό του σπιτιού, αλλά άλλοι λόγοι τον ωθούν σε αυτές τις συμπεριφορές. Πως όμως μια μεγάλη μερίδα των ανθρώπων που έχουν κατοικίδια ή και ασχολούνται επαγγελματικά με αυτά έχουν υιοθετήσει αυτή τη θεωρία, τί συνέπειες έχει το γεγονός αυτό για τα ζώα, τις σχέσεις τους με τον άνθρωπο και ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος του κτηνιάτρου στη διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας;
 
Πως γεννήθηκε η ιδέα της κυριαρχικότητας στο σκύλο;
Δεν έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που οι περισσότερες συμπεριφορές του σκύλου περιγράφονταν ως προσπάθειες κυριαρχίας ή κοινωνικής ισορροπίας. Συμπεριφορές, όπως η επιθετική συμπεριφορά, το γάβγισμα, το να πηδάει πάνω σε ανθρώπους, να μην ακολουθεί εντολές που γνωρίζει, έως και το να κάνει τις ανάγκες του μέσα στο σπίτι παρουσιάζονταν ως χρηστικές συμπεριφορές που αποσκοπούν στο να κυριαρχήσει έναντι άλλων σκύλων, ανθρώπων ή άλλων μελών της αγέλης γενικότερα και να ανέλθει κοινωνικά, να γίνει δηλαδή ο κυρίαρχος, το αφεντικό, το Άλφα ζώο της αγέλης.
Σαν να υπάρχει δηλαδή, ένα βαθύτερο κίνητρο που ωθεί το σκύλο στην κάθε του, σχεδόν, συμπεριφορά, διαφορετικό από τα αίτια που τον οδηγούν στην υποφαινόμενη συμπεριφορά, π.χ. ο σκύλος δε γρυλίζει για να προστατέψει το φαγητό του, αλλά για να δείξει το ποιος είναι το αφεντικό.

Η κυριαρχικότητα από το λύκο στο σκύλο
Ιστορικά, η έννοια της κυριαρχικότητας στο σκύλο υιοθετήθηκε από μελέτες που έγιναν σε λύκους, με την παραδοχή ότι εξελικτικά ο σκύλος είναι απόγονος του λύκου και μοιράζονται παρόμοιες κοινωνικές δομές. Οι μελέτες στους λύκους που κατέληξαν στην κυριαρχικότητα ως αίτιο της επιθετικής/ανταγωνιστικής συμπεριφοράς έγιναν σε λύκους από διαφορετικά μέρη της Αμερικής οι οποίοι ζούσαν όλοι μαζί στο εθνικό πάρκο του Yellowstone, στην Αμερική. 

Αντίθετα, σύγχρονες μελέτες λύκων στο φυσικό τους περιβάλλον κατέληξαν στο ότι οι λύκοι ζουν σαν ανθρώπινη οικογένεια, γονείς και τα παιδιά τους, σχηματίζουν αγέλες με άλλους λύκους εκτός οικογένειας μόνο αν χρειαστεί να κυνηγήσουν ένα μεγαλύτερο από αυτούς θήραμα και χρησιμοποιούν σπάνια επιθετικότητα μεταξύ τους. Ταυτόχρονα, τονίστηκε πως το γεγονός ότι ξένοι μεταξύ τους λύκοι διαβιούσαν σε ξένο περιβάλλον επηρέασε τα αποτελέσματα των αρχικών ερευνών και ανάγκασε τους λύκους να χρησιμοποιούν επιθετική συμπεριφορά πολύ συχνότερα από ότι γίνεται στη φύση για να κερδίσουν αυτό που θέλουν, π.χ. τροφή, νερό και μέρος για ξεκούραση. 
Στην πραγματικότητα, κάποιοι λύκοι είναι πιο δυνατοί από άλλους στην μεταξύ τους διαμάχη, αλλά σε άλλες περιστάσεις οι ίδιοι λύκοι θα υποχωρήσουν απέναντι σε διαφορετικούς λύκους, όχι πάντα λόγω του ότι είναι πιο αδύναμοι, αλλά λόγω του ότι δεν έχουν το ίδιο κίνητρο. Για παράδειγμα, κάποιος πεινασμένος λύκος είναι διατεθειμένος να ρισκάρει περισσότερο τη σωματική του ακεραιότητα, να είναι επιθετικός, για να κερδίσει το φαγητό του, ενώ ο ίδιος λύκος σε άλλη περίσταση θα προτιμήσει να υιοθετήσει μια πιο παθητική στάση, χωρίς να ρισκάρει τον πιθανό τραυματισμό του.

Η κυριαρχικότητα δηλαδή μπορεί να περιγράψει σε μια δυαδική σχέση, τη συμπεριφορά του ενός ζώου απέναντι στο άλλο σε μια συγκεκριμένη περίσταση, χωρίς να είναι χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του ζώου το οποίο εκδηλώνεται απέναντι σε οποιοδήποτε ζώο και σε κάθε περίσταση. Μελέτες σε αδέσποτες ομάδες σκύλων δεν έχουν εντοπίσει στεγανές κοινωνικές δομές στη βάση της κυριαρχικότητας-υποτακτικότητας, αλλά σχέσεις που μπορούν να αναδιαμορφώνονται βάση της περίστασης και του κινήτρου του κάθε ζώου.

