Και οι σκύλοι ζηλεύουν!

Οι ιδιοκτήτες σκύλων το ήξεραν από την αρχή... τα σκυλάκια μας πραγματικά ζηλεύουν όταν δείχνουμε προσοχή σε κάτι άλλο. Και πιο πολύ αποζητούν την προσοχή μας όταν αισθάνονται πως απειλείται η κοινωνική τους ζωή.

Όσο και αν νομίζουμε πως πρόκειται για ένα πολύπλοκο συναίσθημα που δύσκολα εμφανίζεται στα ζώα, η ζήλια (και η γενικότερη συμπεριφορά που έχει να κάνει με το "δώσε μου σημασία") τελικά φαίνεται πως καλλιεργήθηκε κατά την διαδικασία της εξέλιξής τους ως είδος, στην προσπάθειά τους να προστατέψουν σημαντικούς κοινωνικούς δεσμούς μέσα στην αγέλη.

Η Christine Harris, ψυχολόγος και διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο του San Diego της Καλιφόρνια, αποφάσισε να μελετήσει την ζήλια στα σκυλιά όταν παρατήρησε πως όταν έπαιζε στην αυλή με τα δυο σκυλιά της, το καθένα από αυτά ζητούσε την απόλυτη προσοχή της. "Παρατήρησα πως ενώ χάιδευα και έπαιζα και με τα δύο ταυτόχρονα, κανένα δεν απολάμβανε αυτή την ισότιμη προσοχή. Το καθένα από αυτά, με το κεφάλι του και την μουσούδα του, έσπρωχνε το χέρι μου ώστε να τα χαϊδεύω και με τα δυο μου χέρια, και αποζητούσε την αποκλειστική προσοχή".

Χρησιμοποιώντας σαν βάση μια μελέτη που είχε γίνει για την ζήλια των μωρών  στην ηλικία περίπου των 6 μηνών, η Christine και οι συνεργάτες της, άρχισαν να μελετούν 36 σκυλιά στα σπίτια τους. 
Η ομάδα βιντεοσκοπούσε την αντίδραση των σκύλων όταν οι  ιδιοκτήτες τους αδιαφορούσαν και έδειχναν περισσότερη σημασία :
α) σε ένα λούτρινο κουκλάκι που να μοιάζει με σκυλάκι, 
β) σε μια κολοκύθα
γ) στην ανάγνωση ενός παραμυθιού από ένα βιβλίο με εικόνες που ανασηκώνονται

Η μελέτη έδειξε πως όλα τα σκυλιά παρατηρούσαν την κατάσταση προσεκτικά και υπολόγιζαν πότε ήταν η κατάλληλη στιγμή για να επέμβουν, να δηλώσουν την παρουσία τους και να σπάσουν τον δεσμό που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στον ιδιοκτήτη τους και το παιχνίδι.

Πιο συγκεκριμένα, από τα 36 σκυλιά που μελετήθηκαν, το 78% έσπρωχνε ή άγγιζε τον ιδιοκτήτη του όταν αυτός ασχολιόταν με το λούτρινο κουκλάκι, το 42% ενοχλήθηκε όταν ο ιδιοκτήτης του ασχολιόταν με την κολοκύθα, και μόνο το 22% ενοχλήθηκε όταν ο ιδιοκτήτης του έδινε προσοχή στο βιβλίο.
Επιπλέον, το 35% των σκύλων έβαλε το σώμα του ανάμεσα στον ιδιοκτήτη και το λούτρινο κουκλάκι, και το 25% επιτέθηκε στο κουκλάκι, ενώ μόλις ένας μόνο σκύλος επιτέθηκε στην κολοκύθα και το βιβλίο. Τέλος, το 86% των σκύλων, μύρισε το λούτρινο κουκλάκι στον πρωκτό, ακριβώς όπως θα έκανε και με ένα αληθινό σκύλο στην προσπάθεια του να το αναγνωρίσει.
Προφανώς, τα σκυλιά είδαν στο πρόσωπο του λούτρινου σκύλου έναν όμοιό τους, και μόνο τότε ένιωσαν πραγματική απειλή και ζήλια.

Οι μελετητές δεν περίμεναν οι σκύλοι να έχουν τέτοια αντίδραση απέναντι στο λούτρινο κουκλάκι, καθώς δεν έχει ούτε την κίνηση ούτε την μυρωδιά ενός αληθινού σκύλου, και φαντάζονται πως αν στην θέση του λούτρινου βρισκόταν ένας αληθινός σκύλος, η αντίδραση και η ένδειξη ζήλιας θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη.
 
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, όταν τα σκυλιά ένιωθαν πως κινδυνεύει η αποκλειστική αγάπη και προσοχή του αφεντικού τους, αντιδρούσαν με διάφορους τρόπους ώστε να ξανακερδίσουν την αμέριστη προσοχή και να ξεφορτωθούν τον "αντίπαλο". Η μελέτη φυσικά δεν μπορεί να αναλύσει την σκέψη και να μπει μέσα στο μυαλό των σκύλων για να δούμε αν πραγματικά ζηλεύουν ή όχι, αλλά σίγουρα οι αντιδράσεις τους παρακινούνται από μια ψυχολογική κατάσταση ζήλιας και κτητικότητας.

Είναι τα σκυλιά σας εμάς?
Πρασινίζουν και οι σκύλοι από την ζήλια τους όπως εμείς? Προφανώς όχι.

"Οι άνθρωποι και οι σκύλοι είναι διαφορετικοί σε πολλά επίπεδα. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι παράλληλα με την ζήλια κάνουν διάφορες σκέψεις και αναρωτιούνται για διάφορα πράγματα σχετικά με το γεγονός (μήπως είμαι βαρετός? δεν με αγαπά πια? αυτό είναι και το τέλος της σχέσης μου?). Αυτές οι σκέψεις προφανώς δημιουργούν διαφορετική έκφραση ζήλιας από αυτή των σκύλων" λέει χαρακτηριστικά η Harris.

"Αντίθετα, αυτό που φαίνεται να είναι κοινό ανάμεσα σε σκύλους και ανθρώπους, είναι η προσπάθεια να επανακτήσουμε τον αγαπημένο μας, να διακόψουμε την όποια παράλληλη σχέση και να επαναφέρουμε τον εαυτό μας στην κορυφή της προσοχής του αγαπημένου/αφεντικού μας"

Τα ευρήματα της μελέτης προχωρούν ένα βήμα πιο πέρα προς την διάσπαση των μύθων σε σχέση με το τι ΔΕΝ μπορούν να κάνουν οι σκύλοι. Όπως διαπιστώνεται, οι σκύλοι είναι ικανοί να νιώσουν ζήλια ή ακόμα και ενοχή σχεδόν με την ίδια ένταση όπως και οι άνθρωποι.

