Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την πυομήτρα.

Η πυομήτρα είναι μια πολύ σοβαρή πάθηση της μήτρας που προσβάλλει πολλά θηλυκά θηλαστικά, όπως τους σκύλους, τις γάτες, τα κουνέλια κλπ. Πιο συχνά όμως εμφανίζεται στους σκύλους.

Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή νόσο καθώς εμφανίζεται ξαφνικά, έχει ταχεία εξέλιξη, και αν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα και επιθετικά, καταλήγει στον θάνατο του ζώου.

Εμφανίζεται πιο συχνά σε ζώα μέσης και μεγάλης ηλικίας, χωρίς όμως να αποκλείεται και η εμφάνιση της νόσου σε πιο νεαρές ηλικίες.
Η πεποίθηση πως αν το ζώο έχει κυοφορήσει δεν διατρέχει πλέον κίνδυνο πυομήτρας είναι ψευδής. Ακόμα και τα ζώα που έχουν κυοφορήσει και γεννήσει μπορεί να εμφανίσουν πυομήτρα σε κάποια φάση της ζωής τους. Το σίγουρο όμως είναι, πως τα ζώα που δεν έχουν κυοφορήσει ποτέ ενώ συνεχίζουν να έχουν οίστρο, έχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.

Πως δημιουργείται η πυομήτρα

Η πυομήτρα οφείλεται στις ορμονικές και μορφολογικές αλλαγές της μήτρας κατά την διάρκεια του οίστρου του ζώου. 
Κατά την διάρκεια του οίστρου, ο αυχένας της μήτρας ανοίγει και το ενδομήτριο διογκώνεται. Ταυτόχρονα, ο τράχηλος που είναι πάντα ερμητικά κλειστός, κατά τη διάρκεια του οίστρου ανοίγει ώστε να αφήσει το σπέρμα να περάσει μέσα στην μήτρα. Την ίδια στιγμή, τα λευκά αιμοσφ
αίρια τα οποία συνήθως προστατεύουν και εμποδίζουν τα μικρόβια να εισέλθουν, κατά την διάρκεια του οίστρου εξαφανίζονται από την μήτρα ώστε να αφήσουν το σπέρμα να εισέλθει χωρίς να υποστεί καμία βλάβη. Τότε όμως εισέρχονται ανεμπόδιστα και πολλά μικρόβια.
Μετά το τέλος του οίστρου, ο αυχένας της μήτρας ξανακλείνει, όμως μερικές φορές το ενδομήτριο δεν επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση. Τότε βρίσκουν την ευκαιρία τα διάφορα μικρόβια να εγκλωβιστούν μέσα στο διογκωμένο ενδομήτριο και να δημιουργήσουν σοβαρές μολύνσεις.
Η μόλυνση έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πύον και αίμα μέσα στην μήτρα. Ο οργανισμός προσπαθεί να αποβάλλει μέρος από τις τοξίνες μέσω των νεφρών, αλλά πολλές φορές τα νεφρά δεν αντέχουν και έτσι προκαλείται νεφρική ανεπάρκεια.
Αν η πυομήτρα δεν διαγνωσθεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα, η μήτρα μπορεί να διογκωθεί τόσο πολύ μέσα στο σώμα του ζώου, ώστε να προκληθεί ρήξη μήτρας, και το ζώο να πεθάνει από σηψαιμία.

Πότε εμφανίζεται η πυομήτρα
Η πιο επικίνδυνη περίοδος για να εμφανιστεί πυομήτρα, είναι δύο έως οκτώ εβδομάδες μετά τον τελευταίο οίστρο.

Συμπτώματα
Υπάρχουν δύο είδη πυομήτρας, τα οποία έχουν και διαφορετικά συμπτώματα:

Ανοιχτή πυομήτρα: Σε αυτή την περίπτωση ο τράχηλος παραμένει ανοιχτός και έτσι το πύον εξέρχεται μέσω της γεννετικής οδού, και είναι εμφανές.
Τα βασικά συμπτώματα σε αυτή την περίπτωση, είναι η εμφανής εκροή πύου από τα γεννετικά όργανα του σκύλου, και το επίμονο γλύψιμο του σκύλου στις επίμαχες περιοχές. Το πύον που εμφανίζεται είναι δύσοσμο και πολλές φορές συνοδεύεται από ένα βλεννοαιμοραγικό σκούρο καφέ-πράσινο κολπικό έκκριμα. Επίσης εμφανίζεται ένα απότομο "ξεφούσκωμα" της διογκωμένης κοιλιάς που είχε το ζώο κατά την διάρκεια του οίστρου.

Κλειστή πυομήτρα: Είναι η πιο δύσκολη και επικίνδυνη περίπτωση, καθώς το πύον που δημιουργείται στον οργανισμό δεν βρίσκει δίοδο προς τα έξω, και εγκλωβίζεται μέσα, μολύνοντας ακόμα περισσότερο το ζώο. Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να διαγνωστεί έγκαιρα η πυομήτρα, και το ζώο από κάποια στιγμή και μετά αρχίζει να δείχνει βαριά άρρωστο. Εμφανίζει λήθαργο, ανορεξία, καταβολή δυνάμεων, πολυουρία, πολυδιψία, πυρετό, διόγκωση κοιλιάς, εμετό και διάρροια.

Και στις δύο περιπτώσεις ο σκύλος πίνει υπερβολικά πολύ νερό, στην προσπάθεια του να βοηθήσει τα νεφρά να αποβάλλουν τις τοξίνες.
Γενικά, αν μερικές εβδομάδες μετά τον οίστρο παρατηρήσουμε τον σκύλο μας να πίνει υπερβολικό νερό και να ουρεί περισσότερο από όσο συνήθως, είναι κάτι που θα πρέπει να μας ανησυχήσει και να πάμε κατευθείαν στον κτηνίατρο, καθώς αυτά είναι τα πρώτα συμπτώματα της πυομήτρας.

Διάγνωση
Η πρώτη κλινική εικόνα του ζώου μας οδηγεί προς την διάγνωση πυομήτρας όταν: το σκυλί πίνει πολύ νερό και ουρεί υπερβολικά. Όταν δείχνει άρρωστο, δεν έχει δυνάμεις, έχει ανορεξία, εμετούς και πυρετό. Στην συνέχεια ο κτηνίατρος, με ακτινογραφίες και αιματολογικές εξετάσεις επιβεβαιώνει την ύπαρξη πυομήτρας.

Αντιμετώπιση

Ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης της πυομήτρας είναι η ολική ωοθηκυστερεκτομή, η ολική αφαίρεση της μήτρας δηλαδή, ή αλλιώς η στείρωση. Ενώ κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, όταν πρόκειται για ένα υγιές σκυλί, η χειρουργική αυτή επέμβαση είναι στην ουσία ένα χειρουργείο ρουτίνας, στην περίπτωση που το σκυλί έχει διαγνωσθεί με πυομήτρα το χειρουργείο γίνεται πολύ πιο πολύπλοκο και επικίνδυνο για επιπλοκές, καθώς ο οργανισμός του ζώου είναι ήδη αρκετά επιβαρυμένος.