Είδαμε πως γεννήθηκε η θεωρία ότι η κυριαρχικότητα ευθύνεται για τη συμπεριφορά των λύκων, ας δούμε όμως και πως έγινε η μεταφορά της θεωρίας αυτής από το λύκο στο σκύλο και η αιτιολόγηση της επιθετικότητα στο σκύλο βάση της κυριαρχικότητας. Η θεωρία της κυριαρχικότητας μεταφέρθηκε στο σκύλο θεωρώντας ότι ο σκύλος είναι απόγονος του λύκου, επειδή προήλθε από την εξημέρωση του λύκου. Η αλήθεια όμως, η βιολογική αλήθεια, είναι πως ο σύγχρονος σκύλος με το σύγχρονο λύκο είχαν κάποιον κοινό πρόγονο, και δεν προέρχεται ο ένας από τον άλλον. Από την εξημέρωση του προϊστορικού αυτού κοινού τους πρόγονου και όχι από το λύκο που γνωρίζουμε σήμερα προήλθαν με την πάροδο του χρόνου οι σύγχρονες φυλές σκύλων. Συνεπώς, η μελέτη του σύγχρονου λύκου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός για την κατανόηση της συμπεριφοράς του σκύλου (Εικόνα)
 

Σχηματική περιγραφή της εξέλιξης του λύκου και του σκύλου από τον κοινό τους πρόγονο

Οι πυλώνες της θεωρίας της κυριαρχικότητας στο σκύλο, το ότι η κυριαρχικότητα είναι η κύρια αιτία της ανταγωνιστικής/επιθετικής συμπεριφοράς των λύκων, μέσω των σύγχρονων ερευνών καταρρίπτονται. 
Πλέον τα αίτια της κάθε συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένου της επιθετικότητας, επικεντρώνονται στα συναισθηματικά κίνητρα και τις εμπειρίες του κάθε ζώου και εξατομικεύονται. Για παράδειγμα, τα συχνότερα αίτια επιθετικής συμπεριφοράς στον σκύλο είναι ο φόβος, ο εκνευρισμός, ο πόνος και η συνήθεια, ο σκύλος δηλαδή έτσι να έχει μάθει να συμπεριφέρεται - χωρίς να παρεμβαίνει το συναίσθημα-, αίτια τα οποία δεν αποκλείουν το ένα το άλλο και μπορούν να συνυπάρχουν.

Η κυριαρχικότητα στη σχέση ανθρώπου και σκύλου
Δυστυχώς, η κυριαρχικότητα δεν είναι μόνο ένα θεωρητικό ζήτημα το οποίο συζητείται μεταξύ των ειδικών, αλλά μια έννοια που έχει επηρεάσει τη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στο σκύλο. Στην προσπάθεια πολλών ανθρώπων να αποτρέψουν την εκδήλωση ανεπιθύμητης συμπεριφορά, συνήθως επιθετικής, από το σκύλο τους χρησιμοποιείται συχνά βία και καταναγκασμός. Έχει βρεθεί πως οι ανθρώπινες συμπεριφορές αυτές είναι επιβαρυντικοί παράγοντες για την εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς από το σκύλο, δηλαδή αντί να μειώνεται ο κίνδυνος εμφάνισης επιθετικής συμπεριφοράς, με τη βία και τον καταναγκασμό ελλοχεύει ο κίνδυνος να αυξηθεί (Casey et al. 2013). 

Δυστυχώς, η χρήση βίας, συνήθως μέσα από τη χρήση πνιχτών, κολάρων με καρφιά κ.α., ως μέσο επίλυσης προβληματικών συμπεριφορών έχει προβληθεί μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές ως ορθή προσφέροντας, φαινομενικά τουλάχιστον, μια γρήγορη λύση σε πολλά προβλήματα. Στην πραγματικότητα όμως, ελάχιστα προβλήματα μπορούν να επιλυθούν μέσα στη λίγη ώρα που κρατάει κάθε εκπομπή, πόσο μάλλον προβλήματα επιθετικότητας που κατά κανόνα είναι ιδιαίτερα περίπλοκα. Παράλληλα, επειδή τα πραγματικά αίτια του προβλήματος καλύπτονται από το πέπλο της κυριαρχικότητας, συνήθως το πρόβλημα επιτείνεται με κίνδυνο να καταστρέφονται οι σχέσεις ανθρώπου-σκύλου.

Πριν κάποιες δεκαετίες, κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και με την ανατροφή των παιδιών, όταν η χρήση τιμωρίας ίσως και βίας επικρατούσε ως άρχουσα αντίληψη, γεγονός το οποίο έχει αντικατασταθεί πλέον από πιο αποτελεσματικές μεθόδους που ως στόχο έχουν να δώσουν τα εφόδια στο παιδί να μάθει ποιο είναι το σωστό και τι πρέπει να κάνει αντί απλά να το αποτρέπουν από αυτό που δεν πρέπει να κάνει. Έτσι και στο σκύλο πλέον, απώτερος σκοπός είναι όχι μόνο να συμπεριφέρεται διαφορετικά, αλλά να αλλάξουν τα συναισθηματικά κίνητρα που τον ωθούν στην ανεπιθύμητη συμπεριφορά και να υιοθετήσει μια καινούργια επιθυμητή συμπεριφορά, χωρίς κάθε στιγμή να πρέπει ο ιδιοκτήτης του να το διορθώσει για τα λάθη του. Στα σκυλιά, όπως και στα μικρά παιδιά, είναι πιο αποτελεσματικό να τους δώσουμε να καταλάβουν τι θέλουμε να κάνουν, παρά απλά να τα αποτρέπουμε από αυτό που κάνουν.