πηγή:  nationalgeographic.com

Εμβολιασμός ή μήπως υπερ-εμβολιασμός?

Όλοι οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων, θεωρούμε υποχρέωσή μας να πηγαίνουμε τακτικά στον κτηνίατρο το ζωάκι μας και να το εμβολιάζουμε ετησίως, θεωρώντας πως έτσι του παρέχουμε την καλύτερη προστασία ενάντια σε μια σειρά ασθενειών.
Είναι όμως πραγματικά έτσι? Πράγματι παρέχουμε την καλύτερη δυνατή προστασία στο ζώο μας? Μήπως εμβολιάζοντας τόσο συχνά το ζώο μας, του προκαλούμε παρενέργειες και ενεργοποιούμε είτε την ίδια την ασθένεια για την οποία το εμβολιάζουμε ή και κάποια άλλη?
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, γιατί ενώ εμείς οι άνθρωποι κάνουμε μια φορά στη ζωή μας εμβόλιο για μια ασθένεια και αποκτούμε ανοσία για μια ζωή, στα ζώα μας πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο?

Ο οργανισμός του κάθε ζώου έχει ένα ικανοποιητικό σύστημα αυτοάμυνας και αυτοίασης. 
Ας σκεφτούμε πως τα περισσότερα εμβόλια ζώων δημιουργήθηκαν την δεκαετία του 1980, και πριν το 70 δεν υπήρχε σχεδόν κανένα εμβόλιο. Όμως ακόμα και τότε τα κρούσματα σοβαρών και ανίατων ασθενειών στα ζώα ήταν πολύ λίγα σε σχέση με την ανυπαρξία εμβολίων.
Και αυτό συνέβαινε, γιατί τα ζώα έρχονταν σε επαφή με τους ιούς σε λανθάνουσα μορφή και αποκτούσαν ανοσία. 
Όπως ακριβώς παλιότερα, οι γονείς μας ή οι παππούδες μας όταν κάποιο παιδάκι από το σχολείο ή την γειτονιά πάθαινε ανεμοβλογιά, έκαναν "πάρτι ανεμοβλογιάς" και έφερναν όλα τα παιδιά σε επαφή, γιατί γνώριζαν πως αν περάσει το παιδί μια φορά την αρρώστια, μετά δεν την ξαναπερνά για όλη του τη ζωή, έτσι συμβαίνει και με τα ζώα.

Μελέτες πάνω στον εμβολιασμό των ζώων γίνονται εδώ και δεκαετίες στο εξωτερικό, και όλες καταλήγουν στο συμπέρασμα, πως από την στιγμή που το ζωάκι μας εμβολιαστεί μια φορά για μια ασθένεια, στην σωστή ηλικία, η ανοσία διαρκεί σχεδόν για όλη του την ζωή.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις πολυετείς μελέτες του Dr. Ronald Schultz, ο οποίος είναι κτηνίατρος, ανοσολόγος και πρόεδρος του πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν στο τμήμα Παθοβιολογίας, η διάρκεια ανοσίας που δημιουργείται από την στιγμή που θα εμβολιαστεί μια φορά ένα ενήλικο ζώο, είναι η εξής:

εμβόλιο λοιμώδους ηπατίτιδας: 7 χρόνια ανοσίας
εμβόλιο τύφου: 7 χρόνια ανοσίας
εμβόλιο αδενοιού: 9 χρόνια ανοσίας
εμβόλιο λύσσας: 3 χρόνια ανοσίας

Ο ίδιος ο  Schultz αναφέρει χαρακτηριστικά: "Υπήρξα για πάνω από 20 χρόνια κτηνίατρος, και τα τελευταία χρόνια βλέπω όλο και περισσότερα άρρωστα σκυλιά σε νεαρή ηλικία. Πλέον ο καρκίνος στις γάτες και τους σκύλους κάτω από 5 ετών είναι κάτι το συνηθισμένο. Οι αυτο-άνοσες ασθένειες βρίσκονται στα ύψη. Τα τελευταία χρόνια, τα κατοικίδια ζώα έχουν γίνει πιο επιρρεπή σε χρόνιες παθήσεις λόγω του υπερβολικού αριθμού εμβολίων, της ανεπαρκούς διατροφής, των κακών συνθηκών εκτροφής και των περιβαλλοντολογικών αλλαγών". 

 Για ποιο λόγο λοιπόν εμείς συνεχίζουμε να εμβολιάζουμε τα ζώα μας κάθε χρόνο?
Η πιο προφανής απάντηση, είναι για το εμπορικό κέρδος όλων των εταιρειών που βγάζουν τα εμβόλια. Έχει γίνει μια τεράστια καμπάνια από μέρους τους, και έχουν πείσει όλους τους ιατρικούς συλλόγους και τους δημόσιους φορείς, πως ο ετήσιος εμβολιασμός είναι απαραίτητος για να θεωρηθεί το ζώο υγιές, και θα πρέπει να συστήνεται ως υποχρεωτικός.

Ας δούμε όμως όλα τα "λάθη" γύρω από τον εμβολιασμό του ζώου μας, αναλυτικά:

Εμβολιάζουμε το ζώο μας πολύ νωρίς: ο εμβολιασμός του ζώου μας ξεκινά όταν αυτό είναι περίπου 8 εβδομάδες, και επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μέχρι να φτάσει το πρώτο έτος της ηλικίας του.
Στην πραγματικότητα το ζωάκι μας σε τόσο νεαρή ηλικία δεν έχει ανάγκη τον εμβολιασμό, καθώς έχει όλα τα αντισώματα που χρειάζεται από το μητρικό γάλα που του δίνει η μαμά του. Το μητρικό γάλα μάλιστα είναι τόσο ισχυρό, που αποδυναμώνει το οποιοδήποτε εμβόλιο εισχωρεί στον οργανισμό του κουταβιού όσο αυτό θηλάζει, άρα και το ίδιο το εμβόλιο σε τόσο μικρή ηλικία, στην ουσία δεν λειτουργεί. 
Η καλύτερη ηλικία για να γίνουν τα εμβόλια στο ζωάκι μας είναι στους 6 με 12 μήνες, όταν έχει ήδη μεγαλώσει αρκετά, το ανοσοποιητικό του σύστημα έχει ενισχυθεί και μπορεί να αντέξει καλύτερα το σοκ που προκαλούν στον οργανισμό του τα εμβόλια που του παρέχονται. 

Η δοσολογία του εμβόλιου είναι η ίδια για όλα τα ζώα: φανταστείτε πως το ίδιο ακριβώς εμβόλιο, με την ίδια δόση δραστικής ουσίας, γίνεται σε ένα τσιουάουα ενός κιλού και σε ένα γερμανικό ποιμενικό 30 κιλών. Σας φαίνεται αυτό λογικό?