Υπάρχει και μια αγωγή θεραπείας με αντιβιώσεις και φαρμακευτική αγωγή, αλλά επειδή τα ποσοστά επιτυχίας της είναι εξαιρετικά χαμηλά, οι κτηνίατροι δεν την συνιστούν και την χορηγούν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου το χειρουργείο δεν μπορεί να γίνει για κάποιο λόγο.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα ζώα μετά το χειρουργείο και με την ανάλογη υποστηρικτική φαρμακευτική αγωγή, αναρρώνουν πλήρως.

Πρόληψη
Η μοναδική πρόληψη για την εμφάνιση πυομήτρας στο ζώο μας, είναι η έγκαιρη στείρωση του ζώου. Αν το σκυλί δεν πρόκειται να ζευγαρώσει ποτέ στην ζωή του και να κυοφορήσει, είναι προτιμότερο να στειρωθεί εγκαίρως σε νεαρή ηλικία, ώστε να αποφευχθεί ο μεγάλος κίνδυνος εμφάνισης πυομήτρας. 
Η καταλληλότερη στιγμή για την στείρωση του θηλυκού σκύλου, είναι αμέσως μετά την εμφάνιση του πρώτου οίστρου, στην ηλικία του ενός έτος περίπου.
Η θεωρία πως το σκυλί είναι καλύτερα να ζευγαρώσει έστω μια φορά πριν στειρωθεί δεν ευσταθεί, και δεν υπάρχει καμία καταγεγραμμένη μελέτη που να το υποστηρίζει.
Επίσης, είναι προτιμότερο να μην χρησιμοποιούνται ειδικές ενέσεις προσωρινής παύσης του οίστρου του ζώου, διότι αυτές όχι μόνο αποτρέπουν τον κίνδυνο εμφάνισης πυομήτρας, αλλά αντίθετα τον αυξάνουν.

Η μυρωδιά μας λειτουργεί σαν "άρωμα" για τον σκύλο μας.

Η μυρωδιά των οικείων ανθρώπων κεντρίζει τον εγκέφαλο των σκύλων και τους δημιουργεί συναισθηματική ανταπόκριση.  
Η μυρωδιά μας είναι συνδυασμένη στον εγκέφαλο του σκύλου μας ως "ανταμοιβή".
 

Αν ο σκύλος σας, δείχνει χαρούμενος κάθε φορά που σας βλέπει, είναι προφανώς επειδή του αρέσει η μυρωδιά σας. Η μυρωδιά που έχει ο κάθε άνθρωπος στο οικείο περιβάλλον του σκύλου, λειτουργεί σαν διεγερτικό και του προκαλεί συναισθηματική ανταπόκριση, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε πρόσφατα. 

Η μυρωδιά μας, είναι συνδυασμένη στο μυαλό του σκύλου μας με "ανταμοιβή", και οι πιο έντονες αντιδράσεις προκαλούνται από τους ανθρώπους που είναι πιο κοντά στον σκύλο, λένε οι ερευνητές.

O Gregory Berns από το Emory University της Atlanta, λέει χαρακτηριστικά: 

«Παρόλο που θα θεωρούσαμε πως η μυρωδιά των άλλων σκύλων θα ήταν αυτή που θα προκαλούσε πιο έντονα συναισθήματα, τελικά από ό,τι φαίνεται, η «επιβραβευτική ανταπόκριση» προέρχεται από την μυρωδιά των ανθρώπων.

Όταν οι άνθρωποι μυρίζουν το άρωμα που συνηθίζει να φορά ένας άνθρωπος που αγαπούν, έχουν αυτόματα μια ασυναίσθητη συναισθματική αντίδραση. Με το πείραμά μας, προσπαθήσαμε να βάλουμε στην ίδια διαδικασία τους σκύλους. Αλλά από την στιγμή που οι σκύλοι λειτουργούν πολύ περισσότερο με την μύτη από ότι οι άνθρωποι, η αντίδρασή τους προφανώς θα είναι πολύ πιο έντονη από την δική μας, απέναντι σε μια μυρωδιά.

Είναι άλλο πράγμα να μπαίνεις μέσα στο σπίτι και ο σκύλος σου να πηδάει από χαρά πάνω σου γιατί ξέρει πως μια σειρά από καλά πράγματα πρόκειται να συμβούν. Σε αυτό βοηθά και η οπτική επαφή. Στο πείραμα που κάναμε εμείς όμως, οι άνθρωποι των οποίων η μυρωδιά μας ενδιέφερε, δεν ήταν παρόντες.

Αυτό σημαίνει πως ο εγκέφαλος του σκύλου κεντρίζεται και αντιδρά από κάτι που βρίσκεται σε απόσταση. Μας δείχνει πως στο μυαλό των σκύλων υπάρχει ήδη μια διανοητική απεικόνιση μας, η οποία ενεργοποιείται ακόμα και αν εμείς δεν είμαστε εκεί.»

Το πείραμα του πανεπιστημίου, που είναι και το πρώτο αυτού του τύπου, αφορούσε 12 σκύλους από διαφορετικές φυλές, τους εγκέφαλους των οποίων σκάναραν, την στιγμή που τους έβαζαν μπροστά τους να μυρίσουν πέντε διαφορετικές μυρωδιές.

Οι διαφορετικές μυρωδιές που μύρισαν οι σκύλοι ήταν οι εξής:

•  Ένα αντικείμενο το ίδιου του σκύλου
•  Ένα αντικείμενο ενός σκύλου που δεν είχαν δει ποτέ
•  Ένα αντικείμενο ενός σκύλου που ζει στο ίδιο ή στο γειτονικό σπίτι με αυτούς
•  Ένα αντικείμενο ενός ανθρώπου που δεν τον γνωρίζουν καθόλου
•  Ένα αντικείμενο ενός ανθρώπου που ζει μέσα στο σπίτι τους

    Σχετικά με το αντικείμενο του οικείου ανθρώπου, επιλέχτηκε από τους ερευνητές να προέρχεται από κάποιο άτομο που ζει μέσα στο σπίτι, αλλά να μην είναι του χειριστή του σκύλου, έτσι ώστε καμμία από τις μυρωδιές να μην βρισκόταν και σαν φυσική παρουσία στον χώρο του πειράματος.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως και οι πέντε μυρωδιές προκάλεσαν αντίστοιχες αντιδράσεις στον εγκέφαλο του σκύλου. Η πιο έντονη αντίδραση με διαφορά ήταν αυτή στο άρωμα του οικείου ανθρώπου, ενώ επόμενη σε ένταση ήταν η αντίδραση στο άρωμα του οικείου σκύλου.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Behavioural Processes, και επιβεβαίωσαν πως ο σκύλος είχε την πιο δυνατή αντίδραση στο άρωμα του οικείου ανθρώπου του, ακόμα και αν το άτομο δεν βρισκόταν μέσα στον χώρο.