Αρμονική συμβίωση ανθρώπου-σκύλου
Η επιθυμία κάθε ιδιοκτήτη είναι να αποκτήσει την ικανότητα να επηρεάζει το σκύλο του με σκοπό αυτός να ακολουθεί πρόθυμα και οικειοθελώς την επιθυμητή από τον ιδιοκτήτη συμπεριφορά, χωρίς να χρειάζεται ο ίδιος να τον καθοδηγεί και να τον διορθώνει. Η περιγραφή αυτή είναι ο ορισμός του ηγέτη που όπως γίνεται κατανοητό δεν έχει να κάνει με την κυριαρχικότητα (Dubrin, 1990). O εξαναγκασμός που προϋποθέτει η κυριαρχικότητα παράγει παθητική αντίσταση, η οποία απαιτεί συνεχή καθοδήγηση, και συνήθως δεν είναι αποτελεσματικός τρόπος για να αποδώσει την επιθυμητή συμπεριφορά.

Πρακτικά όμως, τι θα συμβουλεύσουμε έναν ιδιοκτήτη που μας περιγράφει πως φοβάται ότι σκύλος του μπορεί είναι κυριαρχικός; 

- Επιβράβευση της επιθυμητής συμπεριφοράς αμέσως μετά τη συμπεριφορά. Επιβράβευση σημαίνει οτιδήποτε αρέσει στο ζώο, π.χ. χάδι, παιχνίδι, λιχουδιά ή και ένα «Μπράβο».
- Αγνοούμε την μη-επιθυμητή συμπεριφορά (αν είναι δυνατόν να αγνοηθεί και δεν είναι επικίνδυνο, π.χ. δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ένα σκύλο που δαγκώνει).
- Αποφεύγουμε τη χρήση τιμωρίας, ιδιαίτερα φυσικής βίας και βοηθημάτων, όπως ο πνίχτης, κολάρο με καρφιά κτλ. Συγκεκριμένα, σε περιστατικά επιθετικότητας η χρήση τιμωρίας μπορεί να αποβεί μέχρι και επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα των ιδιοκτητών.
- Συνέπεια στη συμπεριφορά μας. Να αποφασίσει όλη η οικογένεια μαζί τους κανόνες του σπιτιού, π.χ. ο σκύλος επιτρέπεται να κοιμάται στο κρεβάτι, επιτρέπεται να ανεβαίνει στον καναπέ, και να τους ακολουθούν όλα τα μέλη της οικογένειας. Αν για παράδειγμα, μια μέρα βρέξει και ο σκύλος είναι λερωμένος πρέπει να τον καθαρίσουμε και όχι να του απαγορεύσουμε επίμονα να μην ανέβει στον καναπέ, γιατί δε θα καταλάβει το γιατί. Ή αν όταν είμαστε χαρούμενοι αποτρέπουμε το σκύλο μας να ανέβει στον καναπέ ενώ όταν είμαστε στεναχωρημένοι τον φωνάζουμε να κάτσει μαζί μας για να μας κάνει παρέα, δε θα καταλάβει τι είναι αυτό που πραγματικά του ζητάμε να κάνει.
- Αν κρίνουμε πως χρειάζεται να παραπέμψουμε τον ιδιοκτήτη για περαιτέρω βοήθεια, επιλέγουμε επαγγελματίες που δε χρησιμοποιούν τιμωρία ή μέσα εκφοβισμού, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, ιδανικά αφού πρώτα τους επισκεφτούμε για να δούμε τη δουλειά τους. 

Επίλογος
Οι κτηνίατροι είμαστε οι πρώτοι που θα δούμε ένα ζώο από τι πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του και ο ιδιοκτήτης του πρώτους εμάς θα ρωτήσει για τυχόν προβλήματα που αντιμετωπίζει με το κατοικίδιο του. Η σωστή ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση των ιδιοκτητών για τη συμπεριφορά του σκύλου τους, για το ότι ο σκύλος τους δεν είναι κυριαρχικός, έχει ανάγκες που οφείλουμε να σεβαστούμε και κάποιες απλές συμβουλές για το πώς να συμπεριφερθούν απέναντί του, μπορούν να συντελέσουν στη πρόληψη προβληματικών συμπεριφορών, στη βελτίωση των σχέσεων ανθρώπου-σκύλου και στην προάσπιση της ευζωίας τόσο των ανθρώπων, αλλά τόσο και του σκύλου.

Πηγή: diagnovet.gr

Επιμέλεια άρθρου: Χρήστος Η. Καραγιάννης, Κτηνίατρος 

MSc, MRCVS, Ειδικευόμενος του Ευρωπαϊκού Κτηνιατρικού Κολλεγίου Συμπεριφοράς Ζώων (ECAWBM), Animal Behaviour Clinic, University of Lincoln

ckaragiannis@animalbehaviour.co.uk

Γιατί το σκυλί μας ακολουθεί συνεχώς στο σπίτι?

Γιατί το σκυλί μας ακολουθεί σε όλο το σπίτι όλη την ώρα? Επειδή είμαστε ο αρχηγός και η αγέλη του, ή απλώς περιμένει μεζεδάκι και χάδια?