Αρκετά εμβόλια έχουν μέσα ζωντανό ιό: Αυτό ενέχει πολλούς κινδύνους, γιατί μπορεί ο ιός να ενεργοποιηθεί μέσα στον οργανισμό και τελικά το ζώο να νοσήσει από την ασθένεια για την οποία εμβολιάστηκε. Έχουν καταγραφεί κρούσματα στο εξωτερικό, όπου ζώα που έκαναν σε πολύ μικρή ηλικία το εμβόλιο του τύφου, νόσησαν και πέθαναν από τύφο 10 με 15 μέρες μετά την λήψη του εμβόλιου.

Τα εμβόλια δεν προκαλούν ανοσία. Ευαισθητοποιούν: 
Η δουλειά του εμβόλιου είναι να εισάγει μικρές ποσότητες της νόσου στο σώμα, έτσι ώστε το σώμα είναι να δημιουργήσει ανοσία σε ένα πιο βολικό και προβλέψιμο χρονικό πλαίσιο.  
Οι περισσότεροι κτηνίατροι δίνουν μεγάλη προσοχή στον εμβολιασμό, αλλά πολύ λίγη στην ανοσοποίηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι τις περισσότερες φορές τα κουτάβια εμβολιάζονται πολύ νωρίς, πάρα πολύ συχνά και με πάρα πολλά εμβόλια ταυτόχρονα.  
Όταν συμβαίνει αυτό, τα εμβόλια καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα,και σε πολλές περιπτώσεις, μπορούν να προκαλέσουν υπερβολική διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος και τότε το σώμα επιτίθεται στα δικά του κύτταρα (αυτοάνοση νόσος).

Τα εμβόλια περιέχουν πολλά τοξικά συστατικά: Εκτός από τον ιό, τα εμβόλια περιέχουν πολλές άλλες ουσίες (thimerisal, aluminum, formaldehyde, phenols, animal organ tissues) οι οποίες είναι κατά βάση τοξικές για τον οργανισμό του ζώου, και μπορούν να προκαλέσουν από απλούς ερεθισμούς και ενοχλήσεις, μέχρι και καρκίνο στο σημείο που γίνεται η ένεση.

Ποια είναι λοιπόν η καλύτερη αντιμετώπιση? Όχι φυσικά να μην κάνουμε καθόλου εμβόλια.
Τα εμβόλια είναι χρήσιμα και προστατεύουν τα ζώα μας από επικίνδυνες ασθένειες. Όμως θα πρέπει να γίνονται με σύνεση, στη σωστή ηλικία και χωρίς άσκοπες επαναλήψεις.

Ήδη και αρκετοί Έλληνες κτηνίατροι έχουν πλέον ενημερωθεί και ευαισθητοποιηθεί πάνω στο θέμα, έχουν χωρίσει τα εμβόλια σε δύο κατηγορίες, τα απαραίτητα και τα προαιρετικά (τα οποία γίνονται μόνο σε ζώα που ζουν αδέσποτα, σε βρώμικο φυσικό περιβάλλον ή σε κυνοκομεία), και συνιστούν υποχρεωτικό εμβολιασμό κάθε 3 χρόνια και όχι πλέον ετησίως.

πηγή: dogsnaturallymagazine.com

Γιατί οι σκύλοι τρώνε χόρτα?

Όλοι οι ιδιοκτήτες σκύλων θα έχουμε παρατηρήσει κάποια στιγμή τον σκύλο μας στην βόλτα, να τρώει χορταράκια. Άλλα σκυλιά το κάνουν πιο συχνά, άλλα πιο σπάνια. Αλλά γιατί?
Η απάντηση είναι πως δεν ξέρουμε 100% γιατί.

Έχουν γίνει διάφορες έρευνες, και υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γιατί τα σκυλιά τρώνε χόρτα.
Το κάθε σκυλί είναι διαφορετικό, και μπορεί να τρώει χόρτα για διαφορετικό λόγο.
Όλα τα παρακάτω πάντως είναι σωστά, και μπορούν να συμβούν ανάλογα την περίπτωση:

1. Είναι γευστικό!
Τα σκυλιά μας, τρώνε οτιδήποτε πέσει κάτω από το τραπέζι με λαχτάρα. Γιατί να σταματήσουν εκεί? Πολλά σκυλιά μπορεί να βρίσκουν την γεύση του χόρτου λαχταριστή και γι' αυτό να επιθυμούν να το τρώνε.

2. Για να τραβήξουν την προσοχή μας!
Ειδικά αν έχουμε φωνάξει σε έναν σκύλο και τον έχουμε μαλώσει όταν πάει να φάει χόρτα, εκείνο μπορεί να επιμένει και να το ξανακάνει για να μας τραβήξει το ενδιαφέρον και να κεντρίσει την προσοχή μας.

3. Γιατί βαριούνται!
Πολλά σκυλιά, ειδικά αν βρίσκονται συνεχώς σε μια αυλή, όταν δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να κάνουν και όταν ο ιδιοκτήτης δεν φροντίζει να τα εξασκεί συστηματικά, αυτά βαριούνται και κάνουν αυτό που τους φαίνεται πιο εύκολο και πιο προσιτό για να περάσουν την ώρα τους. Τρώνε τα χορταράκια που βρίσκουν μπροστά τους.

4. Για να διώξουν το άγχος!
Κάποια σκυλιά, είτε στην βόλτα είτε κατά την παραμονή τους σε μια αυλή μπορεί να στρεσαριστούν από κάποιο γεγονός. Ένας τρόπος για να εκτονώσουν το στρες είναι να φάνε χόρτα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει αν δούμε τον σκύλο μας να τρώει χόρτα ξαφνικά, με έντονο και βιαστικό ρυθμό, σαν κάτι να τον πιέζει, και ειδικά αν είναι κάτι που το κάνει σπάνια και δεν πρόκειται για μια καθημερινή συνήθεια.

5. Για να καταπραΰνουν το στομάχι τους!
Αρκετά σκυλιά αφού φάνε χόρτα, ειδικά αν τα φάνε πολύ γρήγορα, στη συνέχεια κάνουν εμετό. Κάποιες μελέτες λένε πως τα σκυλιά όταν το κάνουν αυτό, εκ των προτέρων έχουν στομαχικές ενοχλήσεις, και τρώνε χόρτα γιατί ξέρουν πως αυτό θα τους προκαλέσει εμετό και έτσι θα ηρεμήσει το στομάχι τους.
Οι απόψεις όμως πάνω σε αυτό είναι αμφιλεγόμενες, καθώς πολλοί πιστεύουν πως τα σκυλιά δεν μπορούν να είναι τόσο έξυπνα ώστε να κάνουν από μόνα τους μια θεραπευτική αγωγή. Επιπλέον τα περισσότερα σκυλιά όταν τρώνε χόρτα, δεν δείχνουν από πριν να έχουν κάποια ενόχληση ή πόνο, και μόνο το 25% των σκύλων κάνουν στην συνέχεια εμετό, ενώ τα υπόλοιπα χωνεύουν τα χόρτα κανονικά.