Τα ζώα τα οποία εκπαιδεύονται για να γίνουν σκύλοι θεραπείας, έδειξαν ακόμα πιο έντονη αντίδραση και πολύ πιο έντονη κινητικότητα του εγκεφάλου, σε σχέση με τα υπόλοιπα ζώα που πήραν μέρος στο πείραμα.

Πηγή: dailymail.co.uk

Τι κάνουμε αν τσιμπήσει μέλισσα ή σφήκα τον σκύλο μας.

Η άνοιξη έχει ξεκινήσει, και το καλοκαίρι είναι πολύ κοντά. Έτσι μπαίνουν ξανά στην ζωή μας αλλά και στην ζωή των τετράποδων φίλων μας, οι μέλισσες, οι σφήκες και τα διάφορα άλλα έντομα που μπορεί να μας τσιμπήσουν και να μας δημιουργήσουν πρόβλημα. 

Στους ανθρώπους το τσίμπημα μιας μέλισσας ή μια σφήκας (εκτός και αν ο άνθρωπος είναι αλλεργικός), είναι απλά κάτι ενοχλητικό, που πονάει για λίγο και μετά περνάει. Οι σκύλοι είναι φτιαγμένοι λίγο διαφορετικά από τους ανθρώπους, και αν τσιμπηθούν πολλές φορές ταυτόχρονα μπορούν να πάθουν σοβαρές βλάβες στα νεφρά τους.
Ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγουμε τέτοιες επιπλοκές, είναι η πρόληψη και η προσπάθεια αποφυγής των εντόμων. 

Πως μπορούμε να αποφύγουμε τα έντομα? 

Καταρχάς θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τις μέλισσες από τις σφήκες, να μάθουμε να τις ξεχωρίζουμε οπτικά και να γνωρίζουμε τις συνήθειές τους. Οι μέλισσες, δεν είναι επιθετικές, δεν τσιμπούν ποτέ αν δεν απειληθούν, και βρίσκονται συνήθως στα λουλούδια και τα φυτά από όπου τρώνε γύρη.
Οι σφήκες από την άλλη, μπορούν να γίνουν επιθετικές και να τσιμπήσουν πολύ πιο εύκολα, και πολλές φορές ταυτόχρονα. Τις συναντάμε συνήθως σε μέρη με αποφάγια, σκουπίδια, σάπια φρούτα, γλυκά ή ακόμα και στην ψησταριά του μπάρμπεκιου.
Κρατάμε τον χώρο μας καθαρό. Με το να καθαρίζουμε τους χώρους που κινούμαστε εμείς και το κατοικίδιο μας, να σκουπίζουμε τα αποφάγια όταν μαγειρεύουμε ή όταν κάνουμε μπάρμπεκιου, και να πετάμε συχνά τα σκουπίδια, καταφέρνουμε να κρατάμε μακριά και τα ενοχλητικά έντομα.
Βγαίνουμε βόλτα τις σωστές ώρες. Οι μέλισσες είναι περισσότερο ενεργητικές την αυγή και το σούρουπο, ενώ οι σφήκες είναι περισσότερο δραστήριες τις πιο ζεστές ώρες της μέρας. Αν μπορούμε λοιπόν, είναι καλό να βγαίνουμε βόλτα με το σκυλάκι μας το υπόλοιπο χρονικό διάστημα, ώστε να αποφεύγουμε δυσάρεστες συναντήσεις. Αν πάλι βγούμε αυτές τις ώρες, καλό είναι να αποφεύγουμε τα μέρη με τα πολλά λουλούδια και φυτά, καθώς και τα σκουπίδια.
Αποφεύγουμε τα έντονα αρώματα. Αυτό είναι καλό και για εμάς αλλά και για τα κατοικίδια που βγαίνουν μαζί μας βόλτα. Είναι γνωστό πως οι μέλισσες έλκονται από τα έντονα λουλουδάτα αρώματα που φοράμε πολλές φορές. Γι' αυτό όταν βγαίνουμε βόλτα με τον σκύλο μας, αν θέλουμε να αποφύγουμε όσο γίνεται την ενόχληση από τις μέλισσες, καλό είναι να μην φοράμε καθόλου άρωμα, ή έστω κάτι πολύ διακριτικό.

Όμως επειδή πρακτικά δεν είναι εφικτό να αποφύγουμε εξ' ολοκλήρου τα έντομα, είναι καλό να γνωρίζουμε και τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση που ο σκύλος μας τσιμπηθεί από μια μέλισσα ή μια σφήκα.

Τι κάνουμε αν τσιμπηθεί ο σκύλος μας από μέλισσα ή σφήκα:
Παραμένουμε ψύχραιμοι. Όσο σοβαρό και να είναι το τσίμπημα για τον σκύλο μας, δεν θα τον βοηθήσουμε καθόλου αν πανικοβληθούμε. Καταρχάς απομακρύνουμε τον σκύλο μας από το σημείο που τσιμπήθηκε, γιατί πολύ πιθανά να βρίσκονται εκεί και άλλα έντομα

Ελέγχουμε το τσίμπημα. Βλέπουμε την περιοχή προσεκτικά και προσπαθούμε να εντοπίσουμε το τσίμπημα και ίσως να βρούμε και το ίδιο το κεντρί. Αν είναι σε εμφανές και εύκολα προσβάσιμο σημείο, καλό είναι να προσπαθήσουμε να το βγάλουμε, γιατί έτσι θα ελαχιστοποιήσουμε το δηλητήριο που θα εισχωρήσει στον οργανισμό του σκύλου. Δεν θα πρέπει να το ζουλήξουμε και να προσπαθήσουμε να το βγάλουμε όπως θα κάναμε με μια ακίδα, γιατί έτσι μπορεί να προκαλέσουμε το ενεργό ακόμα κεντρί να βγάλει ακόμα περισσότερο δηλητήριο. Μπορούμε όμως να το πιάσουμε απαλά από την άκρη με ένα τσιμπιδάκι ή με τα νύχια μας και να το τραβήξουμε προς τα έξω.
Εφαρμόζουμε τις πρώτες βοήθειες. Αρχικά μπορούμε να βάλουμε λίγη σόδα και νερό πάνω στο τσίμπημα, και να περιμένουμε να δούμε αν θα αρχίσει να πρήζεται η περιοχή, ειδικά αν το τσίμπημα έχει γίνει κάπου στο κεφάλι ή το στόμα. Μπορούμε επίσης να βάλουμε πάνω στο σημείο και λίγο πάγο έτσι ώστε να μειώσουμε το πρήξιμο.

Πάμε άμεσα στον κτηνίατρο. Αν δούμε πως το τσίμπημα αρχίζει να πρήζεται μέσα σε λίγα λεπτά, τότε πάμε άμεσα τον σκύλο μας στον γιατρό. Επίσης αν ο σκύλος δεν έχει δεχτεί μόνο ένα τσίμπημα αλλά πολλαπλά, τότε δεν περιμένουμε ούτε λεπτό για πρώτες βοήθειες, αλλά τρέχουμε κατευθείαν στον κτηνίατρο.
Η αγωγή που θα παρέχει ο κτηνίατρος διαφέρει ανάλογα με την περίπτωση και την σοβαρότητα του τσιμπήματος. Συνήθως χορηγούνται αντισταμινικά και κορτιζόνη. Αν όμως υπάρχουν πολλαπλά τσιμπήματα και η κατάσταση είναι πιο σοβαρή, είναι πιθανό να γίνει ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και αντιβίωσης.