Από το ένα δωμάτιο στο άλλο, από το σαλόνι στη βεράντα και, φυσικά, στην τουαλέτα να μας κοιτάζουν με απορία, τα σκυλιά αισθάνονται την ανάγκη να βρίσκονται διαρκώς κολλημένα στα πόδια μας, όπου κι αν βρεθούμε, ακόμη και όταν είμαστε στο χώρο που γνωρίζουν και ορίζουν καλύτερα: το ίδιο μας το σπίτι. Γιατί; Είναι μια μορφή ανασφάλειας που καλύπτουν με τη διαρκή παρουσία μας στο οπτικό τους πεδίο; Είναι υποχρέωση προστασίας; Αγελαία συμπεριφορά; Ή λίγο από όλα τα παραπάνω;

Αν και οι ερμηνείες της συμπεριφοράς είναι, λίγο-πολύ, συγκλίνουσες, οι απόψεις διίστανται σε ό,τι έχει να κάνει με την αντιμετώπισή της. 
Κάποιοι εκπαιδευτές θα σας συμβουλεύσουν να την αποθαρρύνετε, προσφέροντας στο σκυλί σας διαφορετικά, ενδιαφέροντα ερεθίσματα, ώστε να «απογαλακτιστούν» σταδιακά από την ανάγκη της διαρκούς παρουσίας σας. Κάποιοι άλλοι θα σας πουν ότι η απόφασή σας εξαρτάται από το εάν υπάρχει σοβαρός λόγος για τον οποίο το σκυλί σας δεν πρέπει να σας ακολουθεί παντού: αν είναι πολύ γέρικο και ταλαιπωρείται με τις διαρκείς μετακινήσεις, αν ο σύντροφός σας δυσανασχετεί ή εάν οι συνθήκες επιβάλλουν την παρουσία του σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, π.χ. για λόγους προστασίας ενός συγκεκριμένου χώρου.

Πολύ νωρίς, από τη δεκαετία του ’30 κιόλας, ο Ολλανδός ηθολόγος Νίκολας Τίνμπεργκεν είχε πειραματιστεί πάνω σ’ αυτή την ενδιαφέρουσα συνήθεια των σκύλων. Διαπίστωσε μάλιστα ότι τα σκυλιά προτιμούν να ακολουθούν το «Alpha Male» (Κυρίαρχο Αρσενικό) πρόσωπο της οικογένειας -τον αδιαφιλονίκητο «αρχηγό» της σπιτικής αγέλης-, ακόμη και όταν άλλα πρόσωπα, προσφιλή στο ζώο, έχουν κάτι καλύτερο να προτείνουν: μια λιχουδιά, παιχνίδι κ.λπ. Αυτό τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι τα σκυλιά θέλουν να βρίσκονται πάντα δίπλα στο αφεντικό τους όχι από συνήθεια, αλλά από γονιδιακή προδιάθεση. Όντας ζώα που νιώθουν ασφαλή μόνο μέσα στην ομάδα, θεωρούν πως, όταν ο αρχηγός μετακινείται, πρέπει να τον ακολουθήσουν για να μη διασπάσουν τη συνοχή της αγέλης. ∆εν έχει σημασία αν δεν γνωρίζουν το λόγο. Ο αρχηγός «ξέρει».

Σήμερα, η θεωρία του «Κυρίαρχου Αρσενικού» αμφισβητείται εξ ολοκλήρου και ανοιχτά από πολλούς ειδικούς, και οι ίδιοι προτείνουν μια άλλη εξήγηση: τα σκυλιά σάς ακολουθούν επειδή ξέρουν ότι κάθε στιγμή παρουσίας δίπλα σας είναι μια δυνητική ευκαιρία υλικής ανταμοιβής.
Με άλλα λόγια, επειδή εσείς είστε εκείνος που τα ταΐζει, τα βγάζει βόλτα, παίζει μαζί τους, τα σκυλιά σας σκέφτονται ότι, όσο πιο συχνά βρίσκονται κολλημένα επάνω σας, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να τους συμβεί κάτι ευχάριστο.

Προσωπικά, πιστεύω ότι η απαξίωση της θεωρίας του «Κυρίαρχου Αρσενικού» είναι μια μόδα που εκπορεύεται από την ανάγκη να εμφανίζουμε, πού και πού, μια καινούργια ιδέα που αμφισβητεί τα κατεστημένα. Τα δικά μου σκυλιά ήξεραν (μια και ήμουν πάντοτε πολύ τυπικός και αυστηρός με τις ώρες του ταΐσματός τους) πολύ καλά πότε θα φάνε και πότε θα βγουν έξω από το σπίτι. Ωστόσο, ποτέ δεν έπαψαν να με ακολουθούν κατά πόδας, ακόμη και όταν έμενα σε ένα σπίτι τόσο μικρό, ώστε από το κέντρο του είχε κανείς απόλυτη εποπτεία και της κάθε «απομακρυσμένης» γωνιάς του.

Κι αν αισθάνεστε άβολα νομίζοντας ότι κάθε φορά που αλλάζετε «πόστο» ξεβολεύετε τα σκυλιά σας (κάποιοι φτάνουν μέχρι το σημείο να αποφεύγουν τις μετακινήσεις στο σπίτι όταν τα σκυλιά τους κοιμούνται, για να μην τα ξυπνήσουν και τα αναγκάσουν να τους πάρουν στο κατόπι), θα πρέπει να αναθεωρήσετε: 
για τον τετράποδο σύντροφό σας πολύ σημαντικότερο και από έναν μακάριο ύπνο ή μια ευκαιρία ξεκούρασης είναι η επαφή μαζί σας. Ακόμη κι αν τα κίνητρά του είναι ενστικτώδη και αναπόδραστα, μη μου πείτε ότι δεν σας κάνουν να αισθάνεστε πολύ σπουδαίος!