6. Για να συμπληρώσουν την διατροφή τους με φυτικές ίνες!
Αυτή η άποψη είναι η επικρατέστερη και με την μεγαλύτερη λογική. Τα σκυλιά πριν χιλιάδες χρόνια όταν βρίσκονταν άγρια στην φύση, έτρωγαν ζώα φυτοφάγα, και μαζί με το ζώο έτρωγαν και όλα τα φυτικά υπολείμματα τροφής που υπήρχαν στο στομάχι του. Επίσης συμπλήρωναν την διατροφή τους με χόρτα και φρούτα.
Πλέον ο σκύλος που ζει με τον άνθρωπο σε αστικό περιβάλλον, ειδικά αν τρέφεται με ξηρά τροφή, έχει βασικές ελλείψεις στη διατροφή του, ειδικά σε φυτικές ίνες. Ο ίδιος ο οργανισμός λοιπόν αναζητά αυτή την τροφή, και γι' αυτό ο σκύλος πολλές φορές τρώει χόρτα για να ισορροπήσει την διατροφή του και να έχει καλύτερη πέψη.

Όποιος και να είναι ο λόγος που ο σκύλος μας τρώει χόρτα, αν αυτό δεν γίνεται εμμονή και απλά συμβαίνει περιστασιακά, μπορούμε να τον αφήσουμε να τα φάει άφοβα, καθώς δεν είναι καθόλου επιβλαβή για την υγεία του.
Το μόνο που θα πρέπει να προσέχουμε, είναι το γρασίδι ή τα χόρτα που τρώει ο σκύλος, να μην είναι ραντισμένα με επικίνδυνα τοξικά φυτοφάρμακα, γιατί σε αυτή την περίπτωση, όχι μόνο είναι επιβλαβή, αλλά μπορούν να αποβούν και μοιραία.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε τον σκύλο μας από την βρώση χόρτων, μπορούμε να τον εξασκούμε περισσότερο, να του δίνουμε περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα να ασχοληθεί και να του αποσπάμε έτσι το ενδιαφέρον από το χορτάρι.

43 χαμένες κάλτσες στο στομάχι ενός σκύλου!

Τον περασμένο Φεβρουάριο, ένας κτηνίατρος στο Portland χειρούργησε ένα τρίχρονο Μολοσσό, βάρους 64 κιλών, με σκοπό να αφαιρέσει μια μυστηριώδη μάζα που έφραζε το στομάχι του. 

Δεν πήρε πολύ ώρα στον γιατρό για να εντοπίσει τη σύσταση της εν λόγω μάζας: 43 ολόκληρες (και μια μισή) κάλτσες καταλάμβαναν την κοιλιά του σκύλου. 

"Ανοίξαμε το στομάχι του και βγάζαμε ασταμάτητα τη μια κάλτσα μετά την άλλη, όλες διαφορετικού σχήματος και μεγέθους'', αναφέρει ο Δρ. Ashley Magee του Νοσοκομείου Ζώων DoveLewis. Η Shawna Harch, μια εκ των εκπροσώπων του DoveLewis, δήλωσε ότι ο σκύλος πήρε εξιτήριο την επόμενη μέρα και έχει αναρρώσει πλήρως.

Τα απίστευτα ευρήματα της επέμβασης έγιναν είδηση αρκετούς μήνες αργότερα, καθώς ο κτηνίατρος που χειρούργησε το ζώο υπέβαλλε τις ακτινογραφίες στον ετήσιο διαγωνισμό "They Ate WHAT?" στo Veterinary Practice News. 

Παρά, όμως, τις άκρως ενδιαφέρουσες ακτινογραφίες που δημοσιεύτηκαν, η ιστορία του σκύλου-λάτρη της κάλτσας πήρε την τρίτη θέση, χάνοντας από έναν εξωτικό βάτραχο που με κάποιον τρόπο κατάπιε 30 πέτρες και ένα κοντότριχο Γερμανικό Πόιντερ που καταβρόχθισε μια μεταλλική βέργα για σουβλάκι. 

πηγή: lifo.gr

Οι σκύλοι νιώθουν συναισθήματα απαισιοδοξίας.

Η κοινή αντίληψη για τους σκύλους είναι ότι είναι εύθυμοι και ανέμελοι, συνεπώς θα περιμέναμε να χαρακτηρίζονται από αισιόδοξα συναισθήματα. Ωστόσο νέα έρευνα ανακάλυψε πως ορισμένοι σκύλοι είναι χαρακτηριστικά πιο απαισιόδοξοι από ότι άλλοι.

 

Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, παρουσιάστηκαν στους σκύλους δύο χαρακτηριστικοί ήχοι, ο ένας συνδεδεμένος με νερό και ο άλλος με γάλα. 

Οι ερευνητές παρατήρησαν πως οι απαισιόδοξοι σκύλοι δεν ανταποκρίνονταν στον ήχο για το γάλα, υπονοώντας πως δεν πίστευαν ότι θα τους το έδιναν στο τέλος.

«Η έρευνα είναι συναρπαστική γιατί μετράει τις θετικές και αρνητικές συναισθηματικές καταστάσεις στους σκύλους με αντικειμενικό και μη επεμβατικό τρόπο», δήλωσε η Μελίσσα Στάρλινγκ, μέλος της επιστημονικής ομάδας.

Πέρα από την κτηνιατρική σημασία, ο ακριβής προσδιορισμός του πόσο αισιόδοξος είναι ένας συγκεκριμένος σκύλος έχει ιδιαίτερη σημασία για σκυλιά-οδηγούς, σκυλιά που χρησιμοποιούνται από διάφορες υπηρεσίες στην αστυνομία, την πυροσβεστική και τον στρατό, αλλά και για τα σκυλιά που χρησιμοποιούνται ως ψυχολογικό βοήθημα σε άτομα με ανάγκη.

Οι δύο χαρακτηριστικοί ήχοι είχαν μία οκτάβα διαφορά. Όταν οι ερευνητές έπαιζαν στα σκυλιά ήχους με ενδιάμεσους τόνους, αυτά αντιδρούσαν σε διαφορετικούς βαθμούς, βοηθώντας έτσι τους επιστήμονες να τα κατηγοριοποιήσουν.

«Από τα σκυλιά που χρησιμοποιήσαμε τα περισσότερα ήταν αισιόδοξα, ωστόσο είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα για το γενικό πληθυσμό», δήλωσε η Στάρλινγκ.