Είσαι έγκυος; Μην πετάς τη γάτα!

Γράφει η Ελένη Κεφαλοπούλου στο trihes.gr

Ένα παράσιτο κατάφερε εδώ και χρόνια να τρομοκρατήσει πολλές Ελληνίδες και να δημιουργήσει σύγχρονες φοβίες και προκαταλήψεις απέναντι στις γάτες. 
Άγνοια ή παραπληροφόρηση; Υπάρχει κίνδυνος τελικά;

Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τους μύθους και µε αυτούς εξηγούσαν πολλά φυσικά φαινόμενα. Οι σύγχρονοι απόγονοί τους, δυστυχώς, δημιουργούν μύθους από καθαρή άγνοια. Ένας από αυτούς είναι και ο σχετικός µε το τοξόπλασμα, που εξοστράκισε χιλιάδες ταλαίπωρες γάτες και δημιούργησε προκαταλήψεις απέναντί τους.

Τι είναι η τοξοπλάσμωση;
Το πρωτόζωο Toxoplasma Gondii προσβάλλει τη γάτα και παραμένει στους ιστούς της προσφέροντάς της ανοσία. Η γάτα δεν μολύνει άμεσα τον άνθρωπο. Στο ελάχιστο διάστημα που θα νοσήσει αποβάλλονται µε τα κόπρανά της ωοκύστες του παράσιτου, που γίνονται μολυσματικές µόνο όταν μείνουν πάνω από ένα 24ωρο στο περιβάλλον. Συνήθως η νόσος είναι ασυμπτωματική ή παρουσιάζει συμπτώματα μέτριου κρυολογήματος. Σπάνια προκαλεί µυαλγίες, πυρετό, λεµφαδενοπάθεια, ηπατομεγαλία και χρειάζεται αντιβίωση. Σε όλες τις περιπτώσεις, ο άνθρωπος που θα προσβληθεί αποκτά ανοσία για όλη τη ζωή του. H τοξοπλάσμωση μπορεί να γίνει επικίνδυνη µόνο στις εγκύους που είναι αρνητικές στο τοξόπλασμα, δηλαδή δεν έχουν προσβληθεί ποτέ από το μικρόβιο, επειδή ενδέχεται να δημιουργηθεί πρόβλημα στο έμβρυο, κυρίως κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης.

Η αποδόμηση ενός μύθου
Η Μία Εσερ ζει εδώ και 4 χρόνια µε την Μπλόντι και την Μπόουι, τις πανέμορφες γάτες της, τις οποίες βρήκε εγκαταλελειμμένες στο Σούνιο. Όλες μαζί περιμένουν µε ανυπομονησία το καινούργιο µέλος της οικογένειας, καθώς η Μία διανύει τον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της.

Photo courtesy of Carlo Raciti www.carloraciti.com

«Στην αρχή της εγκυμοσύνης έκανα το τεστ για τοξόπλασμα και ήμουν αρνητική. Ο γυναικολόγος µού συνέστησε απλώς να προσέχω όταν καθαρίζω την άµµο των γατιών. Συζητώντας µε τον κτηνίατρο, µου πρότεινε να κάνουμε και το τεστ στις γάτες, οι οποίες βγήκαν θετικές στο τοξόπλασμα. Μου εξήγησε ότι δεν πρέπει να ανησυχώ και, αν θέλω, να χρησιμοποιώ γάντια στο καθάρισμα της αµµοδόχου.
Ούτε που σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω γάντια. Βλέπετε, έχω μεγαλώσει στην Αγγλία, όπου δεν υπάρχει κανένας πανικός για το θέμα της τοξοπλάσµωσης. Εξάλλου είχα πάντα γάτες. Περισσότερο µε εκνεύρισαν οι Έλληνες φίλοι και γείτονες, που έλεγαν ότι πρέπει να εξαφανίσω τις γάτες µου για χάρη του μωρού. Τους εξήγησα ότι αυτό είναι αδιανόητο για εµένα κι ότι, αν συνέχιζαν, κινδύνευε η φιλία µας. Ακόμη και αν ο γυναικολόγος µου µου πρότεινε να αποχωριστώ τις γάτες, θα άλλαζα γιατρό. Το θεωρώ άγνοια και θα ήταν προσβολή για εµένα την ίδια να εγκαταλείψω τα πλάσματα που ζουν μαζί µου».

Ο Γιάννης Παπούλιας, µαιευτήρας-γυναικολόγος µε μεγάλη πείρα, θεωρεί ότι οι αντιδράσεις σχετικά µε την τοξοπλάσμωση είναι υπερβολικές, κάτι που δεν συµβαίνει σε άλλες χώρες. «Η εξέταση για τοξόπλασμα ανήκει στις βασικές εξετάσεις που κάνει μια γυναίκα όταν μείνει έγκυος. Σε περίπτωση που είναι αρνητική, της συνιστούμε να προσέχει κυρίως άψητα κρέατα και άπλυτα λαχανικά και, δευτερευόντως, μια αδέσποτη γάτα.
Σε περίπτωση που εμφανιστεί λοίμωξη από τοξόπλασμα Gondii στην πορεία της εγκυμοσύνης, πράγμα σπάνιο, χορηγούµε αντιβίωση, ενώ παρακολουθούμε το έμβρυο µε υπερηχογράφημα. Τα πράγματα είναι απλά».

Η Πόπη Μαρούλη, κτηνίατρος – υγιεινολόγος µε μεταπτυχιακό στις ζωοανθρωπονόσους, επισημαίνει ότι γιατροί και κτηνίατροι πρέπει να ενημερώνονται σωστά για τις ανθρωπονόσους και να µη ρίχνουν την ευθύνη αποκλειστικά στα ζώα, καθώς είναι γνωστό ότι και τα λαχανικά έχουν εκατομμύρια παράσιτα.
«Η γάτα θεωρείται αφανής φορέας της τοξοπλάσµωσης. 
Ξεχνάµε όµως ότι οι κατοικίδιες που δεν τρέφονται µε ωµό κρέας δεν υπάρχει πιθανότητα να μεταδώσουν το παράσιτο, ενώ κάποιες αδέσποτες που θα εκτεθούν σε τοξόπλασμα Gondii μπορούν να το μεταδώσουν µόνο για διάστημα 2 έως 20 ημερών και δεν θα το μεταδώσουν ποτέ ξανά. 
Το γεγονός ότι η γάτα σκεπάζει τις ακαθαρσίες της ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις γυναικών που απέβαλαν λόγω τοξοπλάσµωσης και δεν είχαν πλησιάσει γάτα ποτέ στη ζωή τους. Το παράσιτο μεταδίδεται όπως η σαλμονέλα, επομένως οι πιο απλές προφυλάξεις είναι πλύσιμο των χεριών, προσοχή σε ωµό κρέας, γάλα και λαχανικά και όχι φόβος απέναντι στα ζώα. Έχω δύο παιδιά και δούλευα στο κτηνιατρείο μέχρι την τελευταία μέρα πριν γεννήσω. Φυσικά δεν είχα κανένα πρόβλημα στην εγκυμοσύνη. Η κόρη µου, φοιτήτρια της Ιατρικής, µε βοηθά πολλές φορές στη δουλειά µου. Αν ίσχυαν οι φήμες περί τοξοπλάσµωσης, πιστεύετε ότι θα άφηνα το παιδί µου να εκτεθεί;»