Από τον Γιώργο Φραντζεσκάκη
πηγή: Άνθρωπος και Σκύλος

Όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για την ψευδοκύηση στους σκύλους και τις γάτες.

Η ψευδοκύηση (Pseudograviditatis) είναι μια κατάσταση κατά την οποία η σκύλα χωρίς να είναι έγκυος, παρουσιάζει κάποια κλινικά συμπτώματα όμοια με αυτά που συναντούμε σε σκύλες που εγκυμονούν και πρόκειται να γεννήσουν ή που μόλις γέννησαν.
Επειδή κάποια από τα συμπτώματα αυτά μπορεί να παρουσιαστούν σε πολύ ήπια μορφή και να θεωρηθούν φυσιολογικά, πολλές φορές η ψευδοκύηση δεν μπορεί να διαγνωστεί στο πρώτο στάδιο. Ψευδοκύηση μπορούν να εμφανίσουν οι περισσότερες σκύλες ή γάτες, και μπορούν να την εμφανίσουν από μικρή ηλικία έως και 10 ετών περίπου. Τα συμπτώματα εμφανίζονται κάθε φορά, 6 έως 12 εβδομάδες μετά την εμφάνιση του οίστρου. Οι σκύλες που θα εμφανίσουν για μια φορά ψευδοκύηση, έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να το ξαναπάθουν και σε κάποιους από τους  επόμενους οίστρους.

Αιτίες εμφάνισης της ψευδοκύησης

Ψευδοκύηση εμφανίζεται όταν τα επίπεδα της προλακτίνης στον οργανισμό του ζώου αυξάνονται, και μειώνεται ταυτόχρονα η συγκέντρωση της προγεστερόνης. Αυτή η αλλαγή στις ορμόνες συμβαίνει σχεδόν πάντα μετά τον οίστρο, ανεξάρτητα αν το ζώο έχει ζευγαρώσει ή όχι.
Αυτό στην φύση ήταν φυσιολογικό φαινόμενο. Στην φύση, μέσα στις αγέλες, τα περισσότερα θηλυκά είχαν οίστρο την ίδια περίοδο. Όμως μόνο τα κυρίαρχα θηλυκά ζευγάρωναν και τεκνοποιούσαν, ενώ όλα τα υπόλοιπα εμφάνιζαν συμπτώματα ψευδοκύησης. Αυτό ήταν σχεδόν απαραίτητο να συμβεί, γιατί στην φύση συχνά η λεχώνα μαμά πέθαινε για κάποιον λόγο, και τότε έσπευδαν οι υπόλοιπες θηλυκές με συμπτώματα ψευδοκύησης να μεγαλώσουν με ασφάλεια τα ορφανά μωρά.
Στις θηλυκές γάτες εμφανίζεται πιο σπάνια ψευδοκύηση από ότι στις σκύλες. Συνήθως εμφανίζεται όταν έχουμε ωορρηξία χωρίς εγκυμοσύνη. Τα αίτια για την εμφάνιση της ψευδοκύησης στις γάτες, είναι το ζευγάρωμα με στειρωμένους γάτους, η ωορρηξία που έχει ενισχυθεί από ορμονικά σκευάσματα και τα γυναικολογικά προβλήματα.

Συμπτώματα της ψευδοκύησης
Όπως είπαμε και πιο πριν, 6 με 12 εβδομάδες μετά τον οίστρο, αν η σκύλα μας δεν έχει ζευγαρώσει και παρόλα αυτά παρουσιάσει κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα, τότε έχει εμφανώς σημάδια ψευδοκύησης.
Το βασικό χαρακτηριστικό είναι η παρουσίαση του έντονου μητρικού ενστίκτου. Μπορεί πολύ εύκολα να υιοθετήσει τα ορφανά μωρά μιας άλλης σκύλας, ή άλλου μικρόσωμου ζώου και να τα φροντίσει σαν μωρά της. Μπορεί ακόμα να προσπαθήσει να φροντίσει κουταβάκια που θα δει σε μια βόλτα στον δρόμο.
Στη συνέχεια η σκύλα προσπαθεί να φτιάξει φωλιά. Σε κάποιο μέρος του σπιτιού, συγκεντρώνει αντικείμενα, κουρελάκια, κουκλάκια ή οτιδήποτε άλλο της φανεί χρήσιμο για την δημιουργία φωλιάς.
 Στο τέλος, αφού ολοκληρώσει τη φωλιά της, θα θελήσει να φέρει μέσα τα "μωρά" της. Αν δεν βρει ορφανά κουταβάκια, γατάκια ή άλλα ζωάκια να υιοθετήσει, πολύ πιθανό να φέρει μέσα στην φωλιά της ένα άψυχο αντικείμενο, ή ένα παιχνίδι και να θελήσει να φροντίσει αυτό ως μωρό της!
Μετά τα ψυχολογικά, έρχονται και τα παθολογικά συμπτώματα. Η σκύλα εμφανίζει ανορεξία, απώλεια βάρους και προτιμά την απομόνωση. 
Συχνά μάλιστα, αναπτύσσονται οι μαστοί και αρχίζουν να παράγουν γάλα. Το γάλα μπορεί να εμφανιστεί σε έναν ή και σε όλους τους μαστούς.