Τα απαισιόδοξα σκυλιά ήταν επίσης πολύ πιο αγχώδη και νευρικά όταν αποτύγχαναν σε κάποια δοκιμασία, κλαίγοντας και αποφεύγοντας να την επαναλάβουν, σε αντίθεση με τα αισιόδοξα σκυλιά που συνέχιζαν απερίσπαστα.

Η σαφής διάκριση μεταξύ των τύπων των σκυλιών θα κάνει πιο εύκολο το έργο των εκπαιδευτών σκυλιών. Για παράδειγμα ένας απαισιόδοξος σκύλος ο οποίος αποφεύγει τα ρίσκα θα ήταν πιο κατάλληλος για να γίνει σκύλος-οδηγός για άτομα με προβλήματα όρασης, ενώ ένας αισιόδοξος σκύλος με μεγαλύτερη επιμονή θα ήταν καταλληλότερος για την ανίχνευση ναρκωτικών ή εκρηκτικών, σύμφωνα με την Στάρλινγκ.

πηγή: left.gr

Πέντε απλά βήματα για να αποφύγουμε τον καρκίνο στον σκύλο.

Γνωρίζατε πως η βασική αιτία θανάτου των σκύλων μετά τα 2 χρόνια, είναι ο καρκίνος? Για την ακρίβεια, τα τελευταία χρόνια, το 50% των ενήλικων σκύλων έχει μεγάλη πιθανότητα να προσβληθεί και να πεθάνει από καρκίνο. Το ποσοστό αυτό είναι συγκλονιστικό! Παρόλα αυτά, μπορούμε με λίγη προσοχή και μερικές απλές αλλά βασικές αλλαγές στην καθημερινότητα του σκύλου μας, να μειώσουμε κατά πολύ αυτή την πιθανότητα.

Οι σκύλοι έχουν ένα γονίδιο που ονομάζεται p53, το οποίο είναι σε θέση να καταπολεμά και να σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα, έχουν δηλαδή μια εκ γενετής προστασία. Όμως το γονίδιο αυτό, αν εκτεθεί έντονα σε τοξικές ουσίες και σε ιούς, καταστρέφεται, αφήνοντας πλέον τον σκύλο απροστάτευτο.
Η θεραπεία για τον καρκίνο του σκύλου, τις περισσότερες φορές δεν είναι αποτελεσματική, άρα η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, να προλάβουμε δηλαδή να μην προσβληθεί ο σκύλος μας από καρκίνο.

Ας δούμε λοιπόν 5 μικρές συμβουλές που θα μας βοηθήσουν να απομακρύνουμε τον κίνδυνο του καρκίνου από τον σκύλο μας:

1. Μειώστε την χρήση αποπαρασιτικών φαρμάκων
Όλες οι αμπούλες και τα προϊόντα για αποπαρασίτωση που χρησιμοποιούμε, περιέχουν τοξικά συστατικά τα οποία εισέρχονται μέσα στον οργανισμό του σκύλου, και μακροχρόνια μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο. 
Παρά τον ισχυρισμό όλων των εταιρειών πως τα προϊόντα τους είναι ασφαλή και μη τοξικά, η πραγματικότητα είναι πως περιέχουν και ουσίες οι οποίες με συνεχή χρήση μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα και του ήπατος.
Υπάρχουν πολλά οικολογικά προϊόντα, και συνταγές για σπιτικά αποπαρασιτικά φάρμακα, τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιούμε στον σκύλο μας και να αποφύγουμε πλέον τα τοξικά φάρμακα.

2. Φροντίστε τον κήπο σας με μη τοξικά προϊόντα
Όλα τα λιπάσματα και τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε για την φροντίδα του γκαζόν και όλων των φυτών του κήπου μας, είναι εξίσου τοξικά με τα αποπαρασιτικά προϊόντα.
Οι σκύλοι και οι γάτες περνάνε μεγάλο διάστημα στον κήπο και συνηθίζουν να ξαπλώνουν και να κυλιούνται στο χορτάρι. Έτσι έρχονται σε άμεση επαφή με οποιαδήποτε ουσία έχουμε χρησιμοποιήσει για την φροντίδα του κήπου.
Έρευνες έχουν δείξει πως το 70% των σκύλων που εμφάνισαν κακόηθες λέμφωμα ζούσαν σε σπίτι που χρησιμοποιούσαν χημικά λιπάσματα στον κήπο.Όπως με τα αποπαρασιτικά προϊόντα, έτσι και με τα λιπάσματα, υπάρχουν πολλά οικολογικά είδη και πολλές συνταγές για να φτιάξουμε σπιτικά λιπάσματα με φυσικά προϊόντα που μπορούν να σκοτώσουν τα παράσιτα του κήπου και να κρατήσουν εξίσου ζωντανά και ζωηρά τα φυτά μας.

3. Μάθε τι περιέχουν πραγματικά όλα τα καθαριστικά και αποσμητικά του σπιτιού
Όλα τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε για τον καθαρισμό και τον αρωματισμό του σπιτιού περιέχουν τοξικές ουσίες. Η καθημερινή έκθεση στις ουσίες αυτών των προϊόντων μπορεί να προκαλέσει καρκίνο όχι μόνο στον σκύλο μας, αλλά και σε εμάς τους ίδιους.
Ας προτιμήσουμε και σε αυτή την περίπτωση την χρήση βιολογικών ειδών, ή την παρασκευή σπιτικών συνταγών για καθαριστικά από φυσικά συστατικά.

4. Στείρωσε το ζώο σου στη σωστή ηλικία
Η στείρωση είναι ευεργετική για τον σκύλο και την γάτα, και σαφώς ενδείκνυται, αλλά θα πρέπει να γίνεται στη σωστή ηλικία. Η καλύτερη ηλικία για να στειρωθεί ένα ζώο είναι μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής του, και κατά προτίμηση μετά τους 18 μήνες, αφού έχει ενηλικιωθεί και έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξή του.
Έρευνες έχουν δείξει πως σκυλιά που έχουν στειρωθεί σε μικρή ηλικία έχουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά εμφάνισης οστεοσαρκώματος.
Ο κίνδυνος είναι ο ίδιος και για τα αρσενικά και για τα θηλυκά σκυλιά.