Συνεπώς, πάρτε άφοβα αγκαλιά την αγαπημένη σας γάτα και ενημερώστε τους παραπληροφορηµένους φίλους και γνωστούς. Φροντίστε τις αδέσποτες γάτες και, αν είστε έγκυος, πλύνετε καλά τα χέρια. Η άγνοια δημιουργεί φοβίες, η γνώση οδηγεί στην αγάπη.

Σε αριθμούς

• Υπολογίζεται ότι 30 – 65% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι μολυσμένο, άρα έχει ανοσία. Στη Γαλλία το ποσοστό φτάνει μέχρι και 85% λόγω της προτίμησης για κατανάλωση μισοψημένου κρέατος. Σε Γερμανία, Ολλανδία, Βραζιλία φτάνει το 80%. Πάνω από 60 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν ανοσία.
• Στην Ελλάδα περίπου το 50% των βοοειδών και το 25% των αιγοπροβάτων είναι μολυσμένα µε το παράσιτο.
• Σύμφωνα µε έρευνες, στη χώρα µας η συχνότητα μόλυνσης μιας αδέσποτης γάτας είναι μόλις 0,9%, ενώ για τις κατοικίδιες το ποσοστό είναι σχεδόν μηδενικό.

Απλές προφυλάξεις

• Ψήνουμε ή μαγειρεύουμε το κρέας πολύ καλά. Να µη μείνει ροζ σημείο και ο χυμός να βγαίνει καθαρός χωρίς αίμα. Μπιφτέκια και λουκάνικα μπορεί να φαίνονται ψημένα εξωτερικά, αλλά να μην είναι μέσα.
• ∆εν δοκιμάζουμε τον ωµό κιµά που ζυμώνουμε.
• Καθαρίζουμε καλά το μαχαίρι και την επιφάνεια όπου κόψαμε κρέας, πριν τα χρησιμοποιήσουμε για άλλα τρόφιμα.
• Αποθηκεύουμε το κρέας στο ψυγείο προσεκτικά, ώστε να µη στάζει πάνω σε άλλα τρόφιμα. Εάν το μαρινάρουμε, το κρατάµε καλυμμένο µε μεμβράνη.
• Πλένουμε πολύ καλά φρούτα και λαχανικά.
• ∆εν πίνουμε άβραστο ή µη παστεριωμένο γάλα.
• ∆εν τρώμε ωµά αυγά.
• ∆εν δίνουμε στη γάτα µας ωµό κρέας.
• Καθαρίζουμε την άµµο της συχνά (1 – 2 φορές το 24ωρο) και κατά διαστήματα απολυμαίνουμε τη λεκάνη.
• Φοράµε γάντια για τις δουλειές στον κήπο ή πλένουμε τα χέρια µας πολύ καλά.

πηγή: trihes.gr

Οι 5 αισθήσεις του σκύλου.

Πως αντιλαμβάνεται άραγε ο σκύλος το περιβάλλον του;

Τα κουτάβια γεννιούνται λιγότερο ώριμα από τα ανθρώπινα μωρά, και στις πρώτες τέσσερις εβδομάδες της ζωής τους αναπτύσσουν την όραση, την ακοή, την κινητική και φωνητική του ενήλικου σκύλου.

Γνωρίζοντας καλύτερα τις αισθήσεις του σκύλου μας, μπορούμε να αξιοποιήσουμε ακόμη περισσότερο τις δυνατότητες του στις σχέσεις μας μαζί του, αλλά και στην εκπαίδευσή του.

ΟΡΑΣΗ

Κουτάβια: Τα κουτάβια γεννιούνται τυφλά με μόνο μια μικρή ένδειξη για το που θα είναι το μάτι. Ανάμεσα στην δέκατη και δέκατη τέταρτη ημέρα της ζωής τους, τα μάτια τους έχουν σχηματισθεί και  ανοίγουν.

Ενήλικα: Οι σκύλοι βλέπουν καλύτερα από τους ανθρώπους στο μισοσκόταδο και στο σκοτάδι. Η ικανότητα της όρασής τους είναι καλύτερη για αντικείμενα σε απόσταση, ιδιαίτερα όταν αυτά είναι κινούμενα, ενώ παρουσιάζουν δυσκολία να εντοπίσουν ακίνητα αντικείμενα σε απόσταση ή να εστιάσουν σε μικρά αντικείμενα σε κοντινή απόσταση. Επίσης, μελέτες έχουν δείξει ότι μπορούν να δουν και να διαχωρίσουν κάποια χρώματα, ιδιαίτερα τους τόνους του μπλε και του κίτρινου.

Εκπαίδευση: Χρησιμοποιείστε και οπτικό σήμα όταν φωνάζετε τον σκύλο σας από απόσταση (πχ. Όπως το απότομο άνοιγμα των χεριών σας, ή την μετακίνησή του σώματός σας). Όταν πετάτε κάποιο αντικείμενο για να το κυνηγήσει, φροντίστε να το βλέπει καθ’όλη την τροχιά του. Διαφορετικά, και το ενδιαφέρον του θα χάσει, και θα δυσκολευτεί να το εντοπίσει.

ΑΚΟΗ

Κουτάβια: Κατά την γέννηση, τα αυτιά είναι περισσότερο «διακοσμητικά», παρά λειτουργικά… Η ακοή έχει αναπτυχθεί πλήρως μέχρι την Τρίτη έως τέταρτη βδομάδα ζωής. Κληρονομική κωφότητα συναντάται σε ορισμένες φυλές, ιδιαίτερα σ’ αυτές που τα κουτάβια γεννιούνται λευκά.

Ενήλικα: Οι σκύλοι ακούν μεγαλύτερο φάσμα ήχων σε μεγαλύτερη απόσταση απ’ ότι ο άνθρωπος. Η ακοή είναι πιο ακριβής σε σκύλους με όρθια ή ημιανορθωμένα αυτιά. Πολύ δυνατοί, καθώς και υψηλής συχνότητας ήχοι, μπορεί να ενοχλήσουν ή ακόμη και να προκαλέσουν πόσο στον σκύλο.

Εκπαίδευση: Και λόγω ψυχολογίας, και λόγω εξαιρετικής ακοής, δε θα έπρεπε να υπάρχει ποτέ λόγος να φωνάζουμε στον σκύλο μας, εκτός αν εκείνος προσποιείται τον «κωφό», οπότε τίθεται θέμα υπακοής και όχι ακοής.