Θεραπεία της ψευδοκύησης
Τα ψυχολογικά συμπτώματα συνήθως σταματούν 2 εβδομάδες μετά την εμφάνισή τους, όταν πλέον οι ορμόνες της σκύλας αρχίζουν να επανέρχονται σε φυσιολογικά επίπεδα.

Όμως το γάλα που έχει παραχθεί στους μαστούς, συχνά δεν μπορεί να απορροφηθεί από μόνο του, και για να αποφευχθεί η μαστίτιδα, πρέπει ο κτηνίατρος να χορηγήσει φάρμακα στη σκύλα ώστε να εξαφανιστεί το γάλα. Τα φάρμακα που χορηγούν οι κτηνίατροι σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι οιστρογόνα, τεστοστερόνη, προγεσταγόνα (παρουσιάζονται συχνές υποτροπές), μετεργολίνη και καβεργολίνη. Το πιο ενδεδειγμένο φάρμακο θεωρείται η καβεργολίνη η οποία είναι αναστολέας της προλακτίνης.

Πρόληψη
Όσο κρατούμε την σκύλα μας αστείρωτη και ταυτόχρονα δεν την ζευγαρώνουμε, δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη πρόληψη της ψευδοκύησης.
Η ασφαλέστερη πρόληψη είναι η στείρωση (ωοθηκυστερεκτομή) της σκύλας. 
Τότε μόνο η σκύλα δεν θα ξαναέχει οίστρο και δεν θα ξαναπαρουσιάσει σκαμπανεβάσματα στις ορμόνες, οι οποίες προκαλούν και την ψευδοκύηση.

Είναι η ψευδοκύηση επικίνδυνη?
Ο βασικός κίνδυνος με την ψευδοκύηση, είναι η εμφάνιση πυομήτρας.
Σκύλες που ξεκινούν και εμφανίζουν ψευδοκύηση περισσότερες από μια φορές, στην πορεία έχουν μεγάλες πιθανότητες να εμφανίσουν πυομήτρα, μια πάρα πολύ σοβαρή και επικίνδυνη πάθηση.

Μπορεί να εμφανιστεί ψευδοκύηση ακόμα και μετά την στείρωση?
Αν προβούμε σε στείρωση του θηλυκού το πρώτο δίμηνο αμέσως μετά τον οίστρο, τότε υπάρχει πιθανότητα να εμφανιστούν ήπια συμπτώματα ψευδοκύησης για 3-4 μέρες μετά την στείρωση. 
Δεν πρόκειται για μια επιπλοκή, αλλά για μια φυσιολογική επίπτωση, και γι' αυτό είναι καλό να αποφεύγουμε την στείρωση αμέσως μετά το τέλος του οίστρου.
Επίσης, ζώα στα οποία χορηγούνται προγεσταγόνα, όταν η χορήγησή τους σταματήσει, είναι πιθανό να έχουν κάποια συμπτώματα ψευδοκύησης.
Τέλος, τα θηλυκά που πάσχουν από υποθυρεοειδισµό µπορεί να έχουν αυξηµένη πιθανότητα να εµφανίσουν ψευδοκύηση, αν δεν λαµβάνουν κατάλληλη αγωγή, και εφόσον έχουν αυξηµένες συγκεντρώσεις προλακτίνης.

Ποιές είναι οι απαγορευμένες τροφές για την γάτα.

Πολλές από τις τροφές που θα διαβάσετε παρακάτω,είναι εξίσου απαγορευμένες και για τους σκύλους. Υπάρχουν όμως και κάποιες ιδιαιτερότητες σχετικά με την διατροφή της γάτας, τις οποίες καλό είναι να γνωρίζουμε:
 
Αβοκάντο: Μπορεί να προκαλέσει πεπτικές διαταραχές, ακόμη και παγκρεατίτιδα.
Αλκοολούχα ποτά: Μπορεί να προκαλέσουν καρδιακή προσβολή, κώμα ή ακόμα και θάνατο.
Αλλαντικά: Είναι πολύ αλμυρά και οδηγούν σε υπερκατανάλωση νερού με αποτέλεσμα στομαχικά προβλήματα.
Γάλα: Μερικές γάτες έχουν δυσανεξία στη λακτόζη οπότε το γάλα τους προκαλεί διάρροιες.
Ζύμη με μαγιά: Μπορεί να διασταλεί στο στομάχι της γατούλας προκαλώντας ρήξη στο στομάχι ή τα έντερα.
Καφεΐνη: Η καφεΐνη (καθώς και η θεοβρωμίνη και η θεοφυλλίνη) μπορούν να επηρεάσουν την καρδιά και το νευρικό σύστημα.
Κόκαλα: Μπορούν να φράξουν ή να τραυματίσουν το στομάχι και τα έντερα
 
Κονσερβοποιημένος τόνος για ανθρώπινη κατανάλωση: Σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει υποσιτισμό διότι δεν έχει τις σωστές αναλογίες βιταμινών και μετάλλων που χρειάζεται η γάτα. Επίσης έχει ενοχοποιηθεί για δηλητηρίαση από υδράργυρο.
Κουκούτσια μήλου: Μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό των εντέρων, κακό προσανατολισμό, δυσκολία στην αναπνοή ή ακόμα και σοκ, κώμα και θάνατο.
 