5. Μειώστε τον εμβολιασμό στο λιγότερο δυνατό
Αφήσαμε το πιο σημαντικό για το τέλος. 
Μετά από πολυετείς έρευνες είναι πλέον κοινά αποδεκτό πως ο υπερεμβολιασμός στα ζώα προκαλεί καρκίνο.
Ειδικά στις γάτες, η πιθανότητα να εμφανιστεί καρκινικός όγκος στο σημείο που γίνεται η ένεση του εμβολίου είναι πολύ μεγάλος, και γι' αυτό οι κτηνίατροι βρήκαν την λύση.... να εμβολιάζουν τις γάτες στην ουρά, η οποία είναι πολύ εύκολο να αφαιρεθεί χειρουργικά σε περίπτωση που εμφανιστεί όγκος σε αυτό το σημείο!
Τα εμβόλια, εκτός από τους ιούς που περιέχουν, έχουν και κάποια συστατικά τα οποία καταστρέφουν το πολύτιμο γονίδιο p53, που όπως προαναφέραμε είναι η φυσική προστασία του σκύλου κατά του καρκίνου.
Θα πρέπει να γνωρίζουμε πως για τις περισσότερες ασθένειες, αν το ζώο εμβολιαστεί μια φορά, είναι ασφαλές για όλη του την ζωή. Απλά επειδή η νομοθεσία παγκοσμίως αναφέρει πως ο εμβολιασμός των ζώων πρέπει να είναι ετήσιος, οι κτηνίατροι την ακολουθούν για να είναι νομικά καλυμμένοι.
Αν αναρωτηθείτε ποτέ για το αν το ζώο σας είναι προστατευμένο από κάποια ασθένεια, μπορείτε να ζητήσετε από τον κτηνίατρο να κάνει ένα τεστ αντισωμάτων στον σκύλο σας. Αν ο σκύλος έχει ήδη τα αντισώματα της ασθένειας στον οργανισμό του, δεν χρειάζεται περαιτέρω εμβολιασμό.

πηγή:  dogsnaturallymagazine.com

Είμαι υπεύθυνος κηδεμόνας και βγάζω βόλτα τον σκύλο μου πάντα με λουρί!

-Μην υποτιμάτε την αξία του λουριού: σώζει ζωές και χρησιμοποιείται για να προστατεύει!

-Πολλά σκυλιά χάνονται καθημερινά και για τα περισσότερα οι ιδιοκτήτες τους ήταν σίγουροι ότι δεν φεύγουν ποτέ από κοντά τους ή ότι τα έχουν βγάλει βόλτα σε ασφαλή περιοχή όπου δεν κινδυνεύουν! Μια ματιά σε φιλοζωικές σελίδες όπου συναντάται πληθώρα αγγελιών "χάθηκε" μπορεί να σας το επιβεβαιώσει!

-Ακόμα κι αν ο δικός σας σκύλος είναι κοινωνικός μπορεί να βρεθούν πάντα στο δρόμο του ακοινώνητοι σκύλοι που πλησιάζοντάς τους μπορεί πανεύκολα και ξαφνικά να ξεκινήσει καυγάς με ολέθριες συνέπειες για ζώα και ιδιοκτήτες! Υπάρχουν ακόμα και παιδάκια που μπορεί να τρομάξουν και το σκυλάκι σας να ταραχτεί και να αντιδράσει. Δεν είναι καθόλου σπάνιο το φαινόμενο δυστυχώς και όσο οι κηδεμόνες δεν κρατούν τα ζώα τους δεμένα θα συμβαίνει πάντα κατά καιρούς, ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένουν.
ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Τα μικρόσωμα σκυλάκια κινδυνεύουν περισσότερο, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ!! Μπορούν να πλησιάσουν κάποιο ακόμα και δεμένο και αν τους επιτεθεί δεν θα μπορέσουν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους!!

-Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να περάσει κάποιο αυτοκίνητο με ταχύτητα που δεν υπολογίζουμε και ο σκύλος να μην υπακούσει ή να πανικοβληθεί και τελικά μην το αποφύγει. Πολλά ζώα έχουν χάσει έτσι τη ζωή τους, και ακριβώς επειδή δεν μπορούν ποτέ να είναι απολύτως ελεγχόμενα, αν τα αγαπάμε πραγματικά το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα προστατεύουμε.
Είναι σαν να περνάμε ένα παιδί απέναντι σε μια λεωφόρο δίχως να το κρατάμε από το χέρι!!

-Όλα τα σκυλιά έχουν την τάση να υπακούουν στα ένστικτά τους. Ακόμα και αν ο σκύλος μας είναι φιλικός με τις γάτες (πράγμα που μάλιστα δεν είναι ο κανόνας) μπορεί να δει ένα γατάκι να τρέχει ή ακόμα και ένα περιστέρι να πάει να πετάξει και να νιώσει την παρόρμηση να το κυνηγήσει. Δεν θέλει πολύ για να ξεφύγει από το ασφαλές σημείο όπου βρισκόμαστε και να γίνει το κακό! Μπορεί ακόμα να τρομάξει από κάποιο θόρυβο ή κάποιο διερχόμενο όχημα και να τρέξει μακριά μας.

-Είναι εντελώς ανώφελο να μάθει ο σκύλος σας να βαδίζει ελεύθερος δίπλα ή κοντά σας, αφού ακόμα και με ένα μακρύ λουρί, όταν μάθει να περπατάει υπάκουα δεν θα καταλαβαίνει τη διαφορά!
Επίσης αυτό δεν καθιστά εσάς πιο ικανό ιδιοκτήτη με ιδιότητες εκπαιδευτή, αφού είναι μια τακτική που τον θέτει σε κίνδυνο. Είναι επομένως πολύ προτιμότερο να προσπαθήσετε να διοχετεύσετε την ενέργειά σας στο να τον εκπαιδεύσετε σε άλλα πράγματα όπως να τον κοινωνικοποιήσετε ή να του μάθετε να ακούει βασικές εντολές και να καταλαβαίνει λέξεις!

-Ο νόμος περί προστασίας ζώων, μας υποχρεώνει πλέον να λαμβάνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα για τον ασφαλή περίπατο του σκύλου μας, ενώ σε αντίθετη περίπτωση προβλέπονται πρόστιμα.
Καλό είναι να αναλογιστούμε τη σημασία της θέσπισης αυτού και να αντιληφθούμε πως ο σεβασμός του συνεπάγεται το σεβασμό προς τη ζωή του κατοικιδίου μας.

-Αν θέλετε μπορείτε να αφήσετε το σκύλο σας ελεύθερο να τρέξει σε κάποιο απόλυτα περιορισμένο και περιφραγμένο χώρο, όπου κατά προτίμηση δεν θα υπάρχουν άλλα σκυλάκια για να είστε βέβαιοι πως ούτε εκείνα θα του επιτεθούν ούτε θα νιώσει ανασφάλεια σε κάποια επαφή μαζί τους!

πηγή:  Pitbull-Rescue.gr

Οι 10 καλύτεροι και οι 10 χειρότεροι κολυμβητές στους σκύλους!