ΦΩΝΗ

Κουτάβια: Τα κουταβάκια κλαίνε σε διάφορους τόνους από τη στιγμή που θα γεννηθούν. Το πρώτο γάβγισμα ακούγεται συνήθως ανάμεσα στην τέταρτη και έκτη εβδομάδα.

Ενήλικα: Το γάβγισμα και οι διάφοροι τόνοι και παραλλαγές του, είναι βασικό στοιχείο έκφρασης του ζώου, που μπορεί να χρησιμοποιείται από σπανίως ή συχνότατα, σαν επικοινωνία και έκφραση συναισθημάτων προς τους ανθρώπους, επιθετική απομάκρυνση πιθανών εισβολέων στον ζωτικό χώρο, επιθετικότητα προς άλλα ζώα κλπ. Το ουρλιαχτό χρησιμοποιείται κυρίως για επικοινωνία εξ’ αποστάσεως με άλλους σκύλους.

Εκπαίδευση: Ο σκύλος μπορεί εύκολα να εκπαιδευτεί να γαβγίζει κατ’ εντολή, αλλά και να παύει το γάβγισμα. Αυτό επιτρέπει την χρήση των εκφραστικών φωνητικών μέσων του, αλλά ταυτόχρονα αποτρέπει και τη δημόσια παρενόχληση, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα.

ΑΦΗ

Κουτάβια:  Τις πρώτες δύο εβδομάδες της ζωής τους, τα κουτάβια διατηρούν τη θερμοκρασία του σώματός τους με το να κουλουριάζονται το ένα κοντά στο άλλο και στις θηλές της μητέρας τους. Η ίδια τους η ζωή εξαρτάται από την σωματική επαφή με έναν άλλο ζωντανό οργανισμό ως πηγή θερμότητας.

Ενήλικα: Στα περισσότερα σκυλιά αρέσει το χάδι και η επαφή στο κεφάλι, την σπονδυλική στήλη και το στήθος, ενώ μερικά ενοχλούνται αν το ίδιο γίνει στα πόδια τους ή την ουρά.

Εκπαίδευση:  Η ευαισθησία στην επαφή και την πίεση (body sensitivity – touch sensitivity) διαφέρει από σκύλο σε σκύλο. Μερικά σκυλιά απαιτούν δυναμικό χειρισμό και εντονότερη διόρθωση κατά την εκπαίδευση τους, ενώ άλλα ελάχιστη. Ο τρόπος λοιπόν της εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι συμβατός με την ευαισθησία του ζώου.

ΓΕΥΣΗ

Κουτάβια: Από τη στιγμή του απογαλακτισμού, τα κουτάβια θα δοκιμάσουν τα πάντα για να διαχωρίσουν τι τρώγεται και τι όχι… Προσοχή στα ηλεκτρικά καλώδια, δηλητηριώδη φυτά, αιχμηρά αντικείμενα κλπ.

Ενήλικα: Στα περισσότερα σκυλιά αρέσει ολόκληρη η γευστική γκάμα και θα κάνουν οτιδήποτε για μια λιχουδιά με έντονη γεύση, γλυκιά ή αλμυρή. Αντίθετα, θα απορρίψουν κάτι χωρίς έντονη οσμή ή γεύση.

Εκπαίδευση: Η ανταμοιβή με τροφή αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία/βοηθήματα εκπαίδευσης, αρκεί να δίνεται αμέσως μετά την εκτέλεση μιας εντολής ή επιθυμητής πράξης με την οποία θέλουμε να τη συνδέσουμε.

Γράφει ο Γιώργος Κωστόπουλος, εκπαιδευτής σκύλων-σύμβουλος συμπεριφοράς

Πηγή: Περιοδικό Κυνολογία

Γιατί αν το ζωάκι σου είχε λεφτά, θα σε παράταγε και θα ΄φευγε!

 Ένα καταπληκτικό κείμενο που έγραψε η Ζωή Louper Ευσταθίου, στο Eyedoll.gr

"Δεν στειρώνω το σκυλί μου/γατί μου. Δεν θα πάω εγώ ενάντια στην φύση", είπε το ξόανο με την πλαστικοποιημένη τρέσα και το ακρυλικό νύχι.

Γλυκιά μου, έχεις χεστεί εδώ και καιρό για τη φύση. Τώρα σε έπιασε ο πόνος; Δε θέλω να θίξω το γεγονός, πως όταν πεθάνεις, τα σκουλήκια δε θα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Θα σε ξεθάψουν και θα 'σαι ακόμα εκεί, ολόκληρη, με το μαλλί κοκαλωμένο και το νύχι αψεγάδιαστο, λες και ήσουν στα μπουζούκια.

Αλλά επειδή είμαι καλός άνθρωπος κατά βάθος, θα καθίσω και θα σου εξηγήσω τι εστί φύση, που τόσο εύκολα επικαλείσαι.

Πρώτο ντεφάκτο γεγονός, είναι ότι τα σκυλιά εξημερώθηκαν εδώ και 15.000 χρόνια. Οι γάτες, σαν πιο ανεξάρτητες, χρειάστηκαν 5.000 χρόνια παραπάνω, για να μάθουν να ανέχονται την ενοχλητική μας παρουσία στον πλανήτη.
Το θέμα είναι ότι έμαθαν να είναι κατοικίδια, ζώα εργασίας και ζώα συντροφιάς, εδώ και πάρα-πάρα πολύ καιρό.

Σίγουρα στην αρχή ήταν πολύ χρήσιμα, πριν αναπτυχθεί το αστικό περιβάλλον (που και αυτό είναι πρόσφατο γεγονός), τότε που η ανθρωπότητα ζούσε όντως μέσα στη φύση ή έστω κοντά της, αντιμέτωπη με όλα της τα στοιχεία. Ίσως θα έπρεπε να δίνουμε ένα credit στα ζώα, που συνέβαλαν στη δική μας ανάπτυξη.

Τότε λοιπόν που τα πράγματα ήταν διαφορετικά, η φύση έκανε τη δουλειά της.
Τουτέστιν, φρόντιζε να εξοντώνει μαζικά και αμείλικτα, για να υπάρχει μία ισορροπία στο θέμα.
Αφού η ανθρωπότητα κατάφερε να κοντρολάρει την κατάσταση, αναπτύχθηκε με τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά, δηλαδή πάρα φύσει.
Έφτιαξε πόλεις αφιλόξενες για τους ανθρώπους, πόσω μάλλον για τα ζώα, που πραγματικά, αναρωτιέσαι αν η βαθύτερη φοβία του ανθρώπινου είδους, είναι η ίδια η φύση τελικά.

Δεύτερο γεγονός, η δημιουργία των διαφορετικών φυλών. Ναι και αυτές ανθρώπινο δημιούργημα είναι.
Ειδικά οι πρώτες μικρόσωμες φυλές, ήταν μία ανάγκη που προέκυψε στην Ευρώπη της αναγέννησης και του ουμανισμού, τότε που όλοι ήταν μαλωμένοι με το νερό και το σαπούνι. Μαζί με την αρωματοποιία, αναπτύχθηκε και ο πρόγονος του σύγχρονου εκτροφέα.