Κρεμμύδια, σκόρδα και παρεμφερή λαχανικά: Τα λαχανικά αυτού του είδους είναι τοξικά και για γάτες και για σκύλους διότι περιέχουν μια ουσία που καταστρέφει τα ερυθρά αιμοσφαίρια της γάτας και μπορεί να προκαλέσει αιμολυτική αναιμία. Το σκόρδο περιέχει την ουσία αυτή σε μικρότερη ποσότητα από το κρεμμύδι.
Μανιτάρια: Τα μανιτάρια περιέχουν τοξίνες που επηρεάζουν πολλά συστήματα του σώματος της γάτας, και μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και θάνατο.
Ντομάτες και ωμές πατάτες: Αυτές οι τροφές περιέχουν ουσίες που επηρεάζουν αρνητικά την πέψη της γάτας, το νευρικό της σύστημα αλλά και την ούρηση ενώ μπορεί να προκαλέσουν κρίσεις στομάχου.
Ξηροί καρποί: Περιέχουν μια τοξίνη που επηρεάζει το πεπτικό και το νευρικό σύστημα.
Σκυλοτροφή: Αν ταΐζετε τη γάτα σας αποκλειστικά (ή σχεδόν) με σκυλοτροφή μπορεί να της προκαλέσετε υποσιτισμό και καρδιοπάθειες.
Σοκολάτα: Περιέχει μια τοξική για τα ζώα ουσία, τη θειοβρωμίνη, η οποία σε μεγάλες δόσεις προκαλεί εμετούς, διάρροιες, σοβαρά προβλήματα στην καρδιά και το νευρικό σύστημα και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο.
Σταφύλια (και σταφίδες): Περιέχουν μια τοξίνη που μπορεί να βλάψει τα νεφρά.
 

Συκώτι σε μεγάλες ποσότητες: Μπορεί να προκαλέσει τοξικότητα βιταμίνης Α, η οποία επηρεάζει τους μύες και τα κόκαλα.
Συμπληρώματα διατροφής για ανθρώπους που περιέχουν σίδηρο: Μπορούν να βλάψουν το πεπτικό σύστημα και να αποβούν τοξικά για άλλα όργανα όπως το συκώτι και τα νεφρά.
Ωμά αυγά (αν δίνονται τακτικά): Μειώνουν την απορρόφηση της βιοτίνης (μία από τις βιταμίνες Β), γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα της επιδερμίδας και του τριχώματος.
Ωμά ψάρια (αν δίνονται τακτικά): Μπορούν να προκαλέσουν ανεπάρκεια θειαμίνης, οδηγώντας σε απώλεια της όρεξης, αποπληξία και σε σπάνιες περιπτώσεις ακόμα και θάνατο.
Καραμέλες και τσίχλες: Καραμελίτσες, τσίχλες, οδοντόκρεμα και αρκετά διαιτητικά προϊόντα περιέχουν ξυλιτόλη η οποία προκαλεί υπερδραστηριότητα της ισνουλίνης του οργανισμού της γάτας και της προκαλεί πτώση ζαχάρου. Οδηγεί και σε νεφρική ανεπάρκεια.

πηγή: ratses.gr

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την οστεοχόνδρωση στους σκύλους.

Τι είναι η οστεοχόνδρωση?
Είναι μια πάθηση που προσβάλλει συχνά τις αρθρώσεις των νεαρών σκύλων που αναπτύσσονται πολύ γρήγορα. Ο αρχικός χόνδρος που βρίσκεται στην άρθρωση αποτυγχάνει να μετατραπεί σε οστό σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές, και σε αυτά τα σημεία δημιουργείται ένα δεύτερο παχύ στρώμα χόνδρου.
Αυτά τα σημεία είναι πολύ αδύναμα και ευαίσθητα ώστε να αποκολληθούν από τον φυσιολογικό χόνδρο της άρθρωσης και να δημιουργήσουν ένα πτερύγιο. Αυτή η διαδικασία της αποκόλλησης ονομάζεται διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα (ή OCD).
Η οστεοχόνδρωση προκαλεί την ανάπτυξη της δευτεροβάθμιας οστεοαρθρίτιδας.
Η πάθηση αυτή επηρεάζει κυρίως τον ώμο, την αγκώνα, το γόνατο και τον αστράγαλο. 

Από τι προκαλείται η οστεοχόνδρωση?
Η κληρονομικότητα, και σε μικρότερο βαθμό η διατροφή, θεωρούνται οι κύριες αιτίες της οστεοχόνδρωσης. Η μεγαλύτερη έρευνα έχει γίνει στην οστεοχόνδρωση του αγκώνα, και τα αποτελέσματα δείχνουν πως τα γονίδια παίζουν σημαντικό ρόλο. Ο τρόπος βέβαια με τον οποίο κληρονομούνται τα γονίδια από τους γονείς στα παιδιά, δεν είναι απόλυτα κατανοητός. 
Υπάρχει επίσης υποψία πως η άνιση κατανομή του βάρους του ζώου στα άκρα του, ευθύνεται για την εμφάνιση οστεοχόνδρωσης.

Ποιες φυλές σκύλων προσβάλλονται πιο συχνά?
Η οστεοχόνδρωση πλήττει κυρίως τις μεγάλες και γιγαντόσωμες φυλές, όπως τα Labradors, τα Rottweilers και τους μεγάλους Δανούς. Με δεδομένο πως η πάθηση εμφανίζεται κατά την διάρκεια της ανάπτυξης του σκελετού του σκύλου, τα πρώτα σημάδια εμφανίζονται μέσα στο πρώτο έτος της ηλικίας του, και πιο συχνά ανάμεσα στους πέντε και οκτώ μήνες.
Υπάρχουν φυσικά και περιπτώσεις, όπου δεν υπάρχουν συμπτώματα παρά μόνο όταν έχει ήδη δημιουργηθεί δευτεροβάθμια οστεοαρθρίτιδα, και αυτό συμβαίνει συνήθως σε μεσήλικες και ηλικιωμένους σκύλους.