Κάποιες ράτσες σκύλων είναι γεννημένοι κολυμβητές,και κάποιες άλλες βουλιάζουν σαν τούβλο αν τα ρίξεις στο νερό!
Καλύτεροι κολυμβητές θεωρούνται γενικά τα κυνηγόσκυλα νερού, ενώ χειρότεροι, όσες φυλές έχουν πολύ βαρύ σώμα και μικροσκοπικά σε σχέση με το σώμα τους, πόδια, πράγμα που τους εμποδίζει να επιπλεύσουν και να μπορέσουν να κολυμπήσουν με άνεση.

Ας δούμε παρακάτω αναλυτικά, τις 10 φυλές σκύλων που είναι οι καλύτεροι κολυμβητές, και τις 10 φυλές με τις χειρότερες επιδόσεις στο κολύμπι.

Πρωταθλητές στην κολύμβηση!

1. Newfoundland
Αν ένα Newfoundland έπαιρνε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, σίγουρα θα καταλάμβανε την πρώτη θέση στην κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων. Αυτά τα σκυλιά είναι γεννημένοι κολυμβητές. Το παχύ τους τρίχωμα τα προστατεύει από τα κρύα νερά όπου συνήθως κολυμπούν, και οι μεμβράνες στις πατούσες, τους κάνουν δεινούς κολυμβητές. Παλιότερα τα Newfoundland ήταν σκυλιά εργασίας, και βοηθούσαν τους ψαράδες να τραβούν τα δίχτυα τους. Πλέον είναι υπέροχα σκυλιά για οικογένεια, με έναν πολύ γλυκό και ευγενικό χαρακτήρα.

2. Chesapeake Bay Retriever
Τα Chesapeake Bay Retrievers θεωρούνται δικαίως οι πιο "σκληροί" κολυμβητές. Αυτά τα σκυλιά αγαπούν τόσο πολύ το νερό, που τους δόθηκε το όνομα από την ακτή όπου αυτή η φυλή δημιουργήθηκε. Μπορούν να δουλέψουν με άνεση τόσο στην στεριά όσο στο νερό, και μπορούν να αντεπεξέλθουν σε δύσκολες καιρικές συνθήκες αν χρειαστεί. Όσοι έχουν Chesapeake Bay Retrievers, θα πρέπει να γνωρίζουν πως ένα μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και της εκτόνωσης του σκύλου, θα πρέπει να περιλαμβάνει και παιχνίδια στο νερό.




3.  Irish Setters
Παρόλο που τα Irish Setters θεωρούνται πολύ καλή φυλή για τα λιβάδια, αγαπούν εξίσου το νερό. Η φυλή αυτή δημιουργήθηκε από την μίξη πολλών άλλων φυλών, όπως το Irish Water Spaniel, το English Setter και το Pointer. Αυτά τα υπέροχα παιχνιδιάρικα σκυλιά είναι από τα πιο ενεργητικά που υπάρχουν, και έχουν εκτραφεί για να κυνηγούν. 








4. English Setter
Από την στιγμή που θαμπει ένα english setter στο νερό, δύσκολα θα βγει! Τα English Setters χρειάζονται μεγάλη άσκηση, και η πιο δημοφιλής δραστηριότητα γι' αυτά τα σκυλιά είναι το κολύμπι. Είναι μια πολύ έξυπνη φυλή που εκπαιδεύεται πολύ εύκολα.  










5. Golden Retrievers
Όταν σκεφτόμαστε σκυλιά να κολυμπούν, οι περισσότεροι φέρνουμε στο μυαλό τα  Golden Retrievers. Τα Golden Retrievers δημιουργήθηκαν από τα πρώτα retrievers σε συνδυασμό με τα καλύτερα water spaniels, και αυτό εξηγεί την καταπληκτική τους ικανότητα σε υδάτινο περιβάλλον. Διαθέτουν μάλιστα και γούνα που απωθεί το νερό!










  

6. Irish Water Spaniel
Είναι το πιο ψηλό από τα spaniels, και πρόκειται για μια από τις πιο έξυπνες φυλές που υπάρχουν. Το σγουρό τρίχωμά τους, φτιαγμένο από σφιχτές μπούκλες, κάνει την γούνα τους να απωθεί το νερό. Αυτά τα σκυλιά είναι δεινοί κολυμβητές και κυνηγοί υδρόβιων πτηνών. Είναι από τις πιο δημοφιλείς φυλές για την οικογένεια και για τις επιδείξεις. 








7. Nova Scotia Duck Tolling Retriever
Είναι τα πιο μικρά από τα retrievers, αλλά μπορούν να ξεπεράσουν στο κολύμπι ακόμα και τα πιο μεγάλα "νερόσκυλα"! Αυτά τα παιχνιδιάρικα και πανέξυπνα σκυλιά έχουν διπλό τρίχωμα που απωθεί το νερό. Δημιουργήθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα για να εντοπίζουν και να κυνηγούν υδρόβια πτηνά.









 
8. Portuguese Water Dog
To  Portuguese Water Dog είναι μια σπάνια φυλή σκύλου εργασίας. Προέρχεται από την περιοχή της Πορτογαλίας Algarve, και αργότερα εξαπλώθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τα Portuguese Water Dogs δημιουργήθηκαν για να μαζεύουν τα ψάρια μέσα στα δίχτυα, και για να πηγαινοφέρνουν πράγματα από τα πλοία στην στεριά. Ο Bo Obama είναι σίγουρα το πιο διάσημο Portuguese Water Dog αυτή την εποχή, και ελπίζουμε όσο ζει στον Λευκό Οίκο να καταφέρνει να κολυμπά και να ψαρεύει όσο συχνά θα ήθελε.

9. Labrador Retriever
Η φυλή από την οποία δημιουργήθηκε το Labrador είναι το St. John's Water Dog, μια μίξη από αγγλικές, ιρλανδικές και πορτογαλικές φυλές εργασίας. Ως σκύλος εργασίας, ο πρόγονος του Labrador μπορούσε να κουβαλάει σκοινιά στα πλοία, να ρυμουλκεί βάρκες και να μαζεύει δίχτυα. Αυτό όμως που τα έκανε ιδανικούς συντρόφους για τον άνθρωπο, είναι η αξιοθαύμαστη αφοσίωσή τους. Τα Labradors είναι γνωστά για την ικανότητά τους να φέρνουν το οτιδήποτε από το νερό στην στεριά. Στις μέρες μας συχνά χρησιμοποιούνται και ως ναυαγοσώστες. 



 
10. Spanish Water Dog
Από βοσκοί έως κυνηγοί, τα Spanish Water Dogs είναι ιδιαίτερα ευέλικτα σκυλιά εργασίας. Είναι πολύ ενεργητικά, ασυνήθιστα ευλύγιστα, πολύ έξυπνα και πολύ εύκολα εκπαιδεύσιμα. Η αγάπη τους για την θάλασσα είναι φανερή από την μεγάλη τους θέληση να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες που περιλαμβάνουν νερό.