Έφτιαξε ράτσες μικρές, χαριτωμένες, να μπορούν οι κυρίες να τα παίρνουν μαζί τους, να μην τους χαλάνε και το λουκ.

Οι λόγοι;
Ο ένας ήταν ότι τα σκυλιά λειτουργούσαν σαν μαγνήτης για τα τσιμπούρια, τους κοριούς και τους ψύλλους και προτιμούσαν το φιλόξενο τρίχωμα του ζώου, από τις πουδραρισμένες περούκες. Ένα γούστο, το έχουν τα έντομα.

Ο άλλος λόγος, ήταν η ζεστασιά. Όχι της καρδιάς, των άκρων. Τα μικρόσωμα ζώα λειτουργούσαν σαν θερμοφόρες, τότε που δεν είχαμε κλιματισμό και θέρμανση και έμπαζαν από παντού τα κουφώματα.

Τώρα, το τι μ@λα&ίες έχει κάνει ο πρόγονος του Μένγκελε σε σχέση με την εξέλιξη των φυλών, είναι πασιφανές. Οι πιο πολλές ράτσες κουβαλάνε ελαττώματα, δώρο της γενετικής τους τροποποίησης απ΄ τον άνθρωπο.

Για παράδειγμα, τα Μπουλντόγκ δεν μπορούν ούτε να γεννήσουν φυσιολογικά, γιατί ο άνθρωπος είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει το ζώο να μοιάζει με οβίδα. Χώρια όλα τα άλλα με τα αναπνευστικά και τις δερματίτιδες.
Ή, το «αστείο με τα Μαλτέζ, που αν και αρχαία φυλή, φρόντισαν οι Ρωμαίοι να εξαλειφθούν όλα τα άλλα χρώματα και να μείνει μόνο το λευκό, γιατί ήταν το ιερό τους χρώμα.

Τελικά, από αρχαιοτάτων χρόνων, μέσα στα κόμπλεξ και τα σύνδρομα είμαστε.

Και επανέρχομαι στους λόγους που κάνουμε στείρωση.

Ο πρώτος είναι ο σεβασμός προς το κατοικίδιο μας.
Από τη στιγμή που το ζωάκι μας δεν ζει ευτυχισμένο με την αγέλη του σε κάποιο παρθένο δάσος, όπου εκεί σίγουρα η φύση θα κάνει αυτό που πρέπει και θα φροντίσει από τα δέκα κουτάβια/γατάκια, να ζήσουν τα δύο, δεν υπάρχει ο λόγος να το αφήνουμε να υποφέρει τα άγχη και τους πόνους της γέννας. Από τη στιγμή που εσύ είσαι η αγέλη του και του παρέχεις τροφή και ασφάλεια και σίγουρα δεν ζεις μες στο δάσος, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κίνδυνος να χαθεί το είδος του από αστάθμητους παράγοντες και φυσικούς εχθρούς.

Ο δεύτερος λόγος να στειρώσεις το ζώο σου, είναι ότι αποδεδειγμένα το γλιτώνεις από καρκίνους, πυομήτρα, αφροδίσια και άλλες ασθένειες, μεγαλώνοντας το προσδόκιμο ζωής του. Εξαιρώντας την πυομήτρα, όλα τα υπόλοιπα ισχύουν και για τα αρσενικά αστείρωτα ζώα. Στα αρσενικά, την πυομήτρα αντικαθιστά ο προστάτης. Για ποιο λόγο λοιπόν να ρισκάρεις την υγεία του ζώου εφόσον γνωρίζεις; Θα παίξεις με τις πιθανότητες; Παίξε Τζόκερ καλύτερα, πήγαινε στο καζίνο, κάνε σεξ χωρίς προφυλακτικό.

Ο τρίτος λόγος να στειρώσεις, είναι τα ζώα που θα γεννηθούν, τα οποία δεν ξέρεις τι κατάληξη θα γνωρίσουν, όσο καλή διάθεση και αν έχεις.
Αν δεν είσαι πάμπλουτος, με υπηρετικό προσωπικό και τρία στρέμματα σπίτι, είμαι σίγουρη ότι δεν θα μπορείς να κρατήσεις τους απογόνους του κατοικίδιου σου, όσο και αν το θέλεις.

Και αν νομίζεις εσύ, πως στην πρώτη γέννα θα σου κάνει ένα, το πιο πιθανό είναι να σου κάνει έκπληξη και να σου αμολήσει καμιά δεκαριά.
Και τότε θα αρχίσεις να ψάχνεις για οικογένειες, πολλοί θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον, γιατί η πανούργα φύση φρόντισε να είναι όλα τα μωρά χαριτωμένα και ίσως τα δώσεις εύκολα.Μετά από λίγο καιρό, όταν θα ρωτάς τι κάνει το ζωάκι, θα σου λένε -πολύ φυσικά- το πάτησε αμάξι, το έσκασε, έπεσε από την ταράτσα, έφαγε φόλα και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Θα διαπιστώσεις με τον δύσκολο τρόπο, ότι από τα δέκα, ίσως ζουν τα δύο καλά, τα οποία με τη σειρά τους κι αυτά θα γεννοβολήσουν, διαιωνίζοντας το μαρτύριο.

Τόσο αγαπάς το ζωάκι σου, που φρόντισες να φερθείς με τον καλύτερο τρόπο στους απογόνους του, από το πολύ ενδιαφέρον;…
Πίστεψε με, αν είχε μιλιά το ζώο θα σε έβριζε, αν είχε και εισόδημα, θα μάζευε τα μπογαλάκια του και θα έφευγε.
Φυσικά, συμβάλλεις από την πολύ «φιλοζωία» σου και στο πρόβλημα των αδέσποτων.
Τα περισσότερα κουτάβια ή γατιά, αν δεν βρεθούν έγκλειστα, θα καταλήξουν στο δρόμο, στο βουνό, στο δάσος (δεν χρειάζεται να σου πω πως η πλειοψηφία των αδέσποτων θα πεθάνει πολύ «φυσικά» από φόλες, αυτοκίνητα, ανώμαλους κτλ).

Νομίζεις ότι έχουν μέσα τους ακόμα τα πρωτογενή ένστικτα επιβίωσης και θα επιστρέψουν στην πρότερη κατάσταση, πριν την εξημέρωση;
Και καλά ένα τσοπανόσκυλο, έχει κάποιες πιθανότητες παραπάνω- λέμε τώρα.
Το Γιορκσάιρ, τι πιθανότητες έχει, από τη στιγμή που ο πρόγονος του γεννήθηκε σε κάποιον πύργο και ζούσε μες στην χλίδα;
Το μοναδικό ένστικτο που θα του ξυπνήσει από το κοιμισμένο αίμα της φυλής, θα είναι να καλέσει τον υπηρέτη με κουδουνάκι να του φέρει το φουα-γκρά!