Ποια είναι τα συμπτώματα της οστεοχόνδρωσης?
Από την στιγμή που οστεοχόνδρωση προσβάλλει τις αρθρώσεις, τα πρώτα συμπτώματα είναι η απροθυμία κίνησης και η δυσκαμψία. Η δυσκαμψία είναι πιο εμφανής αμέσως μετά από άσκηση, και όταν πια ο σκύλος κάτσει για λίγο να ξεκουραστεί. Ανάλογα με το ποια άρθρωση έχει προσβληθεί, ο σκύλος αρχίζει να κουτσαίνει σε κάποιο μπροστινό ή πίσω πόδι.
Αν η πάθηση είναι εκτεταμένη σε πολλές αρθρώσεις, ο σκύλος εμφανίζει απροθυμία να περπατήσει και να κινηθεί, και προτιμά να είναι ξαπλωμένος.
 
 Πώς γίνεται η διάγνωση της οστεοχόνδρωσης?
 Η κλινική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει ατροφία σε κάποιο άκρο. Η ψηλάφηση των άκρων μπορεί να δείξει πόνο σε κάποια σημεία, και μπορεί να εμφανιστούν πριξίματα και περιορισμός της κίνησης σε κάποιες αρθρώσεις.
Σε κάποια σκυλιά, η κλινική εξέταση δεν εμφανίζει κάτι, γι' αυτό και η ακτινογραφία είναι η πιο κοινή μέθοδος διάγνωσης και επιτρέπει την αξιολόγηση της κατάστασης.

Πως αντιμετωπίζεται η οστεοχόδρωση?
Ανάλογα με το σημείο που εμφανίζεται η οστεοχόνδρωση, υπάρχει και διαφορετική αντιμετώπιση.
Οστεοχόδρωση στον ώμο: Σε αυτή την περίπτωση, η χειρουργική επέμβαση είναι η καλύτερη λύση ώστε να αφαιρεθεί το πτερύγιο του δεύτερου χόνδρου που έχει δημιουργηθεί. Η συντηρητική αντιμετώπιση με φάρμακα δεν είναι τόσο αποτελεσματική, γιατί ο πόνος και η δυσκαμψία θα συνεχίζει να υπάρχει, όσο υπάρχει και το πτερύγιο στον χόνδρο.
Οστεοχόδρωση στον αγκώνα: Αρχικά, σε αυτή την περίπτωση η εγχείρηση μπορεί να αποφευχθεί. Η καλή άσκηση και η σωστή και ισορροπημένη διατροφή ώστε ο σκύλος να μην πάρει κιλά που θα τον επιβαρύνουν σκελετικά, βοηθούν στην συντήρηση μιας καλής ζωής. Σε συνδυασμό με κάποια παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη, το σκυλί μπορεί να έχει μια άνετη δραστηριότητα.
Αν όμως το πρόβλημα επιδεινωθεί, τότε η εγχείρηση επιβάλλεται.
Οστεοχόδρωση στο γόνατο: Συνίσταται  το χειρουργείο για τη αφαίρεση του πτερυγίου και την ανακούφιση της περιοχής. Σε μεγάλες ηλικίες, προτιμάται η φαρμακευτική αγωγή.
Οστεοχόδρωση στον αστράγαλο: Αν διαγνωσθεί σε νεαρή ηλικία, μέχρι 6 μηνών, το χειρουργείο ενδείκνυται ως το πιο αποτελεσματικό. Σε μεγάλες ηλικίες προτιμάται η θεραπευτική αγωγή. Όμως όταν αυτή δεν αποδίδει σωστά, ή αναπτύσσεται οστεοαρθρίτιδα, τότε κρίνεται και πάλι απαραίτητο το χειρουργείο, όπου και γίνεται αρθροδεσία, και σταθεροποίηση του χόνδρου με βίδες.


Ποια είναι η προοπτική της πάθησης?

Οστεοχόδρωση ώμου: Ο σκύλος συνήθως ανακάμπτει πολύ καλά μετά το χειρουργείο, και περιστασιακά μόνο μπορεί να εμφανίσει κάποια δυσκαμψία ή ενόχληση μετά από έντονη άσκηση.
Οστεοχόδρωση του αγκώνα: Αρκετά σκυλιά με ελεγχόμενο βάρος και συντηρητική θεραπεία με φάρμακα, αντιμετωπίζουν την πάθηση με επιτυχία. Ακόμα και αν χρειαστεί χειρουργείο, μετά αν παρακολουθούν το βάρος τους και ασκούνται σωστά, έχουν μια ικανοποιητική ζωή.
Οστεοχόδρωση γόνατου: Μερικά σκυλιά απαλλάσσονται από την οστεοχόνδρωση μετά το χειρουργείο, και άλλα πάλι παραμένουν κουτσά. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις, δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη της έκβασης της πάθησης.
Οστεοχόδρωση του αστραγάλου: Η προοπτική σε αυτή την περίπτωση είναι αρκετά επιφυλακτική, και αρκετά σκυλιά συνεχίζουν να έχουν σε έναν βαθμό δυσκαμψία και δυσκολία στην κίνηση.