Και περνάμε τώρα στους..... ανεπίδεκτους μαθήσεως!

1. Bulldog
Το Bulldog είναι ίσως η λιγότερο φτιαγμένη για κολύμπι φυλή σκύλου. Όσοι έχουν bulldog θα πρέπει να έχουν λάβει ειδικά μέτρα ασφαλείας στο σπίτι τους, αν βρίσκονται σε μέρος όπου υπάρχει πισίνα, θα πρέπει να είναι περιφραγμένη και ο σκύλος να μένει μακριά. Σε περίπτωση που ένα bulldog βρεθεί μέσα στο νερό θα πρέπει να φορά σωσίβιο και να παρακολουθείται συνεχώς από έναν άνθρωπο δίπλα του. Το μεγάλο και βαρύ σώμα τους, τα κάνει να βουλιάζουν μέσα στο νερό σαν πέτρα. Αν προσθέσουμε σε αυτό και τα εκ γενετής αναπνευστικά προβλήματα που έχει ένα bulldog, καταλαβαίνουμε πως το να πνιγεί στο νερό είναι θέμα λεπτών.

 
2. Basset Hounds
To κοντόχοντρο σώμα των Basset Hounds, τα κάνει να κολυμπούν με δυσκολία. Το σώμα τους είναι χαμηλά στο έδαφος και τα κοντά ποδαράκια τους τα κάνουν να κινούνται αργά. Κουβαλούν τα δύο τρίτα του βάρους του σώματός τους στα δύο μπροστινά τους πόδια. Αυτή η τόσο άνιση κατανομή του βάρους τους, κάνει τα  Basset Hounds πολύ κακούς κολυμβητές.







 
3. Maltese
Τα Maltese είναι πολύ μικρά σκυλιά με τετράγωνο και στιβαρό σώμα. Παρόλο που δεν μπορούν να θεωρηθούν με τίποτα δεινοί κολυμβητές, τα καταφέρνουν να κολυμπήσουν έστω και για λίγο. Ο κίνδυνος που υπάρχει με αυτή την φυλή, δεν είναι τόσο το ίδιο το κολύμπι, όσο το ότι μπορεί να φοβηθούν ή να κρυώσουν πολύ εύκολα, αν κολυμπήσουν για αρκετή ώρα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε αυξάνεται ο κίνδυνος πνιγμού. 





   
4. Dachshund
Το μακρύ σώμα του Dachshund, το δυσκολεύει στο κολύμπι. Τα κοντά ποδαράκια του δεν του δίνουν αρκετή δύναμη ώστε να μπορέσει να επιπλεύσει. Επιπλέον, παλεύει να κρατήσει το κεφάλι του έξω από τν νερό, καθώς έχει πολύ κοντό λαιμό.









 
5.  Scottish Terrier
Το βαρύ σώμα και τα κοντά πόδια που έχει το  Scottish Terrier, τον κάνουν πολύ κακό κολυμβητή. Η γούνα του επίσης είναι πολύ βαριά και απορροφά το νερό, πράγμα που δεν τον βοηθά καθόλου να επιπλεύσει. Αυτός ο σκύλος δεν θα πρέπει ποτέ να βρεθεί στο νερό χωρίς την επίβλεψη ενός ανθρώπου, γιατί μπορεί να βουλιάξει στην προσπάθειά του να κολυμπήσει. Παρόλο που τα Scottish Terrier αγαπούν το νερό και δεν το φοβούνται, οι ιδιοκτήτες τους θα πρέπει να είναι προσεκτικοί και να μην τα αφήνουν ποτέ μόνα τους κοντά σε θάλασσα ή πισίνα.




6. Pekingese
Τα  Πεκινουά παρόλο που είναι μικρά σκυλάκια αγκαλιάς, έχουν δυνατό και μυώδες σώμα. Το τρίχωμά τους έχει ένα πυκνό υπόστρωμα, και μακρύ και ίσιο εξωτερικό στρώμα. Αυτό το πυκνό τρίχωμα λειτουργεί ως εμπόδιο στην προσπάθειά τους να κολυμπήσουν. Η γούνα τους απορροφά νερό πολύ εύκολα, βαραίνει, και μπορούν εύκολα να βυθιστούν και να πνιγούν.








 
7. Shih Tzu
Αυτή η φυλή έχει και κοντή μουσούδα και κοντό λαιμό. Εξαιτίας αυτού, τα Shih Tzu παλεύουν να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω από το νερό όταν προσπαθούν να κολυμπήσουν. Έχουν επίσης τρίχωμα που μοιάζει πολύ με το ανθρώπινο, και βαραίνει πολύ όταν βραχεί. Δεν πρέπει ποτέ να αφήνουμε ένα Shih Tzu να κολυμπά μόνο του χωρίς επίβλεψη, γιατί μπορεί να κουραστεί εύκολα και να πνιγεί.





 
 
8. Staffordshire Bull Terrier

Το σώμα αυτού του σκύλου δεν είναι ιδανικό για κολύμπι. Το Staffordshire Bull Terrier έχει ένα πολύ βαρύ και μυώδες σώμα. Το κεφάλι του είναι δυσανάλογο με το σώμα του, δημιουργώντας μια άνιση κατανομή βάρους. Αυτό τον δυσκολεύει στο κολύμπι, καθώς το πιο βαρύ κεφάλι του τον κάνει να βουλιάζει μπροστά, και ο σκύλος να παλεύει με τα πόδια του για να κρατήσει το κεφάλι του ψηλά.

9. Pug

Το μικρό σώμα των Pugs καθιστά το κολύμπι γι' αυτά μια πρόκληση. Το βάρος τους και τα μικρά πόδια τους, λειτουργούν ως εμπόδιο στην προσπάθειά τους να κολυμπήσουν. Σε κάποια pugs αρέσει το κολύμπι, παρόλα αυτά, δεν θα πρέπει ποτέ να αφήνονται μόνα τους στο νερό, καθώς μπορούν πολύ εύκολα να βουλιάξουν.

10. Chow Chow

Η διάσημη αυτή φυλή έχει πολύ πυκνή γούνα, που μπορεί να είναι είτε τραχιά είτε απαλή. Παρόλο που το εξωτερικό τρίχωμα μπορεί να διαφέρει ανά περίπτωση, το εσωτερικό υπόστρωμα της γούνας τους έχει ιδιαίτερη μόνωση κατά του κρύου. Αυτό τα κρατά ζεστά ακόμα και μέσα στο παγωμένο νερό. Όμως το βαρύ τρίχωμά τους μπορεί να γεμίσει νερό και να βαρύνει, με αποτέλεσμα να βουλιάξουν και να πνιγούν ενώ κολυμπούν.

πηγή: pawnation.com