Ειλικρινά, εύχομαι να ήταν έτσι και κατευθείαν με την πρώτη γέννα, οι απόγονοι των κατοικίδιων μας να επέστρεφαν στην αρχική τους άγρια κατάσταση, μακριά από τον άνθρωπο. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια θεωρούνται πάρα πολλά.

Τα ζώα που εγκαταλείπονται, στην πρώτη ευκαιρία αποζητούν την ανθρώπινη παρουσία, ακόμα και αν τη φοβούνται, ακόμα και αν τους φέρθηκες άδικα. Οπότε, κάνε το σωστό και άσε τις δικαιολογίες.

Δεν θα στειρωθείς εσύ -αν και θα έπρεπε σε κάποιες περιπτώσεις- το ζωάκι σου θα σώσεις.

Άσε τη φύση στην ησυχία της, αργά το θυμήθηκες, δεν νομίζεις;

πηγή: eyedoll.gr

Απίστευτο: για ποιο λόγο εκτρέφονταν αρχικά αυτές οι φυλές!

Rhodesian Ridgeback

Αυτοί  οι ενεργητικοί τιτάνες εκτρέφονταν αρχικά για να κυνηγούν λιοντάρια και άλλα μεγάλα αιλουροειδή στην Νότιο Αφρική. Κοινωνικοποιούνται καλά, και αν είναι εκπαιδευμένα, ως ενήλικα μπορούν να είναι απολύτως ήρεμα και με συγκροτημένη συμπεριφορά. Ως κουτάβια όμως, μέχρι να φτάσουν την ηλικία των 2 ετών, αποτελούν σαφώς μια οβίδα ενεργητικότητας, και κυνηγούν τις γάτες όπου τις βρουν, καθώς αυτή είναι η φύση τους.

Bedlington Terrier 

Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα για τα Bedlington Terrier από την εμφάνισή τους και το "φρου φρου" χτένισμα του κεφαλιού τους. Αυτά τα σκυλιά εκτρέφονταν για να κυνηγούν αρουραίους στα αγγλικά ανθρακωρυχεία.

Αργότερα διασταυρώθηκαν με τα Wippets και έγιναν πολύ πιο γρήγορα, και κατάλληλα πλέον για κυνήγι μεγαλύτερων ζώων.

Portuguese Water Dog

Ξεκίνησαν να εκτρέφονται αρχικά από ψαράδες στα παράλια της Πορτογαλίας. Αυτά τα "νερόσκυλα" προορίζονταν για να βουτάνε από τα πλοία και να μαζεύουν τα κομμένα δίχτυα, να κυνηγούν κοπάδια ψαριών, και να μεταφέρουν μηνύματα από τη μια βάρκα στην άλλη κολυμπώντας. Τώρα πια, το πιο γνωστό Portuguese Water Dog απολαμβάνει τις ανέσεις του Λευκού Οίκου.

Dachshund

Γερμανικής καταγωγής, είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως αυτά τα χαριτωμένα μικρούλικα σκυλάκια, εκτρέφονταν αρχικά για να κυνηγούν, να σκάβουν και να ανακαλύπτουν διαφόρων λογιών ζωάκια του δάσους, όπως αλεπούδες και ασβούς. Αυτά τα πεισματάρικα και ενεργητικά σκυλιά έχουν την ικανότητα να παρακολουθούν ένα πληγωμένο ζώο για μέρες.

 

Dalmatian

Παρόλο που η προέλευση αυτών των ξεχωριστών σκυλιών είναι άγνωστη, τα Δαλματίας είχαν προτιμηθεί αρχικά από την Πυροσβεστική, λόγω της πολύ καλής τους σχέσης με τα άλογα. Πολύ πριν εφευρεθούν οι μηχανές, άλογα έσερναν τα πυροσβεστικά οχήματα, και τα σκυλιά Δαλματίας είχαν την ευθύνη να φυλάνε τα άλογα όταν αυτά δεν εργάζονταν, και να τρέχουν δίπλα τους στα έκτακτα περιστατικά.

Welsh Corgi

Και οι δύο παραλλαγές των Corgi (τα Pembroke που δεν έχουν ουρά, και τα Cardigan με την ουρά) εκτρέφονταν αρχικά για να βόσκουν βοοειδή. Λόγω του χαμηλού τους ύψους και μεγέθους, τα Corgi δάγκωναν τις αγελάδες στα πόδια ώστε να τις κάνουν να προχωρούν γρήγορα και έτσι να αποφεύγεται ο συνωστισμός.

Lhasa Apso

Πλέον τα Lhasa Apso είναι μοντέρνα σκυλάκια συντροφιάς, όμως η καταγωγή τους είναι από το Θιβέτ. Διασταυρώθηκαν και με άλλες ράτσες, και αποτέλεσαν τους φρουρούς των παλατιών και των Βουδιστικών ναών. με το χαρακτηριστικό γάβγισμα τους, τα Lhasa Apso ειδοποιούσαν τους φρουρούς για οποιαδήποτε εισβολή.

Tibetan Mastiff

Τα Θιβετιανά Mastiff διασταυρώθηκαν με τα Lhasa Apso και αποτέλεσαν και αυτά τους φρουρούς των παλατιών και των Βουδιστικών ναών. Ενώ τα Lhasa Apso ειδοποιούσαν για εισβολή με το γάβγισμα τους, τα Θιβετιανά Mastiff ακινητοποιούσαν τον εισβολέα με το δάγκωμα τους, ή έστω με το να τους στριμώξουν στην γωνία.

Yorkshire Terrier

Ένα ακόμα πασίγνωστο σκυλάκι αγκαλιάς, εκτρέφονταν αρχικά για να κυνηγά αρουραίους. Οι ανθρακωρύχοι της Βρετανίας χρησιμοποιούσαν τα Yorkshire Terrier για να καθαρίσουν το μέρος από τα τρωκτικά πριν πιάσουν αυτοί δουλειά.

Airedale

Αυτά τα αξιαγάπητα σκυλιά κατάγονται από την κοιλάδα Aire της Αγγλίας, και είναι γνωστά ως τα μεγαλύτερα terrier που υπάρχουν. Αρχικά τα εξέτρεφαν οι χωρικοί για να κυνηγούν βίδρες, στην πορεία όμως τα Airedale έγιναν διάσημα ως οι καλύτεροι μεταφορείς μηνυμάτων κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

πηγή: theilovedogssite.com

Another pampered little lap dog was also originally intended to hunt rats. British coal miners relied on these scrappy dogs to clear out the rodents before they went to work.
Read more at http://theilovedogssite.com/you-might-be-surprised-what-these-10-dog-breeds-were-originally-bred-for/#Rs4MV48CKmPVCphE.99

Bred originally by fisherman in and around the coast of Portugal, these water dogs were intended to dive off the boats to retrieve broken nets, herd fish and carry messages between boats. The most prominent Portuguese Water Dog is resting comfortably in the White House.
Read more at http://theilovedogssite.com/you-might-be-surprised-what-these-10-dog-breeds-were-originally-bred-for/#WrvAZXgxB7Wizafo.99